boas e xenerosas


Unha escolma de artigos, entrevistas, estudos, novas, opinións, reportaxes... boas e xenerosas



GALEGO DE SEU(Web)


Colazo
 CATEGORÍAS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Falece aos 76 anos a escritora Anisia Miranda
Nacida en Ciego de Ávila (Cuba) en 1932, vivía dende os anos noventa en Galicia xunto ao seu marido, o tamén escritor Xosé Neira Vilas

A escritora galego-cubana Anisia Miranda, descendente de emigrantes ourensáns e compañeira do tamén escritor Xosé Neira Vilas, faleceu onte e será enterrada hoxe nunha cerimonia íntima. Nacida o 30 de decembro de 1932 en Ciego de Ávila (Cuba), segundo a nota biográfica da editorial Xerais, estudou Maxisterio e Xornalismo na Habana e de alí trasladouse a Bos Aires en 1957, onde coñecería a Neira Vilas. Casaron en 1957, ano no que fundaron Follas Novas, distribuidora do libro galego en América, que despois sería tamén editorial.

Dende o principio da súa residencia en Arxentina, vencellouse á cultura galega. Asistiu as clases patrocinadas pala Asociación Galega de Universitarios, Escritores e Artistas (AGUEA) que dictaban Ramón de Valenzuela (Xeografia Galega), Alberto Vilanova (Historia de Galicia), Rafael Dieste (Literatura Galega), Eduardo Blanco Amor (Idioma Galego) e Antonio Baltar (Economía de Galicia). Traduciu para o galego poemas de autores latinoamericanos: José Martí, Rubén Darío, Amado Nervo, e ao norteamericano Walt Whitman. Todas foron aparecendo en publicacións galegas de Bos Aires.

Voltou a Cuba co seu home, en 1961. Traballou con Alejo Carpentier na redacción da revista Pueblo y cultura, e máis tarde como coordinadora nacional de edicións de libros para nenos e adolescentes, ademais de levar a administración da editorial por un tempo. Desempeñouse como xefa de redacción do semanario infantil Pionero. Foi cofundadora e xefa de redacción das revistas para nenos Zunzun e Bijirita. Colaborou en varias publicacións periódicas, dirixiu un programa de radio, actuou como xurado en diversos concursos.

No eido da creación literaria foi autora de obras de poesía, narrativa, teatro, viaxes e biografía. En teatro e narrativa obtivo importantes premios en Cuba, entre os que salientan tres premios "La Edad de Oro", teatro para nenos e adolescentes; e o Premio Nacional "Ismaelillo" de la Unión de Escritores e Artistas de Cuba. Dalgúns dos seus libros lévanse publicados en Cuba centos de milleiros de exemplares. Parte da súa obra está traducida ao eslovaco. Recibiu a medalla Raul Gómez García da Unión de Escritores e Artistas de Cuba e a medalla poIa Cultura Nacional do Ministerio de Cultura de Cuba. Foille conferida a medalla Ho Chi Minh e a Orden da Amizade otorgada polo Consello de Ministros de Viet Nam, polo seu traballo de solidariedade con aquel país. En 1992 radicouse co seu marido en Galicia, asumindo a vicepresidencia da Fundación Xosé Neira Vilas.

En galego publicou unha importante obra dirixida ao público infantil, a maior parte en Ediciós do Castro: Pardela amiga, Cantarolas, Os contos do Compay Grilo, A primeira aventura, A casa dos títeres, A volta do Compay Grilo e Mitos e lendas da vella Grecia. Na colección Merlín de Xerais publicou en 1995 unha reedición de Cantarolas, na que incluíu unha ducia dos seus poemas para nenos e nenas escritos en galego.
Falece aos 76 anos a escritora Anisia Miranda. Xornal.com
Comentarios (1) - Categoría: Pasamentos - Publicado o 23-10-2009 19:55
# Ligazón permanente a este artigo
Son neofalante
Xurxo Martínez González
12:25 20/10/2009

Nunha entrevista a Xurxo Souto, publicada por un medio escrito, afirmaba que o futuro do galego estaba nos neofalantes das cidades, en barrios como o vigués de Coia que vén sendo o meu berce.

