boas e xenerosas


Unha escolma de artigos, entrevistas, estudos, novas, opinións, reportaxes... boas e xenerosas



GALEGO DE SEU(Web)


Colazo
 CATEGORÍAS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

AinfoVac, software libre e en galego para as explotacións leiteiras
O proxecto Ainfogra pretende introducir as novas tecnoloxías e o software libre nas empresas agrogandeiras.

O proxecto Ainfogra (aula informática agraria) acaba de publicar a primeira versión de AinfoVac, unha aplicación de software libre para a xestión integral de explotacións leiteiras. Ainfogra ten como cometido, dende hai algo máis dun ano, dar a coñecer e promover o uso das novas tecnoloxías no rural e fornecer de ferramentas de código aberto para o sector agrogandeiro.

Como explicou un dos resposábeis do proxecto, Xosé Manuel Campos, o software está destinado a pequenas e medianas granxas leiteiras e deseñouse para que fose fácil de usar, ?para que como moito con unha ou dúas horas á semana se poida administrar a explotación?. A ferramenta está en galego, polo que as súas destinatarias son as empresas do país, e corre baixo o sistema operativo GNU/Linux.

Ademais da ferramenta informática, o proxecto ten unha parte formativa, pois o uso das novas tecnoloxías aínda precisa de bastante promoción nas zonas rurais. Ainfogra imparte clases de alfabetización dixital, que inclúen dende o coñecemento do hardware -os trebellos informáticos-, os sistemas operativos -neste caso Ubuntu, unha das distribucións de Linux máis populares e máis doadas de aprender-, e a ofimática, mediante o paquete OpenOffice.org.

Para Campos, ?aínda queda moito por andar?, pois aínda existe unha carencia de infraestruturas no rural que impiden o uso da internet en moitas explotacións, co obstáculo que iso supón para ter acceso a trámites administrativos ou ao comercio electrónico.
AinfoVac, software libre e en galego para as explotacións leiteiras
Comentarios (1) - Categoría: rural no futuro - Publicado o 28-11-2007 01:06
# Ligazón permanente a este artigo
Un albariño galego entre os mellores do mundo
Elixido por un diario londiniense

O diario londiniense Sunday Times, propietario do maior club de viños do mundo, seleccionou o viño Albariño Valtea de Bodegas Vilarvin-Valtea de Crecente para ofertarlo aos socios do seu club, no que se atopan os mellores caldos do mundo.

"Despois de ser seleccionado por Paradores de España e Viño Selección (O maior club de viños de España), é agora o maior club de viños do mundo o que puxo os seus ollos nun viño da nosa terra", proclamou o responsable da adega, Lázaro Moreno, quen considerou que, deste modo, dáse "un paso máis" na súa andaina internacional, "converténdose nun dos piares da exportación dos albariños das Rías Baixas".
Un albariño galego entre os mellores do mundo
Comentarios (1) - Categoría: somos unha potencia - Publicado o 22-11-2007 22:01
# Ligazón permanente a este artigo
Preguntas e respostas sobre o Banco de Terras
- Por que falan de "Conservación da Superficie Agraria Útil"?
- En Europa, a metade do territorio (dúas de cada catro hectáreas) é Superficie Agraria Útil (superficie labrada e prados). En Galiza, só temos a cuarta parte (unha de cada catro hectáreas). Os últimos anos pecharon explotacións agrarias sen vender nin alugar as fincas, polo que cada vez temos máis terra abandonada. Por iso, a necesidade desta Lei de Conservación da Superficie Agraria Útil.

- Que razóns hai para que a xente non venda as terras, unha vez que pechou a explotación?
- Son moitas, evidentemente. Pero unha das razóns pola que hai pouco mercado de fincas agrarias é que as persoas prefiren manter as terras como "capital de aforro", "polo que poida pasar".

- Pero poderían alugalas por uns anos. Por que hai tan pouco costume de arrendalas?
- Tamén hai moitas razóns. Pero podemos destacar tres moi importantes: o medo a que o agricultor se faga dono e quedar sen as terras, o temor a que deixe de pagar a renda e ter que andar en preitos para cobrar ou mesmo que, rematado o período de arrendamento, a finca quede desfeita.

