boas e xenerosas


Unha escolma de artigos, entrevistas, estudos, novas, opinións, reportaxes... boas e xenerosas



GALEGO DE SEU(Web)


Colazo
 CATEGORÍAS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Camilo Nogueira: "A nosa estrutura industrial é a dun país moi moderno"
Camilo Nogueira Román (Vigo, 1936; casado: dúas fillas: catro netos; enxeñeiro e economista; ex deputado no Parlamento galego; ex deputado no Parlamento Europeo) acaba de publicar dous ensaios en Editorial Galaxia, Europa o continente pensado e Galicia na Unión. A porta atlántica, que están a merecer a atención da crítica especializada. E está a preparar outras obras de pensamento, entre elas unha segunda parte dun libro que escribiu hai xa tempo, A memoria da nación, referido nese momento ao reino de Gallaecia, que espera ter rematado este ano. Trátase "dunha visión crítica respecto do Estado español e da súa ideoloxía. E, ao mesmo tempo, dunha visión independente de Galicia nesa época, tanto dos Ausburgo como dos Borbón, como xa nos séculos XIX e XX e ata hoxe, falando do movemento nacional galego e das circunstancias económicas e culturais de Galicia, para desembocar nunha Galicia como unha nación do mundo".

_ Vostede é partidario da independencia de Galicia?

_ A min gustaríame unha Galicia sen fronteiras cos países da península Ibérica, sen fronteiras con Europa e aberta ao mundo. Máis aínda, Galicia é unha nación por si mesma, non é un parte de España ou unha provincia sen máis. O Estado español é inexplicable sen Galicia, pero moito máis inexpicable é Portugal sen Galicia. Ten unha estrutura histórica, lingüística, social, etc., en si mesma independente. Outra cousa é a que aspiramos hoxe en día os que pensan coma min sobre o estatus de Galicia.

_ E a que aspiran?

_ A que o Estado español se converta nun Estado plurinacional, a que como nación Galicia teña relacións con outras nacións e estados, sen ningunha cortapisa por parte do Estado español, e moi especialmente con Portugal. Nestes momentos Galicia é a primeira comunidade autónoma xa importadora e exportadora a Portugal. Galicia ten unha lingua universal, tan universal como o castelán. Outra cousa é que si Galicia, por unha circunstancia histórica , se convertera nun Estado independiente como Holanda, non sería eu o que diría que non. Pero as aspiracións que se teñen dunha nación tamén teñen que ter en conta as circunstancias históricas, e eu levo 40 anos téndoas en conta.

_ Cara a onde vai Europa?

_ Se o Estado moderno comenzou a facerse no século XVI, pasados cincocentos anos, dos estados actuais non existía case ningún daquela. Podemos dicir como empezan agora, pero non como serán no futuro. Dito isto, a Unión Europea é unha revolución histórica e democrática.

_ Por que?

_ Porque quén ía a pensar que, despois da Segunda Guerra Mundial, os estados que se acababan de matar entre si de pronto deciden facer unha entidade que tende a acabar coas fronteiras, que acabou coas guerras dentro da Comunidade Europea, que ten unha institución común, o Parlamento Europeo, elixido directamente polos cidadáns, e constitúe unha entidade que é a primeira potencia económica e cultural mundial, e pode intervir no mundo dunha maneira moi distinta ao imperialismo actual declinante dos Estados Unidos, e aos que naceron na propia Europa. E creou un espazo de cidadanía común; nos somos cidadáns europeos, con todo o que iso conleva.

_ E que conleva?

_ Que admite a diversidade nacional, aínda que só a dos Estados. Recoñece todas as linguas que son oficiais nos estados, aínda que faltan algunhas que non son oficiais plenamente nos estados. Eu teño unha opinión moi positiva de Europa.

_ Como lle sentou a Galicia a adhesión de España ás Comunidades Europeas?