Nacín nos Campos da Fontaíña, na aldea do Resío, en Coia (San Martiño de). Seino grazas ao traballo de Iván Sestay que recuperou a toponimia tradicional nun espléndido traballo publicado pola Área de Normalización Lingüística da U. de Vigo. Nacín no Resío que non no Rocío. Falan algúns tarugos de castelanizar os topónimos cando hai casos tan dantescos como o da miña parroquia: pois resulta que a igrexa dixo que había que facer dúas parroquias na antiga de San Martiño de Coia e entón inventou a da ?Virgen del Rocío?. Na igrexa está a figura virxinal. Montan tal parroquia a partir da castelanización do topónimo Resío. É para rir ás cachizas! Pero o conto évos ben triste polo dominio imperial da ignorancia. Din que chove e mexan por nós!

En Coia só os vellos falan galego. Hainos que ir escoitar ás mañás dos días laborais aos parques. O resto, agás contados casos, son castelán falantes. Son castelán falantes os traballadores pois Coia é un deses barrios obreiros que no seu día foi arrabalde. Son castelán falantes os fillos dos traballadores que acoden á escola onde, malia recibiren aulas en galego, se relacionan unicamente en castelán. Son castelán falantes a mocidade dos institutos e os que xa traballan. Son castelán falantes os dos bares, os dos quioscos, os da panadería, os da mercería... son castelán falantes. Eis o barrio onde medrei e eis a realidade do galego nunha comunidade urbana de clase media-baixa.

Neste seo nacín e medrei, sendo castelán falante até os 17 anos. Só falaba castelán. Para que precisaba eu o galego naquel contexto? Os meus amigos todos falaban castelán, a miña familia falaba castelán, na escola falábanme en castelán, no equipo de fútbol tamén... non tiña aldea onde escoitar o galego (son da xeración urbana pois son dos poucos que ten a estirpe no Berbés) nin tiña lugares onde escoitalo de viva voz. Só a televisión, a radio, a música e algún vello do parque, incluídos veciños do meu edificio, moito mariñeiros xubilados. Que era o galego entón? Unha lingua allea a min e eu era un estranxeiro na miña patria.

Cando medrei tiven as miñas inquedanzas e unha delas foi o galego. Entroume aquel becho logo de saber que os meus avós foran aldraxados na miña cidade por falaren galego publicamente; entroume o becho porque o meu nome en galego vén dende que os meus pais me bautizaron relixiosamente; entroume o becho porque atopaba noutros amigos casos en que nas súas casas se falaba galego pero fóra non; entroume o becho que era a conciencia de ser galego, de identificarme con Galiza e procurar a miña identidade. Foi un proceso parello a outras inquedanzas.

Aquela treboada de ideas eran compartidas por outros mozos da miña escola e comezamos a escribirnos notas en galego e mesmo a identificarnos como ?Xeración Ceibe?. Son trangalladas de rapaces pero aquilo ía marcando pois para nós o galego pasaba a ser a nosa lingua de comunicación. Logo comezamos a esforzarnos para facer os exames en galego en materias impartidas en castelán. Mais si, fóra de nós, seguiamos falando castelán. Non tiñamos problemas pedagóxicos nin psicolóxicos por estudar en galego ou en castelán segundo a materia, nin precisabamos de traducións como afirman os catro gatos piollosos.