- Que é iso do Banco de Terras?
- O chamado BanTeGal é un banco público, creado pola Xunta de Galicia, para facilitar o arrendamento de fincas agrícolas entre propietarios e agricultores.

- É obrigatorio ceder as fincas ao Banco de Terras para poder arrendalas?
- Todas as operacións de Banco de Terras son voluntarias. Un propietario pode arrendalas a través do BanTeGal, que garante recuperar a finca ao rematar o prazo de aluguer, que tamén asegura o cobro da renda pactada e da devolución da terra nas debidas condicións, ou pode arrendala pola súa conta. O Banco de Terras nunca é obrigatorio.

- Pode a Xunta impoñer unha multa por non cultivar as fincas?
- A Lei de Conservación de Superficie Agraria Útil establece un réxime sancionador para aquelas fincas que polo seu grave estado de abandono poidan producir danos a terceiros. Non é obrigatorio cultivar as fincas, pero si darlle os labores de mantemento necesarios para evitar graves abandonos que poden embocar en incendios e pragas, entre outros, que prexudiquen as persoas en propiedades colindantes.

- Podo encher as terras de eucaliptos para que non digan que están abandonadas?
- As plantacións forestais hai que facelas no monte. Está prohibida a forestación de terras agrarias, a menos que conte con autorización.

- Que ten que facer un propietario para apuntar as terras no Banco?
- Pode facerse na Oficina Agraria Comarcal máis próxima, sabendo o número do polígono e parcela catastral, ou facer unha solicitude por internet desde a páxina web da Consellaría do Medio Rural.

- Por cantos anos ten que arrendar as terras?
- Establécense períodos máximos de 5 anos, que poderán ser prorrogados se hai consentimento expreso do propietario.

- Caso concreto: para que non multen a un propietario, inscribe as terras no Banco, pero non permite que as aluguen por menos de 6.000? anuais. Pode facelo?
- O arrendamento de fincas a través de BanTeGal será polo prezo que establece a Xunta cada ano, a nivel parroquial, e segundo o tipo de cultivo. Só se poderá baixar o prezo se está de acordo o propietario ou subir se está de acordo o agricultor.

- Outro caso: con tal de que teñan as fincas coidadas, chegaría con que paguen un euro. Pode ser?
- Efectivamente. O propietario pode marcar un prezo menor. Hai propietarios que xa manifestaron o seu interese en arrendar a un prezo simbólico simplemente por que lles manteñan as fincas coidadas.

- Imaxinemos outro suposto: "Os bancos só están para gañar cartos. Non me fío".
- Estamos a falar dun Banco de Terras. Dun Banco Público da Xunta de Galicia, para facilitar os arrendamentos de fincas entre propietarios e agricultores. Coa garantía de recuperación da finca, coa garantía do cobro da renda, coa garantía de devolución da finca en boas condicións de uso. Coa garantía dun Banco Público. Con todas as garantías.

- Pregunta para outro suposto: "Vou ter que vender as leiras se non podo traballalas?"
- Ninguén obriga a comprar ou a vender as fincas. Todos os propietarios teñen a obriga de manter o seu patrimonio nun normal estado de conservación, para non causar danos a terceiros. Se non podo traballalas, teño que darlles uns coidados mínimos de mantemento para evitar o seu grave abandono, ou tamén podo optar por cedelas ao Banco de Terras, para permitir que sexan arrendadas, co que non serei sancionado.

- Pregunta dun posible propietario: "Vai a Xunta a expropiarme por ter as fincas abandonadas?
- A Lei establece un réxime sancionador para fincas en grave estado de abandono que poidan causar prexuízos a outras propiedades ou persoas. En ningún caso se contempla a expropiación de fincas por estas razóns.

- E se o agricultor deixa de pagar?
- O BanTeGal fará efectivo periodicamente o pago da renda ao propietario, aínda que o arrendatario deixe de pagar, mentres non se resolva o contrato.

-Que pasa se deixa toda a finca estragada?
- Rematado o período de arrendamento, o BanTeGal garantirá o rescate da finca nas mesmas condicións de uso nas que se entregou.