_ Acabamos de saír dunha ditadura, acaba de producirse o intento de golpe de Estado do 23-F, eu comprendo perfectamente que os gobernantes do Estado español procuraran entrar na Unión Europea. O problema é que entraron como un Estado mediterráneo do aceite e das laranxas, cando Galicia é un país atlántico, do leite, da construción naval, da pesca, con malas comunicacións crónicas con Europa. As condicións de entrada foron malas para Galicia, pero para a economía galega eran necesarias.

_ Como é iso?

_ Non fomos ben tratados nos fondos estruturais, nas medidas agrarias, nas medidas pesqueiras, etc. Non se fixeron as autovías no seu momento, tampouco se fixo o tren de alta velocidade no seu momento. Pero, a pesar todo iso, grazas a que había unha certa autonomía, a que estabamos na democracia, e a que se nos abriron horizontes, o comportamento da sociedade galega foi extraordinario. Hoxe Galicia é unha sociedade industrial, aínda que ten un sector agrario e un sector da pesca moi importantes. Cambiou radicalmente a nosa sociedade.

_ Como?

_ Si a repartición das cuotas lácteas fora doutra maneira, e no período transitorio nos deran a posibilidade de acadar o dobre da produción láctea actual, non se produciría unha transformación tan radical de agricultura, sería unha evolución máis sensata, e non sufririamos a crise demográfica que estamos a sufrir neste momento. Pasamos de ter máis do 40% de activos no sector primario a un 10 por cento, que é do 8% na agricultura. E temos unha estrutura industrial propia dun país moi moderno e desenvolvido. A xente nosa non é consciente da capacidade industrial de Galicia, nin da súa capacidade urbana. Aínda que sufrimos as feridas da marxinación internamente na renda por habitante, Galicia está en condicións de ser una país libre e independente.

_ Que importancia ten o idioma galego en que Galicia poida xogar o papel de porta atlántica?

_ Os galegos temos a visión de que somos un rincón, porque asumimos a visión de Madrid, cando un rincón é Madrid, que está no medio dun páramo, e máis lonxe do centro de Europa que nós. No mapa eurocéntrico, Galicia está no centro. En todo caso, non pode ser excéntrico un país que é o nariz de Europa cara ao Atlántico. Estamos nun sitio privilexiado, incluso no senso de que somos o país do vento, da auga e do sol. Galicia é unha parte fundamental da fachada europea e con Portugal configura a franxa atlántica máis importante de toda Europa, descontando as illas británicas.

_ Para ser a porta atlántica teremos que xogar ese papel?

_ Efectivamente. Se nos concibimos coma a porta atlántica de Europa e nos gobernamos con ese concepto, iso darános posibilidades enormes. Á parte das condicións xeográficas e climáticas, temos 1.500-1.700 quilómetros de costa. É unha cousa insólita que un país de 30.000 km2 teña esa cantidade de costa, e unhas capacidades enormes de comunicación por mar. Ademais de compartir a fachada atlántica, a presenza común con Portugal na UE proporciónanos unhas posibilidades de colaboración crecente. Esa é unha realidade que tamén temos que incorporar á nosa visión.

_ Que importancia ten a lingua galega nas relacións co mundo lusófono?

_ Non me gusta moito o de lusófono, porque parte da ideoloxía do Estado portugués atribuíndolle un papel central na formación de Portugal a Lusitania, cando o papel central lle corresponde a Gallaecia. Os brasileiros chámanlle portugués lexítimamente porque foi Portugal quen levou a lingua alí, pero o que falan é galego, nacido aquí, en Gallaecia. Se nós asumimos que o galego é unha lingua internacional, modificamos radicalmente a imaxe do Estado español: xa non sería un Estado de catro linguas, unha delas universal, senon un Estado de catro linguas, dous delas universais. Hai experiencias prometedoras como a creación do xornal Galicia Hoxe, polo Grupo Correo ou a galeguización idiomática dos Asteleiros Barreras. O galego, como galego-portugués, é unha lingua que se fala en catro continentes.

_ A situación demográfica de Galicia é alarmante?