Rematei a escola e pasei á universidade. Decidira estudar filoloxía galega e tiña a oportunidade de mudar radicalmente a miña escolla lingüística. Fíxeno. Non foi nada doado. Cando un muda a súa lingua dun día para outro atopa atrancos en moitos lugares, prexuízos bastardos e incomodidades. Por exemplo, no meu edificio e no meu barrio, onde sempre falara castelán, ao falar en galego algúns preguntábanme con retranca: agora es do Bloque? Había problemas de comunicación na miña familia cando facía escollas léxicas patrimoniais que eles non comprendían. Cos meus amigos non fixo falla moita explicación pero algún compañeiro da escola que me tiña atopado tempo despois preguntaba estrañado: ahora hablas gallego?

Confeso que onde máis dificultades atopei foi na miña propia familia. Pasara 17 anos falando só castelán. A miña familia trataba de facer o esforzo de falarme en galego pero acababan indo ao castelán. Foi un proceso moi lento pero había que manterse firme. Para min o máis complexo pero que foi felizmente superado.

Son neofalante. Cando me pasei ao galego sabía que non falaba un galego correcto. Incluso tiña as miñas dúbidas: debo falar o galego das normas ou recuperar o galego cos trazos dialectais de Vigo? Sabía que foneticamente era penoso e que no léxico tiña moitas lagoas. Tiña que traballalo e esforzarme. Non me podía botar atrás.

Aquí quero reflexionar porque na miña experiencia téñome atopado xente que me dicía: con ese galego tan mal falado é mellor que fales castelán. Por que? Por que en determinadas persoas pesan eses comentarios? Está claro que non queremos que se fale un galego deturpado pero no canto de facer esas aseveracións canónicas cómpre arengar aos neofalantes a mellorar o seu galego. Hai que comprender que se na nosa sociedade é raro e difícil facer unha vida en galego imaxinade como será de difícil para unha persoa que medrou falando só castelán e se pasou ao galego sendo xa mozo ou home dentro dun contexto urbano.

A miña experiencia foi moi positiva pois conseguín co tempo que os meus irmáns se dirixan a min en galego e, cando estamos xuntos toda a miña familia, manteñamos parolas en galego (feito inaudito antes); conseguín que algúns dos meus amigos (que son os mesmos dende que teño 15 anos e algúns antes), quen falaban só castelán, sexan hoxe tamén galego falantes; conseguín que para os meus sobriños pequechos haxa na familia alguén que lles fale galego e eles se dirixen a min, con dificultades pero fano, en galego; conseguín que a miña familia e os meus amigos opten pola opción do galego para recibir información, para redactar papeis oficiais ou para dirixirse a calquera institución.

Todas estas persoas que conforman o meu íntimo conforman hoxe tamén un bastión da defensa do galego cando naceron e medraron rodeados de castelán. Somos neofalantes.

Cómpre arengar e animar, potenciar o galego no mundo urbano pois malia o que digan os paparolos liderados polo supremo destes, Fernández Alvariño, en Coia, en Vigo, en calquera cidade galega, queremos vivir en galego!
Son neofalante. Vieiros
Comentarios (2) - Categoría: normalización lingüística - Publicado o 20-10-2009 20:23
# Ligazón permanente a este artigo
Todo o que queiras dicir
Yolanda Castaño

?Si, por favor? Poderíame amosar o conxunto vermello de Christian Dior que teñen no escaparate? Iso é, o dos pregues na saia? Impórtalle que o probe??

?Mmmm... si, iso gústame, faimo outra vez así? Ah? Que ben. Meu amor? si, veña, veña. Ah? quéroo así, así? por aí tamén. Si, meu ben, mmm? que ben está. Veña? ouh, máis. Ouh!, que ben, meu amor. Meu amor?.

?Prezados/as socios e socias, traballadores e traballadoras:
Pola presente, infórmaselles do novo convenio colectivo entre a Empresa e a representación sindical do seu persoal laboral, formada polas tres organizacións maioritarias. Este convenio é aplicable aos centros de traballo existentes actualmente e aqueloutros que, durante a vixencia do texto, se poidan crear ou integrar. As normas do convenio aplicaránselle a todo o persoal que estea vencellado á Empresa en virtude de relación xurídico-laboral, estea suxeito ó poder da dirección e perciba as súas retribucións con cargo ás consignacións orzamentarias do persoal de administración e servizos.?

