Os de Noriega



Este caderno dos de Noriega, adicado ao poeta Antonio Noriega Varela, pretende ser unha xanela aberta a todo o mundo que queira coñecer a infinda sensibilidade poética do "Bardo da Montaña" e "Cantor do Ermo". Calquera pode facer uso desta bitácora e deixar a súa opinión ou comentario nela.
Sexan benvidos e benvidas!.
Graciñas por visitarnos.
xosedenoriega@gmail.com


O Cantor do Ermo
 Espazos
 Fotoblogue
 Enlaces
 Busca por calquer elemento nesta bitácora
 Atopar blogues galegos
 No faiado
 Artigos morniños
 Artigos destacados

Escomezo do refraneiro
1
Asubíasme de lonxe
como o can que anda perdido;
eu non son muller de caza
que entenda por asubío.

2
Nos meses sen erre,
nin mariscos nin mulleres.

3
Os mariscos queren viño,
que pra auga veñen dela.

4
O que ten bo viño
non lle faltan amigos.

5
O amigo do teu viño
non o queiras de veciño

6
Se así corres como bebes,
imos ás lebres.

7
Pretendinche e non me quixeches,
heiche volver pretender;
non hai lebre que se escape
se o galgo sabe correr.

8
A perdís anda no monte seco
herba seca non a come;
a muller que non ten fillos
logo acaba co seu home.

9
Heiche de botar un tiro
rastreiriño polo chan;
á moza que non é túa
nunca lle botes a man.

10
Debaixo da miña cama
téñoche un niño de lebre
e tí debaixo da túa
telo demo que che leve.

11
Si polo san Xurxo chove,
de cen cereixas quedan nove.

12
Abril traidor;
nos non llo diremos,
inda que ...se non fose por...
Comentarios (0) - Categoría: RECOLLEITA DE REFRÁS - Publicado o 11-05-2007 11:53
Ligazón permanente a este artigo
Os Maios

A FESTA DOS MAIOS

A festa dos Maios e a festa do triunfo da primaveira e celébrase en toda Europa, tendo lugar, asegún os sitios nos meses de Marzal, Abril ou Maio. Festexa o comezo do ano agrícola, o verdecer das prantas a mayor cantidade de horas de luz e ten distintas formas de se representar: enfeitanse as casas con ramallos de frores nas portas, armadillo de verduras e frores que se leva en andas, a Cruz de Maio, Parexa de Maio, Árbore de Maio, home cuberto con ramallos, Raíña de Maio e outras moitas.

Hai quen coida que esta festa é un rito agrario que procura o desenrolo das plastas e dos animais, e as boas colleitas.

En Galicia, danse case tódalas formas de festa dos Maios que son comúns en Europa, e algunhas máis. Faise nos primeiros días do mes de Maio, aínda que semella que o día propio era o primeiro, pasando algo ó día tres nun intento de identifica-la festa coa festa da Invención da Santa Cruz.

O árbore de Maio. É unha árbore que se trae do monte e chántase no lugar máis principal da aldeia logo de enfeitalo con frores, bolos, roscas, ovos, chourizos e calquera cousa que semelle millora-lo seu aspecto. Este xeito de festa está moi espallada por toda Europa.

O Rei de Maio. Entre os poetas da idade Media, Maio representábase como un Príncipe ledo, herdeiro do Rei de Maio, que levaba unha coroa de frores e cubríase con follas verdes. Moitas veces son dous personaxes; os Reis ou os Noivos de Maio. En Galicia atópase só o que se chama Maio e que é representado por un rapaz cuberto de follas e frores.

Ramos nas casas e nas leiras. Iste costume atópase en moitos lugares de Galicia, especialmente nas provincias de Lugo e Pontevedra, onde enfeitan con follas e frores as portas das casas. Chantar ramos nos eidos semella máis un rito agrario, mentres os que se poñen nas casas e máis unha mostra de intención de engalana-la vivenda. Na parte de Pontevedra o feito de chanta-las polas, especialmente de codeso, vai sempre cun esconxuro:

Cobras e sapos
Bruxas e ratos
Toupas e meigas,
Fora das miñas veigas.

O Maio. Atópase en Galicia o Rei Maio, que é un home ou un rapaz cuberto de frores e follas e que leva por nome o Maio e é propio do norte e do leste, xa que noutras partes da Terra o Maio é unha especie de pirámide cuberta de frores e de verduras que se leva en andas.


Comentarios (0) - Categoría: RECOLLEITA DE VERSOS - Publicado o 10-05-2007 17:55
Ligazón permanente a este artigo
Penas de Rodas

Maxestuosos penedos diante teño,
debaixo dun carballo vos exalto
á sombra con toda a xente veño:
¡Meu Deus!. ¿Quén vos puxo aí no alto?.

Salouquiños ceiba a gaita na altitú
que sempre musa montañesa será:
-¡Doute o deño!. Da montaña serás tu,
eu, polo de agora, son da Terra Chá.

Pón medo, asi eu teña a Deus, ollarvos,
xa namais chegar deixástes-nos parvos
erguidiñas eiquí entre os pinos.

Verdes son os prados da nosa terra
e fastuosas as penas da serra
que velades polos nosos destinos.

Pepe de Noriega.
Comentarios (0) - Categoría: VERSIÑOS MEUS - Publicado o 10-05-2007 12:33
Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal
Edizón e deseño de Pepe de Noriega. Rúa de Josef Febrero, nº 22, C.Postal 27740, Mondoñedo (Lugo). Este blog é un sitio co exclusivo fin de difusión cultural da vida e obra de Antonio Noriega Varela e familia. Permítese a reproducción parcial ou total de todos os contidos. Todos os artigos que integran este espazo foron editados de forma gratuita o mesmo que a inclusión dos iconos da web na parte superior da portada. As imaxes incluidas proceden de diversas fontes e responden á soa finalidade de acompañar o contido cultural deste sitio. Os comentarios, Logos e Marcas son propiedade dos seus respectivos autores. De contado ollarán vostedes algunhos dos dialeutismos mindonienses máis enxebres, dun galeguista non político.
A normativa lingüística destes contidos?: quen fai algo aplica a súa. Porque o que escribe en galego por mal que o faga, pon algún grau de area na moreada. Porque di un dito: Axuntando pingotas formas un cirio.
(Benito Losada)
www.blogoteca.com/noriegamindoniense/

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0