_ É a que é. En Galicia uniuse o trauma da emigración cun comportamento moderno sobre a fertilidade. Iso resólvese de dúas formas. Cun crecemente económico que facilite a vontade de ter fillos, e unha afluencia de inmigrantes que sexan aquí ben acollidos. Ou que o Goberno galego teña unha postura moi belixerante sobre isto e dea un bombazo no orzamento galego. A longo prazo iso provocaría un cambio radical. O orzamento galego debería ter unha parte fundamental dedicada ao fomento da natalidade, directamente con axudas por fillos, e indirectamente, con garderías, escolas, etc.

_ Galicia ten que afrontar dunha vez por todas a cuestión da ordenación do territorio?

_ Totalmente. O Mediterráneo español é un desastre no sentido arquitectónico, paisaxístico, etc. Galicia é unha cousa moi diferente: foi un deixar facer por parte dos alcaldes, e iso, unido á falta de clarividencia cultural e de sensatez dos poderes políticos provocou un caos urbanístico. Non é que os galegos teñan unha vontade de feísmo como mal se titulou algunha vez. A costa galega non está tan estragada como para dicir que iso non ten remedio. Se hai vontade política, incluso nos lugares onde se construíu moi mal se pode corrixir cunha certa imaxinación. E se pode encontrar un punto de equilibrio entre as posibilidades económicas da costa, o respecto á naturaleza e ao lugar onde habita a xente. Para iso temos que ter un poder ilustrado na comunidade autónoma, no Estado e nos municipios.

_ A reforma do Estatuto de Autonomía é a materia pendente desta lexislatura?

_ Absolutamente. Eu defendín a necesidade de ter un Estatuto de nación e que non era o momento de impor esa vía para ter máis competencias, porque si hai vontade política do Estado, as competencias pódense incorporar ao Estatuto por vías diferentes. Os nacionalistas están preparados para iso, e os que non son nacionalistas deberían recoñecer que o carácter de Galicia como nación nos pertence a todos. Galicia ten un carácter histórico, xeográfico e lingüístico inequívoco como nación. Non queremos separarnos de ninguén, nin das xentes doutra parte do Estado español, simplemente non queremos ser mandados desde Madrid, porque podemos gobernarnos desde aquí sen ningún problema, sabendo que estamos unidos a todos os demais.
EL PERFIL

?Teño afección a coñecer o mundo?
-¿En que lecturas anda?
Á parte da información xeral e do seguimento cultural, as lecturas que estou facendo están moi relacionadas co que estou a escribir. Son libros que teñen moito que ver coa lingua, coa economía, coa política, coa historia, etc. E despois sigo a literatura ao día pola miña muller, que é unha lectora extraordinaria, e intelixentísima para isto.
-¿Adoita ir con frecuencia ao cine?
A miña muller e eu sempre imos ao cine, somos moi afeccionados ao cine. Por certo, en Santiago o feche dos cines Compostela notouse moito no tipo de películas. Hai moitas películas boas que agora non veñen ou tardan moito en vir a Santiago.
-¿E ao teatro?
Ao teatro vou de cando en vez. Con frecuencia vexo teatro galego. Vou a Madrid, pero non vou para ver teatro. Cando ando de viaxe por aí coa miña muller non é infrecuente que vaiamos ao teatro; o ano pasado estivemos no festival de Edimburgo e o anterior, no festival de Avignon.
-¿Que tipo de música lle gusta escoitar?
Aprecio todo tipo de música. Ultimamente se tomo eu a iniciativa de poñer música, poño máis música clásica. Estes días estamos asistindo a todos os concertos de Vía Stellae, que é un regalo para os que vivimos en Santiago. Ademais os lugares onde se celebran eses concertos son unha marabilla: San Domingos de Bonaval, San Martiño Pinario, os propios teatros pequenos, o Auditorio...
-¿Viaxa moito?
Bastante. A miña muller e eu coñecemos practicamente toda Europa. Traballando en Sodiga, levaba tamén a produción industrial internacional, e iso era un motivo para que, en relación con outras sociedades de desenvolvemento industrial, viaxara moito. Á parte de que xa fora a América e a África outras veces, no tempo do Parlamento Europeo viaxei aos Estados Unidos, a Palestina, a Irak pouco antes da guerra, a Brasil varias veces, a Arxentina, a Chile. Tamén a Exipto,Tunisia, Marrocos, Suráfrica, ao Foro Social Mundial de Kenia, ao Foro Social de República de Malí . En fin, teño unha grande afición a coñecer o mundo. Agora vou dar unha conferencia en Budapest.
-¿Que preferencias ten nas artes plásticas?
Os museos importantes coñézoos case todos, desde logo os de Europa. Como xenios diría Picasso e Goya, pero tamén me gustan os pintores abstractos, por exemplo, Tapies, e por suposto Laxeiro, Colmeiro e Maside.
-¿A arquitectura é arte?
Sen dúbida ningunha. Condensa a ciencia é a arte. E a xente, pese aos avances tecnolóxicos, aínda admira os monumentos arquitectónicos. As cidades e as nacións queren verse representadas por fitos arquitectónicos.
-¿Como recibiu o teléfono móbil?
Non son dos que digo que o teléfono móbil te escraviza, pero o contraste co pasado non mo causou tanto o móbil como Internet.
-¿E o PC portátil?
Utilízoo, pero pouco, traballo moito máis no ordenador de mesa. Hai doce anos, aprendín a escribir a máquina como unha mecanógrafa.
Camilo Nogueira: "A nosa estrutura industrial é a dun país moi moderno"
Comentarios (1) - Categoría: nacionalismo galego - Publicado o 22-02-2009 23:39
# Ligazón permanente a este artigo
De cruzadas lingüísticas
Henrique Xesús del Bosque Zapata