?Ola, boa tarde, Doutora Pereira. Mire, eu veño cunha dor nos cadrís que non me deixa acougar en todo o día. Fixen unha análise hai tres meses. Estou tomando vitaminas, e tamén algún analxésico cando me doe moito. Sonlle alérxica ao acetilsalicílico, pero tiro doutras cousas. Non vería vostede convinte que fixesemos algunha proba??

?Dunha banda: Dona Anxos Roca Suras, maior de idade, provista de DNI nº 46955759H, veciña de Muros.
Da outra banda: Don Xavier López Lema, maior de idade, provisto de DNI nº 3761088F, veciño de Ourense.
Interveñen
No seu propio nome e dereito e recoñécense a capacidade legal necesaria para o outorgamento do presente documento, que levan a efecto baixo os seguintes: (?)?

?Ola a todos! Preséntome: chámome Mariusz e son polaco. Estou a estudar o galego na Universidade de Santiago, onde ademais de aprender a lingua, divírtome e coñezo novas cousas sobre a cultura galega. Quero chegar a ser un bo tradutor deste idioma para o polonés e viceversa. Ahora mesmo xa estou lendo a Xurxo Borrazás e a María Reimóndez?.

?Ultrapizza, boas noites, que desexa??

?Próxima estación: Bouzas. O convoi vai facer a súa chegada á estación. Por favor, teñan coidado ao abriren e pecharen as portas.?

?Kdms+trde na prz. Trd klimtx. Dill a ss k baixn tm. VéxoT!?

?Eu vin cousas que vós xamais creriades: atacar naos en chamas máis alá de Orión; teño visto raios C escintilar na escuridade xunta as portas de Tanhäuser.?

?Señor Xesús: Ti que estás no alto e todo o podes??

?O seu tabaco. Grazas.?

?De hoxe nun ano, Señora Presidenta.?

?A coruña?, ?Si quero?...
Todo o que queiras dicir
Comentarios (1) - Categoría: normalización lingüística - Publicado o 17-10-2009 17:43
# Ligazón permanente a este artigo
Decálogo de defensa do galego
CARLOS CALLÓN

Hai anos, desde diferentes entidades, divulgouse un decálogo de defensa do galego baseado nun texto elaborado polo profesor Tilbert D. Stegmann, da Universidade de Frankfurt. En 2008; A Mesa pola Normalización Lingüística volveuno pór en circulación como proposta para difundir sobre todo nos centros de ensino. Hoxe continúa a ser plenamente útil e funcional.

Velaquí as súas propostas, que convido a asumir e practicar:

1. Fala en galego sempre que poidas. Coa familia, cos amigos e amigas etc. Fai o propósito de falar en galego a quen sabes que te entende aínda que até o de agora lles falases en castelán.

2. Respecta a aquelas persoas que che falen noutra lingua, mais exixe que tamén as outras persoas respecten a túa.

3. Diríxete en galego a todos e todas: na rúa, por teléfono, no centro de ensino, no traballo. Verás que te entenden. Continúalles a falar en galego, aínda que che respondan noutro idioma.

4. Ás persoas que coñezas que entenden o galego coloquial, mais mostran curiosidade por algún termo que ignoran, explícalles o significado desas palabras, axudándoas a ampliar o vocabulario. Se alguén se esforza en falar o noso idioma, axúdalle e demóstralle que valoras o seu comportamento.

5. Respecta as diferenzas locais da lingua. Coñece as particularidades de cada zona. Esta é a riqueza do galego, como a de todas as linguas.

6. Toma a decisión de escribir todos os apuntamentos, notas, correos electrónicos e cartas en galego. A partir de hoxe pon sempre o teu nome en galego. Fai mudar os teus papeis, impresos, rótulos etc. Sería ben triste que por aforrar uns pequenísimos gastos deixásemos de contribuír á expansión do noso idioma.