- Pode o agricultor arrincar os marcos?
- Non pode alterarse ningún elemento singular da finca sen permiso do propietario (marcos, muros, peches...)

- "Non se me fará dono das terras?", típica consulta dun propietario.
- A propiedade da terra sempre é do lexítimo propietario. O agricultor non adquire ningún dereito de propiedade. Acabado o período de arrendamento, o BanTeGal garantirá o rescate da finca para o propietario.

- Pode un propietario vender as fincas ou partirlle aos fillos?
- Durante o período de arrendamento poden producirse cambios de titularidade, mantendo o novo propietario as condicións do arrendamento ate que este remate.

- Pode seguir a decotar os carballos para facer leña para a casa?
- O aproveitamento da leña e da madeira, así como a corta de árbores madeirables correspóndelle ao propietario, a menos que no contrato se acorde outra cousa.

Hai que pagar algo por usar o Banco de Terras?
- A inscrición de fincas no Banco de Terras é totalmente gratuíta, así como as súas xestións. No caso de que a finca fose arrendada, o BanTeGal poderá cobrar unha comisión máxima do 5% que descontará no abono dos recibos.

- Pode o dono vender as fincas, mentres as ten arrendadas e rescindir o contrato?
- En efecto. Pode vender, regalar e permutar, entre outras, pero o novo titular ten que manter o contrato de arrendamento en vigor ate que remate o prazo establecido.

- Agora déuselle por traballar ao propietario. "Pódeme botar fóra das terras?", pensará o arrendatario.
- Non se pode rescindir o contrato de arrendamento, a menos que haxa mutuo acordo.

- Outro agricultor tamén está interesado nas fincas. Quen ten preferencia?
- No caso de concorrencia de solicitudes, establécense uns criterios de adxudicación. En todo caso, unha vez resolta a adxudicación, non hai prevalenza, polo que ten moita importancia a orde de presentación. É dicir, a primeira solicitude presentada pode ser resolta antes de que se presente a segunda, polo que xa non hai prevalenza.

- Hai algunha axuda para o arrendamento?
- A transmisión de fincas, a través do Banco de Terras teñen unha dedución tributaria do 95% do imposto de transmisións patrimoniais. Ademais, a Xunta poderá establecer liñas de apoio económico e financeiro das fincas, realización de melloras e incluso para axudas ao pagamento da renda.

- Nova pregunta: "Podo cortarlle os carballos que ten na parte de arriba, que me fan sombra?"
- Non. O aproveitamento de leña ou da madeira corresponde ao propietario, a menos que se acorde outra cousa no contrato.

- Outro suposto: "Podo desfacer os muros, que non me dá volta o tractor?"
- O agricultor arrendatario ten a obriga de manter a integridade da finca e devolvela nas mesmas condicións de uso en que lle foi entregada. Calquera alteración sería posible se existe consentimento expreso do propietario.

- Outra consulta: "Quería mercar 10 vacas máis, pero por cinco anos de arrendamento, non paga a pena. Podo arrendala por 10 anos?"
- O propietario que deposita a finca no Banco de Terras, autoriza a este para que faga arrendamento por un máximo de 5 anos. Non hai ningún problema en ampliar o prazo pero, neste caso, é necesaria a autorización expresa do dono da finca. Este permiso seralle solicitado directamente polo BanTeGal ao propietario.

- Novo supòsto: "Teño que pagar eu a contribución polas fincas que arrende?"
- As fincas, aínda que estean arrendadas, seguen a ser propiedade do seu lexítimo dono que é quen ten que pagar a contribución e demais gastos derivados desta propiedade.


O Banco de Terras facilita o arrendamento de fincas agrícolas en Galicia
BanTeGal. Banco de Terras de Galiza
Comentarios (1) - Categoría: Xunta de Galiza - Publicado o 20-11-2007 00:35
# Ligazón permanente a este artigo
Vivamos tal como somos
XOSÉ MANUEL PEREIRO 25/10/2007


Unha sacudida sociolóxica percorre Galicia, sen que os sismógrafos oficiais perciban case nada. É a campaña publicitaria Vivamos como galegos, unha inusual reivindicación, descarada e fresca, de que somos como somos, nestes tempos de globalización de usos e costumes e de ucases mediáticos sobre o que é correcto ou non. E máis aínda, unha chamada a que deberiamos seguir séndoo.