As linguas non teñen dereitos, só os individuos. Temos dereito a elixir a lingua dos nosos fillos no sistema educativo. Eis os dous lemas recorrentes cos que algúns grupos semellan ter descuberto o ariete para turrar contra o lexítimo dereito a normalizar a nosa lingua. Porén, nas dúas aseveracións, agóchase un engano, unha falsedade que, a forza de se repetir, procura esburacar na opinión pública até situarse nunha posición de comodidade argumental. Cómpre desenmascarar esta grande impostura, esta ofensiva ruín por parte daqueles que están acubillados no castelán por centos de anos de imposición, de prohibición e de persecución lingüística.

A primeira asertación descoñece, ou quer descoñecer, unha nova categoría na evolución dos dereitos -seica son antievolucionistas- e que configura os chamados dereitos colectivos, de solidariedade ou dereitos de terceira xeración. Na historia e expansión dos dereitos humanos achamos unha primeira xeración constituída polos dereitos fundamentais de liberdade (expresión, asociación, residencia, opinión, manifestación, etc.) e unha segunda xeración conformada polos dereitos de igualdade (económicos, sociais, culturais, educativos, sanitarios, etc.). A categoría dos dereitos colectivos integra dereitos como os da paz, a un medio ambiente saudábel, a protección dos consumidores, o dereito ao desenvolvemento, ao goce sobre os patrimonios comúns e os espazos públicos, ás identidades colectivas, a protección das diversidades culturais, a libre determinación, etc. Estes dereitos predícanse dunha colectividade, non de individuos illados; non equivalen á suma dos dereitos individuais dos membros do grupo, senón que garanten e protexen o acceso a bens cun valor xurídico colectivo. Se os dereitos humanos de primeira e segunda xeración tamén incorporan contidos colectivos, estes son esencialmente dos individuos, namentres os de terceira xeración non se poden realizar máis que a través dunha acción colectiva ou comunitaria, dunha acción solidaria ou concertada de todos os estamentos sociais e, xa que logo, son de titularidade colectiva. Outra fasquía é que estes dereitos, gozados conxuntamente, crean as condicións que posibilitan o exercicio de dereitos individuais (por exemplo os dereitos colectivos dos pobos indíxenas amparan o dereito individual ao desenvolvemento social e cultural de cada membro). A realidade dos dereitos colectivos xa non é refugada nin polos enfoques liberais máis rancios, tendo en conta a súa plasmación e recoñecemento nas resolucións, pactos e declaracións internacionais.