7. Faite subscritor/a de publicacións escritas total ou en boa parte en galego. Le libros, asiste a espectáculos teatrais, musicais, cinematográficos, visita páxinas web etc, na nosa lingua.

8. Exixe de todos, mesmo das institucións máis rutineiras, que che escriban en galego. Faino amabelmente. Non perdas o tempo e os nervios en pelexas cos inimigos declarados da lingua do país. Déixaos de lado, ignóraos.

9. Se tes como lingua familiar o castelán, interésate pola nosa lingua. Loita contra a inxustiza fomentada durante tantos anos. Toda a represión dunha lingua é un acto de barbarie. E sobre todo tenta falala e escribila, porque a mellor defensa de calquera lingua é o seu uso.

10. Se sentes un bloqueo psicolóxico, como adoita ocorrer para pasar a falar en galego con persoas e en ambientes en que sempre falaches castelán, comeza por usalo cos descoñecidos, a practicalo en situacións novas, para ilo introducindo despois na túa esfera habitual. Non te avergoñes dos defectos de pronuncia ou escrita; respectar o galego mais a distancia, "sen rompelo nin lixalo", iso si que deteriora o idioma.

Todos estes consellos, que non mandamentos, podemos sintetizalos en dous. En primeiro lugar, darmos o paso de falar en galego sempre, con normalidade. Cambiar de lingua ­porque presupomos que non nos van entender ou porque é cortesía cun descoñecido é un puro prexuízo.

En segundo lugar, aínda que non menos importante, cómprenos dar o paso de solicitar atención e información neste idioma, como un dereito que debería darse por sentado. Non é só por defender a lingua, senón tamén porque é un dereito básico, un requisito para a convivencia en igualdade, sen cidadáns e cidadás de segunda por razón de lingua.

Non temos que achicarnos nin pedir perdón por querer vivir no noso propio idioma no seu territorio histórico, xenuíno, orixinal, natural e propio. Abondou xa de ceder e ceder.
Fartos de ceder e ceder
Comentarios (1) - Categoría: normalización lingüística - Publicado o 13-10-2009 18:53
# Ligazón permanente a este artigo
A Galiza e o reintegracionismo (tv brasileira)

O Jornalista e produtor cultural José Carlos Silva fala sobre a Galiza e o reintegracionismo linguístico. Ainda, o programa conta com as músicas das violas caipiras do Duo Catrumano.
Comentarios (3) - Categoría: reintegracionismo, o galego internacional - Publicado o 11-10-2009 22:23
# Ligazón permanente a este artigo
Igalia, ´connecting people´
Unha empresa coruñesa que aposta polo cooperativismo lidera a produción do 'software' libre empregado nos últimos teléfonos da multinacional finesa Nokia

Os teléfonos máis modernos de Nokia levan algo de galego dentro. Unha empresa coruñesa, Igalia, é punteira no 'software' libre para dispositivos móbiles, a tecnoloxía que emprega a multinacional das telecomunicacións nos seus últimos modelos. Desde que a fundaran hai oito anos un grupo de estudantes, Igalia conseguiu facerse un oco no mercado internacional da tecnoloxía, mantendo un inusual modelo empresarial: todas as decisións tómanse entre os traballadores, que ademais participan dos beneficios


PILAR MERA | A CORUÑA Un cuarto para durmir, comer, ver a tele ou xogar á videoconsola. Unha plantilla que ronda os 30 anos de idade media. Mobiliario de deseño e unha enorme sala de reunións onde os traballadores deciden, entre outras cousas, o seu propio salario. É a sede coruñesa de Igalia, unha empresa galega punteira no desenvolvemento de software libre e nas tecnoloxías móbiles que empregan multinacionais coma Nokia. A aventura desta firma coruñesa comezou hai xa oito anos, cando un grupo de estudantes de informática, a maioría deles recén licenciados, decidiron montar o seu propio negocio co obxectivo de "dignificar o traballo do informático e evitar que a xente tivera que marchar de Galicia para ter un emprego decente". Baixo esa premisa, convertíronse nuns emprendedores moi particulares, cunha idea empresarial clara e novidosa.