Un exemplo dese tal como somos é que a axenda política española está repleta de acontecementos gravísimos, que se poden resumir en que boa parte da poboación esporea a un maleducado que alardea de terlle chamado en televisión José Luís a un señor que se chama Josep Lluís (Carod Rovira). Con todo, aquí o tema estrela da cousa pública é o botellón. Os alcaldes adoitan ser, fóra do seu ámbito local, seres discretos que non se significaron colectivamente nin sequera cando a Xunta secuestroulles a posibilidade de apostar polo progreso a menos de 500 metros da costa. Pero os que administran os censos máis poboados acudiron case todos ao cónclave de Compostela coa mesma responsabilidade histórica que se os convocaron á conferencia de Yalta para establecer o futuro de Europa.

Algo altamente encomiable polo que ten de preocupación polos problemas dos administrados e non polos propios, pero que á vez pódese cualificar de tarde piache. O botellón non é máis que a secuela portátil e dependente do clima de dous problemas máis graves e moito máis antigos: o alcoholismo xuvenil e o descontrol do ruído nocturno. Un binomio de actividades molestas que os concellos non atallaron no seu momento, e ata emiten sinais de que son permisibles en circunstancias, como festas patronales ou celebracións de xestas.

E queda certamente patético que os líderes de cidades conclúan pedindo auxilio á Xunta (ou o que é o mesmo, na conmovedora versión do alcalde coruñés, aos pais, "para que dediquen cinco minutos, na comida ou na cea, a falar cos seus fillos").

Non é por poñer paus nas rodas da autonomía municipal, pero se unha administración non é capaz de garantir que uns veciños concilien o soño, moito menos debería controlar o urbanismo (dando por suposto que o urbanismo estea controlado dalgunha forma, e de que sexan as corporacións as que en realidade deséñano). Posiblemente o do transporte público estea como está por falta de instancias internacionais ás que recorrer.

Abofé que nós somos os menos conscientes dese tal como somos. Nos arredores percíbennos como decididamente exóticos, como ás veces escápaselle a algúns/as ministros/as á hora de xustificarse. A pasada semana, un bus patrocinado polo Ministerio de Industria e o sindicato agrario Asaja percorreu o interior da Coruña predicando no rural a boa nova das TIC, as tecnoloxías da información.

A maioría dos que se achegaron ao coche de liña aseguraron coñecer dabondo as vantaxes teóricas, pero o que quererían era gozalas na práctica, porque do que carecen é de liñas telefónicas que soporten velocidades dignas. O tal como somos é que unha gandeira de Mesía quéixese de que non pode coñecer en liña as análises diarias do leite que entrega, para detectar de inmediato a orixe da irregularidade e non ao cabo dun mes.

Isto é así porque poucos ven o que somos, pero todos ven o que aparentamos, advertía Maquiavelo. E esta sociedade nunca reclamou nada. Ata ve con indiferenza que algúns reclamen, e en ocasións chega a tomalo a mal. Igual que a cadea de supermercados que aposta polo galician way of life nunca evidenciara máis relación co galego que a localización xeográfica e reivindícao agora que sente na caluga o alento da competencia foránea.

Antes que do "vivamos como galegos", esta sociedade fixo bandeira do "comportémonos coma se non o fósemos, non vaia ser que se nos note". "Galiza soio merecerá respecto cando abandoemos a nosa mansedume, despois de saber ou que fomos, ou que deixamos de ser e ou que seriamos con vida independente", escribiu Castelao. Máis como queixume que como profecía, témome.

sihomesi@hotmail.com


Vivamos como galegos,campaña publicitaria de Gadis

Vivamos tal como somos
Comentarios (3) - Categoría: autoodio/autoestima - Publicado o 08-11-2007 18:11
# Ligazón permanente a este artigo
Entrevista a Ana Belén Pontón
"¿Que é a identidade?