Nas comunidades con lingua propia, a liberdade non é un sumatorio de liberdades individuais, senón que acada caracteres comunitarios onde os poderes públicos deben garantir e protexer este ben colectivo institucionalizando a lingua do grupo como oficial, regulamentando e pulando polo seu aprendizaxe e uso público, así como procurar a súa conservación e existencia. Isto sucede así desde España a Xapón pasando por todos os meridianos. Os poderes públicos recoñecen e exclúen dereitos en razón da cidadanía, que implica a pertenza a un grupo; a meirande parte dos dereitos gózanse non por ser un individuo, senón por pertencer a un determinado Estado.

Son estes cruzados lingüísticos con trastorno bipolar tan coherentes e honestos como predican? Como xustifican a discriminación entre individuos pertencentes a un grupo e os alleos ao mesmo se o único considerado real é o individuo? Por que non son consecuentemente universalistas e rexeitan os liames do seu Estado co outorgamento de dereitos e deberes? Porque, que eu saiba, a Constitución española premia e fornece de prerrogativas a unha concreta lingua, chegando a proclamar a obrigatoriedade do seu coñecemento o que debería proer o seu xorne liberal. Un galego non goza do dereito a recibir o ensino na súa lingua fóra do seu territorio, en troca pode impórse a obrigatoriedade do castelán na Galiza; desde logo aquí non prevalece o individuo como tal. É falso que defendan ao individuo universal, defenden ao individuo nacional español protexido e privilexiado por unha norma que define un ámbito de aplicación territorial, que é o Estado e aplicable a un colectivo, non a individualidades, que son os que teñen esa cidadanía. Se, como din eles, as linguas non gozan de dereitos o castelán non debe ser unha lingua. Son uns auténticos cínicos, universalistas de escaparate e cosmopaletos de espírito.

Ao respecto do segundo aserto, o dereito á elección da lingua no sistema educativo, reclaman a segregación lingüística, o aparheid cultural, nun territorio, nun país, nun pobo que ten unha língua propia e recoñecida legalmente. Pretenden que haxa galegos privados de coñecer a súa língua e cultura. Por suposto que se logran convencer de que o ser galego non existe, nin o español, nin o chino poderíamos entender algo, máis non a teima españolizante. Moito sospeito de que para eles os pobos existen, só que xerarquizados, e o ?ser? español debe estar uns chanzos por riba na súa consideración. Co apartheid non persiguen a realización dun dereito, senón un xenocidio cultural nunha terra que ten que pedir permiso para falar, mendigar para pode ler, e pagar para escoitar no seu idioma. Mais o cómico desta troupe é que saben que non hai norma nin tribunal que os ampare. Certo que non!, non teñen dereito á elección da lingua no sistema educativo. O Tribunal Constitucional nas sentenzas 195/1989, 19/1990, e 337/1994 veu a confirmar, ao igual que o Tribunal Europeu de Dereitos Humanos, que o dereito á educación non inclúe o dereito dos pais a que os seus fillos reciban a ensinanza na lingua da súa preferencia. Con posterioridade a estas sentenzas, grupos de pais e nais de Catalunya e de Galiza solicitaron das correspondentes Administracións educativas o recoñecemento do dereito a que a ensinanza dos seus fillos fose impartida exclusivamente en castelán; as pretensións destes grupos foron desestimadas por sentenzas do Tribunal Supremo, de 17 de abril de 1996 e de 28 de abriil de 2000, en base á doutrina do Constitucional.

Por último e brevemente unha mostra máis da cativez moral destes cruzados son as críticas aos orzamentos para a promoción do noso idioma. Oubean contra as faragullas e aplauden os investimentos multimillonarios do Estado no Instituto Cervantes como embaixada da lingua española por todo o mundo. Aínda andarán na sagrada misión civilizadora que as potenciais coloniais se atribuían para conducir os destinos dos seus sometidos?
De cruzadas lingüísticas
Comentarios (1) - Categoría: normalización lingüística - Publicado o 29-01-2009 16:51
# Ligazón permanente a este artigo
O Xacobeo Galicia participará no Giro de Italia do centenario
UN "PREMIO E DÍA GRANDE PARA O CICLISMO GALEGO"

[ 28/01/2009 ] O Xacobeo Galicia estará no Giro de Italia 2009, segundo anunciou a empresa RCS Sport, organizadora da carreira. O equipo galego atópase nunha primeira relación de vinte convidados, ampliable ata os vinte e dous que definitivamente tomarán a saída o 9 de maio en Venecia, nunha competición que se prolongará ata o último día do mes. A invitación foi recibida con extraordinaria satisfacción no seo do equipo galego.