"Cando montamos a empresa, queriamos que a xente se involucrase e participase no proxecto, así que escribimos un documento, unha especie de Constitución, onde se regula o modelo asembleario e o sistema de tomar as decisións entre todos os traballadores" de Igalia, explican Xabier Calvar e Chema Casanova, un dos fundadores da compañía, que ademais da súa sede na Coruña tamén ten oficinas en Pontevedra. Logo dun ano na firma, calquera empregado de Igalia ten dereito e obriga de participar na asemblea, "o máximo órgano" de Igalia, unha firma onde "non hai xerarquías, senón roles". Nestas asembleas, que se celebran cada dous meses, son os propios traballadores os que deciden todo o que poida afectar á empresa: dende a continuidade dos contratos cos provedores, até a reforma do mobiliario ou mesmo a subida dos seus propios salarios. E en canto o empregado leva catro anos traballando, convértese en socio de Igalia, é dicir, comparte o capital e os beneficios de forma igualitaria. Dos 37 traballadores que hai na actualidade en Igalia, 15 deles son socios. "Xurídicamente somos unha sociedade limitada, pero en realidade funcionamos como cooperativa", resume Chema.

A conciliación da vida laboral e persoal e o bo ambiente na oficina son outros dos pilares de Igalia. Así, fomentan o teletraballo (cinco dos empregados están en Barcelona, Sevilla e Helsinki) e dan clases gratuitas de inglés nas oficinas, e sesións de fisioterapia para aliviar as horas de escritorio. Ademais, na sede da Coruña, inaugurada esta primavera en Elviña -até entón estaban na Grela-, hai un cuarto de esparcemento para comer, ver unha película, xogar á vídeoconsola ou simplemente descansar.

Canto á actividade, os fundadores de Igalia tamén tiñan claro desde o principio que se dedicarían ao software libre, é dicir, o que pode usarse, modificarse e distribuirse sen problemas de licencias nin dereitos. "O noso primeiro proxecto foi crear un programa informático para Sergesco, a compañía de augas de Oleiros", recorda Chema Casanova. Despois diso viñeron outros encargos para firmas como a viguesa Communitel, o Concello da Coruña (aínda hoxe son os encargados do mantemento da rede de aulas de informática nas escolas da cidade) a Xunta de Galicia, o sector naval ou un taller mecánico que precisaba unha ferramenta informática de xestión. Con todo, hoxe en día o 70% da súa facturación -que o ano pasado superou o millón e medio de euros- procede de clientes estranxeiros e dunha rama tecnolóxica na que Igalia é punteira: as tecnoloxías e aplicacións para teléfonos e outros dispositivos móbiles, como a plataforma Maemo ou o sistema GNOME. Por exem- plo, os programas para consultar o correo electrónico desde o teléfono, os botóns e menús ou Vagalume, unha plataforma para escoitar música en radios online. De feito, a firma coruñesa estivo involucrada no desenvolvemento do software empregado nos últimos teléfonos de Nokia incluído o inminente N-900, que será o primeiro da firma finesa baseado no sistema GNU-Linux.

La Opinión A Coruña
Comentarios (1) - Categoría: somos unha potencia - Publicado o 11-10-2009 22:13
# Ligazón permanente a este artigo
Recoñecemento acedémico e informártico do reintegracionismo
Porto Editora publica Vocabulário Ortográfico da Língua Portuguesa, com 800 palavras do léxico da Galiza.