Eu son galega. Galiza ten unha lingua, unha historia, unha cultura e un desenvolvemento histórico diferentes. Para min, falar do que somos non é un problema de con que te identificas, senon de que é. Galiza xoga moito na defensa do que somos e do seu dereito de existir. Para min, España non é unha única nación. Polo tanto, debería haber unha recomposición e recoñecer a soberanía que todas as nacións deben ter dentro do territorio do Estado español, e que poidan decidir con liberdade cales son as alianzas que queren xogar nel. Ademais de ser un marco moito máis democrático, respectuoso coa pluralidade, significaría un cambio importantísimo nas posibilidades de Galiza. A orixe de moitos dos problemas non está en que os galegos sexamos máis ou menos emprendedores, senón en que vén de procesos políticos iniciados hai tempo, cuxos efectos se notan na actualidade."

A entrevista completa na ligazón de abaixo
Ana Pontón: "Preocupante é a situación do galego, non a do español"
Comentarios (1) - Categoría: nacionalismo galego - Publicado o 08-11-2007 17:23
# Ligazón permanente a este artigo
Erín Moure: ?En galego, o meu xeito de pensar cambia?
Erín Moure (Calgary (Canadá), 1955) coñeceu a cultura e a lingua galegas logo de pescudar sobre as orixes do seu apelido. Poeta, tradutora ao inglés de autores galegos, portugueses e franceses e estudosa da nosa historia, visita de novo Galiza para presentar a tradución ao galego do seu poemario Teatriños ou aturuxos calados (cunha edición bilingüe preparada por Galaxia), en versión de María Reimóndez.

Como descubriu a súa orixe galega?
Foi unha historia algo novelesca. No 1994 encontrei xunto co meu pai uns papeis antigos que pertenceran ao seu avó. Era unha partida de nacemento do meu bisavó Bieito Moure Lobariñas. Naqueles documentos enrugados e velliños nomeábase Crecente e inmediatamente quixen coñecer o país do que viñeran os Moure. Non era como quen vai visitar uns parentes porque o meu bisavó emigrou de Galiza no 1848.

E visitou Crecente.
Visitei. E cando descubrín o son do galego, quedei encantada. Para min, sentir aquela lingua descoñecida era como ouvir un río, como escoitar unha caída de auga. Namoreime e quixen saber máis. No Canadá non se sabe nada de Galiza. Nin tan sequera de España, fóra de catro cousas básicas que quedaron sen actualizar desde os tempos de Francisco Franco. Así que para min era como descubrir un novo mundo. Aquel amor a primeira vista foi medrando ano a ano, en canto coñecín a súa literatura, a riqueza do seu vocabulario.

Para ser bisneta de galego fala mellor que moitos que viven en Galiza.
Iso non é certo. Eu falo coma unha nena de 11 anos. Pero non me preocupa. Xa falei coma unha de sete, de oito? Sigo aprendendo cada día, madurando o idioma. É incríbel que moitos galegos non coñezan a súa fala ou non a practiquen. Non entendo como só o 20 por cento dos pais lles falan en galego aos fillos. É un luxo histórico perder un patrimonio tan valioso coma este. Só encaixando esta actitude na historia de represión que sufriu o galego podo chegar a comprendelo. Eu sempre conto que eu coñecín o castelán a través da xente galega que coñecín no Canadá que me falaba nesa lingua. Aínda hoxe non o dou falado, máis alá de catro frases de turista. En troques, en galego até consigo pensar. E é curioso, cando penso en galego o meu xeito de reflexión cambia, limítase ao coñecemento que teño da lingua e obrígame a repensar a miña realidade a través do vocabulario que podo manexar. Supoño que isto cambiará cando domine máis o idioma.

Sempre se di dos americanos que non dan entendido a diversidade lingüística europea. Supoño que no Canadá isto é diferente, non?
O Canadá é un país moi respectuoso coa identidade lingüística dos seus habitantes. Por exemplo, a constitución española obriga os cidadáns a coñecer o castelán. Se alá se aprobase unha norma semellante, inmediatamente o Quebec se declararía independente. No Quebec todo o mundo coñece o inglés porque o estudou na escola e porque está rodeado de territorios anglofalantes mais segue a defenderse o francés como lingua pública. Eu, que nacín na zona anglófona pero vivo en Montreal ?a cidade quebequesa máis importante? uso o francés na vida cotiá. Pero non só se usan estas dúas linguas. No barrio portugués fálase o brasileiro, os chilenos falan castelán? Iso non quita que moitos anglofalantes pensen que só vale a súa lingua porque é a que domina o mundo. Pero soberbias hainas en calquera lado.