Desde a Fundación Ciclismo Galego, entidade xurídica á que está adscrito o equipo ciclista profesional, cualifícase a invitación, no ano do centenario da carreira italiana, de "magnífico premio" ao traballo realizado por esta formación ciclista na súa curta traxectoria e de "día grande para o ciclismo galego, polo que debe de supor de estímulo para todo o ciclismo de base dos pobos e cidades de Galicia ver proxectadas as súas aspiracións de futuro nun equipo de ámbito marcadamente internacional".

O manager, Álvaro Pino, pola súa banda, deixara claras en reiteradas ocasións, a última con motivo da presentación do equipo en Santiago o pasado 22 de xaneiro, as intencións do Xacobeo Galicia no caso de que finalmente fose convidado a participar no Giro: "Iriamos co noso mellor equipo e coas máximas ambicións, porque entre esta carreira e a Volta a España, o noso outro gran obxectivo, hai tempo suficiente para disputar as dúas nas mellores condicións", comentou.

Os ciclistas tamén se foron mentalizando neste tempo. Durante o percorrido do pasado mes de decembro polo Camiño de Santiago, con choiva e neve, era frecuente oír dicir: "Se imos ao Giro, o tempo nalgunhas etapas non o imos atopar mellor".

A relación definitiva de vinte e dous equipos será dada a coñecer logo da Tirreno - Adriático, carreira organizada tamén polo equipo que dirixe Angel Zomegnan. A lista dos vinte primeiros convidados compóñena:
1) Acqua&Sapone - Caffe` Mokambo (I)
2) Ag2r La Mondiale (F)
3) Astana (Kaz)
4) Bbox Bouygues Telecom (F)
5) Caisse D`Epargne (E)
6) Cerevelo Test Team (S)
7) Garmin - Slipstream (EU)
8) ISD (I)
9) Lampre - NGC
10) Liquigas
11) LPR Brakes - Farnese Vini (Irl)
12) Quick Step (B)
13) Rabobank (H)
14) Silence - Lotto (B)
15) Serramenti PVC Diquigiovanni - Androni Giocattoli (Ven)
16) Team Columbia - High Road (EU)
17) Team Katusha (R)
18) Team Milram (A)
19) Team Saxo Bank (D)
20) Xacobeo Galicia (E)
O Xacobeo Galicia participará no Giro de Italia do centenario
Comentarios (1) - Categoría: deporte galego - Publicado o 29-01-2009 16:26
# Ligazón permanente a este artigo
Por un método de gaita en francés
REPORTAXE
Un grupo de galos sen vínculos con Galicia fundan unha federación nacional para defender a música e a cultura galega no país veciño

SILVIA R. PONTEVEDRA - Santiago - 18/01/2009

En outubro, Christophe Bertandeau estaba pasando "unha época moi mala". Tanto, que nos "momentos máis baixos" estivo tentado de aparcar para sempre os seus proxectos. O estudo sobre a gaita galega que escribe en francés polas tardes, cando sae do banco; as conferencias sobre a cornamusa que vai dando aquí e alá; o cargo de presidente do colectivo que montou en 2007 para defender e promover a música e a cultura galega en Francia. No número 12 da rue deas poètes de Saintes, unha localidade ao norte de Bordeus, está a sede da Federation Française deas Sonneurs de Gaitas et da Culture Galicienne Os Galaicos. É alí onde vive Bertandeau, que cando vén a España prefire que lle chamen Cristóbal. Os 40 membros que integran Os Galaicos, con todo, áchanse espallados por todo o país e cítanse por internet. Polas veas da maioría non corre nin pinga de sangue galego, non son "galiciens de sang", senón "d'âme, de coeur, de passions", e dedican unhas cantas horas ao día a dar "alma" e "corazón" por esta "paixón".