O Seminário de Lexicologia da AGLP foi o contexto em que o professor João Malaca Casteleiro apresentou o Vocabulário Ortográfico da Língua Portuguesa, da Porto Editora, que inclui 800 palavras do léxico galego. Este contributo lexical da Galiza fora inicialmente apresentado pela Academia Galega da Língua Portuguesa na sede da Academia das Ciências de Lisboa, em sessão conjunta com a Academia Brasileira de Letras, em 14 de abril.

O Prof. Casteleiro, orientador do trabalho, salientou a qualidade da equipa lexicográfica da Porto Editora, coordenada pela prof.a Ana Salgado, com a colaboração da Profa. Sofia Rodrigues, ambas presentes no ato.

Com 180.000 entradas lexicais, 5.000 vocábulos do Brasil, bem como africanismos e asiaticismos, e 2.500 antropónimos, é o primeiro vocabulário ortográfico publicado em Portugal de conformidade com o Acordo Ortográfico.

Será posto à venda em todas as livrarias associadas à editora a partir do dia 14 de outubro. A apresentação terá lugar em Lisboa, no Auditório do Padrão dos Descobrimentos, o dia 21.

Por sua vez, o Professor Evanildo Bechara, coordenador da Comissão de Lexicologia e Lexicografia da Academia Brasileira de Letras, e autor de uma das melhores gramáticas da nossa língua, anunciou, na mesma sessão do Seminário de Lexicologia, a inclusão do léxico elaborado pela AGLP na próxima edição do Vocabulário Ortográfico dessa instituição.

Esta nova publicação, que poderá estar nas livrarias no início de 2010, terá um número de verbetes inferior aos 350.000 incluídos na 5ª edição, restringindo- se ao léxico mais frequente, o que permitirá obter maior difusão no grande público.

Na linha das declarações anteriores, o Professor Artur Anselmo indicou que, também, a Academia das Ciências de Lisboa irá incorporar o léxico elaborado pela AGLP na próxima edição do seu vocabulário, previsto para os próximos meses.

http://aglp.net



Tradutor automático 'Carvalho' demonstra que galego e português som duas variedades do mesmo idioma

O protótipo foi apresentado há duas semanas no congresso da SEPLN

PGL - Há duas semanas foi apresentado no prestigioso congresso da SEPLN (Sociedade Espanhola para o Procesamento da Linguagem Natural) o protótipo de tradutor estatístico 'Carvalho' inglês-galego oficialista, sendo o primeiro tradutor que usa recursos directamente do português padrom para construír um produto para o galego.

Horacio Rodriguez da UPC (Universitat Politècnica de Catalunya) e um dos mais prestigiosos investigadores no campo parabenizou o projeto alcunhando-o de «umha soluçom muito imaginativa que abre um mundo de possibilidades».

Partindo de traduções libertadas polo Parlamento Europeu entre o inglês e o português, os investigadores galegos José Ramom Pichel, Paulo Malvar, Oscar Senra, Paulo Gamalho e Alberto Garcia pertencentes à empresa imaxin|software, a USC e a Igalia, conseguírom um tradutor inglês-galego mudando unicamente a ortografia internacional do português à espanhola do galego. Também fizérom algumha adaptaçom cultural entre o que se fala em Portugal e o que se fala na Galiza.

Em declarações para o PGL, a equipa assegura que os resultados fôrom «muito surpreendentes», tendo nestes momentos o galego um tradutor estatístico que de outra maneira seria inviavel economicamente. Além disso explicam que é a mesma estratégia que está a usar Google no seu tradutor, o que demonstra empiricamente que galego e português som duas variedades do mesmo idioma e que o galego na Galiza tem umhas oportunidades muito por acima doutras linguas minoradas como catalám ou o basco.

A equipa de investigadores confirmou também ao PGL que os corpus e ferramentas auxiliares serám libertados a finais deste ano em Sourceforge sob licença GPL.
Comentarios (1) - Categoría: reintegracionismo, o galego internacional - Publicado o 08-10-2009 18:47
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0