Que escritores canadenses recomendaría ler?
Quen goste de Manuel Rivas que se achegue a Michael Ondaatje. Ten un universo moi complexo e moi rico en imaxes. Tamén son de moita calidade os poemas de Nicole Brossard, dos que hai tradución ao castelán.

Vostede traduciu a Chus Pato ao inglés. Que valores literarios descubriu nela?
Chus Pato é unha escritora ampla, que percorre diferentes épocas, diversas historias e moitas persoas. O ser é multiplicado e acaba nunha explosión onde todo o discurso cobra sentido. Condúcese entre a alta cultura e a cultura de masas con xentileza e estilo. Ademais, gústame que sexa unha autora esixente cos seus lectores. Para lela e comprendela hai que ter intelixencia. Non explica as cousas como se os lectores fósemos menores de idade. Ela vai adiante á velocidade máxima. A historia, a política, o cariño polo propio ?no seu caso Galiza? son temas universais. Calquera ten un pasado, un futuro incerto. Todos temos medo, coraxe. Todo iso está na súa obra. Abofé que vou traducir moitas máis cousas de Chus Pato.
Entrevista con Erín Moure
Comentarios (1) - Categoría: autoodio/autoestima - Publicado o 08-11-2007 17:12
# Ligazón permanente a este artigo
Un 40% da poboación galega emigrou durante o século XX
Un estudo presentado pola Fundación BBVA analiza a evolución demográfica das comunidades autónomas.

Máis do 40% da poboación galega emigrou ao resto de España ou a outros países durante o século XX, segundo un estudo sobre a evolución demográfica das comunidades autónomas.
O informe «Evolución da poboación española no século XX», presentado hoxe pola Fundación BBVA, subliña que un total de 823.853 persoas abandonaron Galicia para instalarse fóra dese territorio.
Precisa que a emigración neta a outras provincias españolas foi de 597.712 persoas, o equivalente ao 30,3% da poboación galega residente en 1900, que era de 1,97 millóns.
Engade que o pasado século outras 226.141 persoas marcharon de Galicia a outros países, o que equivale ao 11,5% da poboación galega residente en 1900.
O documento observa ademais que «a emigración neta galega ao estranxeiro foi irregular aos longo do século, superando sempre a emigración á inmigración, salvo entre 1930-1940 e 1990-2000».
Puntualiza ademais que no período de 1920 a 1930 houbo un retorno de 106.805 emigrantes do resto de España, e engade que ese regreso da diáspora galega produciuse tamén de 1990 a 2000, cando houbo un retorno neto de 25.495 persoas.
O estudo precisa que durante o século XX a poboación galega aumentou en 38,78%, para situarse ao 31 de decembro de 2000 en 2.741.236 residentes, fronte a 1.975.196 en 1990.
Destaca que en Galicia, os nacementos «na primeira parte do século foron similares á media española» para, a partir de 1980, «seguir a pauta decreciente do conxunto nacional» e no período 1995-2000 situáronse en 3,41% da poboación residente, fronte ao 4,53% no conxunto de España.
Respecto das defuncións, subliña que foron en «progresivo descenso» ata 1985, aínda que no último quinquenio pasaron a ser «superiores á media nacional»para situarse en 5,20% da poboación, fronte a 4,35% no conxunto de España.
Nese sentido, puntualiza que houbo un «crecemento vexetativo negativo da poboación galega» do 1,79% entre os anos 1995 e 2000, fronte a un «modesto crecemento positivo» de 0,18% no conxunto de España.
O informe subliña tamén a supremacía da poboación feminina sobre a masculina e a tendencia ao envellecemento da poboación cara a finais do século.
Así, puntualiza que mentres que en 1900 os menores de 16 anos representaban o 36,88% da poboación galega, fronte ao 36,28% en toda España, a finais de século diminuíu ao 13,05%, mentres que no conxunto nacional situouse en 15,57%.
Así mesmo, os maiores de 65 anos pasaron de ser o 6,54% da poboación galega a principios de século, fronte ao 5,21% da española, a situarse no ano 200 en 20,57% dos residentes en Galicia, comparativamente ao 17% do conxunto de España.
O estudo indica que «o envellecemento da poboación galega é maior relativamente por mor da emigración».
Un 40% da poboación galega emigrou durante o século XX
Comentarios (1) - Categoría: historia - Publicado o 08-11-2007 17:00
# Ligazón permanente a este artigo
Lingua e identidade
XOSÉ NEIRA VILAS