Recoñecen que Carlos Núñez ten boa parte de culpa. Quen ía pensar que uns franceses marcados como todos os seus compatriotas polo tópico do chovinismo ían gastar enerxías en difundir as partituras, os grupos, os discos e o xeito de facer dos luthiers galegos, pero chegou o vigués ao festival de Lorient, alguén dixo que era o Jimmy Hendrix da gaita e a música galega púxose de moda entre os que xa compraban folk bretón ou irlandés. Bertandeau, por exemplo, tocaba por entón a gaita escocesa. E quedou "namorado", "como todos os que a escoitan", da "música chea de alegría" que se facía ao final do Camiño de Santiago, un camiño que ata entón era o único motivo que espertara o interese por Galicia dos franceses. A súa primeira gaita galega tívoa logo de asistir ao Festival Internacional de Luthiers de St. Chartier. Fíxose amigo do fabricante de Carballo Francisco Calvo Regueiro, e empezou a representar os seus instrumentos ao norte dos Pireneos.

Bertandeau e Richard Bagno, outro francés prendado do galego, decidiron no verán de 2005 que había que organizarse e dous anos despois conseguiron facelo, amadriñados desde o principio por Cristina Pato. Agora Os Galaicos teñen unha tropa de padriños: ademais de Pato, están Daniel Bellón, Anxo Lorenzo, Mutenrohi, Luar na Lubre e a banda Xarabal. O último día deste ano chamounos, para ofrecerlles o seu apoio, Susana Seivane.

Os franceses tamén se aliaron cos dous centros galegos de París e o outro que hai en Marsella. Teñen unha web (www.os-galaicos.com) en francés que aos poucos van traducindo ao castelán. Ao abrila, tamén aparece a opción de consulta en galego, pero de momento non conseguiron que ninguén se ofreza para traducila. Necesitan traducir, ademais, os seus estatutos. É o requisito que lles pon a Xunta para darlles algunha axuda e facilitarlles profesores, porque eles queren organizar cursos alá. Cada vez hai máis xente que se pon en contacto cos Galaicos para pedirlles partituras, discos que a Fnac non ten e algún método de gaita en francés. De momento só lles poden facilitar libros en galego, e esperan como auga de maio o novo texto didáctico que prepara Bellón. En canto se publique, traducirano á súa lingua.

En Francia hai 30 tipos de gaita, pero eles prefiren a galega. "Non fai falta ter raíces para amar unha terra. As raíces bótanse onde un quere", sentenza Bertandeau. Aínda que os bretóns, o único pobo galo que conservou a súa cultura celta, mírenos "con receo", seguen adiante, e montan un posto con bandeiras e libros galegos en todo festival ao que poden asistir. Agora soñan con facer, aínda que só sexa por un día, unha banda cos seus padriños. E mentres preparan a súa participación na Semana Galega de París, do 10 ao 17 de maio, están formando o primeiro grupo francés de música galega. "Vaise a chamar Noite dás Meigas", conta Cristóbal orgulloso. O debú será en xullo, e estará con eles Mutenrohi.
Por un método de gaita en francés
Comentarios (1) - Categoría: Música - Publicado o 21-01-2009 13:35
# Ligazón permanente a este artigo
O albariño Don Olegario, entre os viños máis deliciosos do mundo segundo o Wall Street Journal
Manuel Gago
Capítulo 0