É difícil entender como poden existir persoas neste país que inda manteñen reticencias respecto do uso diverso, oral e escrito, da nosa lingua, atributo esencial que nos define como pobo diferenciado, cunha cultura de seu e un xeito propio de expresala. É ben sabido que o galego e o portugués, con mínimas diferencias fonéticas, son a mesma lingua. Este noso idioma, "fillo do latín, pai do portugués e irmán maior do castelán", vén sendo unha das tres grandes linguas atlánticas. Países tan anchos e importantes como Estados Unidos, Arxentina ou Brasil, utilizan idiomas "prestados". E aquí, neste pequeno territorio de a penas 30 mil quilómetros de territorio, falamos unha lingua propia, decantada polo noso pobo ó longo de oito séculos.

Cadra que os que a rexeitan non son precisamente iletrados, senón, en todo caso, domesticados. Saben todo esto. E saben tamén -ou deberían sabelo- que "se inda somos galegos é por obra e graza do noso idioma", como dixo Castelao. Mais tamén pode ser que os que así proceden queiran tamén rexeitar a súa orixe.

Dicía un personaxe teatral de Antón Villar Ponte que "ninguén sabe do noso máis que nós". Do mesmo xeito, ninguén vai defender o noso se nós non o defendemos. Fichte sentenciou que "o signo dunha nacionalidade é o seu idioma". Sorte ten este país por ter un medio propio de comunicación e ó mesmo tempo dispoñer doutro que é de todo o Estado. Carecen desta vantaxe os de Almería ou de Toledo, por exemplo. Un neno galego pode deprender á vez dúas linguas, e inda tres, e non se pense que esto pode confundilo. Os psicólogos sosteñen todo o contrario: axúdaos na súa evolución mental.

Son actitudes incomprensibles. Non se trata de forzar a vontade de ninguén, pero rexeitar a propia lingua é tanto coma menosprezar ós pais e ós avós e ó pobo do que formamos parte.
Lingua e identidade
Comentarios (1) - Categoría: normalización lingüística - Publicado o 08-11-2007 16:54
# Ligazón permanente a este artigo
I Reconquista de Toralla (Vigo, 08-09-2007)
Comentarios (1) - Categoría: urbanismo - Publicado o 08-11-2007 16:36
# Ligazón permanente a este artigo
Demoledor informe: o galego está a morrer no noso ensino
"O Consello Escolar alerta da marxinación real fronte ó castelán en Infantil e Primaria"

" En infantil e primaria o uso das linguas na aprendizaxe da lectura e da escritura é "desproporcionada" e "claramente favorable ó castelán". Deste xeito, ó comezo do primeiro ciclo de primaria, un terzo do alumnado non alcanza a competencia suficiente, o 43% sitúase na suficiencia e menos da cuarta parte, o 23,9%, mostra un "dominio bo ou moi bo".

O coñecemento de galego, aínda que mellora 16,2 puntos ó finalizar este primeiro ciclo, "non alcanza a suficiencia requirida". Así, o 16,8% non ten un nivel "necesario" para empezar o segundo ciclo de primaria. No entanto, a competencia é maior ó finalizar esta etapa educativa e "só un 6,7% non logrou o nivel adecuado ó acceder a BUB e unicamente o 5,7% ó iniciar ESO". "

"Profesores sen dominio do idioma"
Demoledor informe: o galego está a morrer no noso ensino
Comentarios (1) - Categoría: normalización lingüística - Publicado o 08-11-2007 16:33
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0