Acábome de quedar de pedra. O albariño Don Olegario 2005 figura na lista dos 9 Delicious Wines of 2008 que publica o Wall Street Journal, xunto con marabillas coma o Chateau Latour 2005 ou ?Les Caillerets? de Volnay 2005. É unha tremenda noticia, e o único viño da Península en figurar nese cadro de honra. E fíxome moita graza porque teño compartido algunhas copas de Don Olegario co seu propietario Olegario en Casa Milagros, en Cambados, ao carón dunhas excelentes zamburiñas cun preve de limón e aceite. Olegario foi manager de Xil Ríos, home de vida intensa e amabile, e un saco inesgotábel de anécdotas do Salnés. E fai un Albariño excelente que lle gusta compartir cos amigos ao redor dunha mesa. Moitos parabéns. (vía)
O albariño Don Olegario, entre os viños máis deliciosos do mundo segundo o Wall Street Journal
Comentarios (1) - Categoría: somos unha potencia - Publicado o 21-01-2009 13:21
# Ligazón permanente a este artigo
Os custes do español
XAVIER VENCE

Neste tramo final da negociación do novo modelo de finnanciamento autonómico incorporouse ao debate a posibilidade asignar ?recursos adicionais? para ?as políticas de normalización lingüística?.
Non se concretou nada pero, en principio, pode ser un paso positivo por recoñecer un aspecto importante do ?feito diferencial? das nacións fronte á tradicional filosofía negacionista do ?café para todos?.
Certo que esa diferenciación non se transforma na definición dun status diferencial con maior capacidade de decisión acorde co recoñecemento do carácter plurinacional do estado senón única e exclusivamente nunha compensación financeira polo feito obxectivo de garantir o funcionamento do país en dúas linguas.
Que dúbida cabe que a necesidade de garantir uns servizos públicos nos que os usuarios podan facer uso de calquera das dúas linguas, que se deba garantir a súa aprendizaxe efectiva no ensino, a necesaria publicación bilingüe dos diarios oficiais e as normas, a duplicación de medios e vehículos de comunicación, ademais do esforzo de promoción da cultura expresada en cada unha delas, particularmente da que padece as consecuencias do dominio histórico do español, etc. etc. son exemplos de gastos efectivos que non existen nas comunidades monolingües.
O certo é que até hoxe eses gastos recaen exclusivamente sobre a poboación dos territorios con dúas linguas. Sen entrar noutros aspectos, compre recoñecer que a situación actual penaliza economicamente a poboación destes territorios con lingua propia. Non só deben responsabilizarse de que as cousas funcionen na súa lingua propia senón que deben facelo tamén na lingua do estado, correndo cos custes de tal esforzo.
Cousa que non fai a administración central e os servizos dela dependentes cando operan en territorios con lingua propia, como acaba de denunciar o Consello de Europa. Xustamente, a necesidade de cumprir coa Carta Europea das Linguas quizais explique os últimos movementos.
Estes días falan algúns, con pouca inocencia, de contabilizar os ?custes do galego?. É un sintagma ideoloxicamente cargado.
En realidade, ningún país pode asumir que a súa lingua é un custe. É o seu ser e a súa riqueza singular. O custe, en todo caso, é o de convivir e soster outra lingua.
Nese sentido, pode ser xusto que España remunere a aqueles territorios que tendo unha lingua propia garanten a pervivencia, difusión e mesmo contribúen a creación do español.
Se asumimos que é un ?ben común? é xusto e normal que o conxunto dos españois contribúan ao seu financiamento. É a contrapartida de beneficiarse da normalización do seu idioma en todos os territorios. Polo tanto, sería un sarcasmo chamarlle custes do galego ao que son realmente os custes do español.
En todo caso, se queremos fuxir das realidades incómodas digamos entón ?custes da diglosia ou do bilingüismo? pero non construamos novos estigmas.
Os custes do español
Comentarios (1) - Categoría: normalización lingüística - Publicado o 16-01-2009 13:30
# Ligazón permanente a este artigo
Pradolongo, entre os DVD máis vendidos
ÉXITO COMERCIAL

En El Corte Inglés de Vigo, o filme de Ignacio Vilar é o terceiro máis vendido, a única película europea entre as dez primeiras.

O DVD de Pradolongo púxose á venda o pasado 9 de nadal, e en xaneiro comezará a distribuírse en todo o Estado. O filme dirixido por Ignacio Villar foi o primeiro rodado na nosa lingua que saia ao mercado en formato Blu-ray. Unha vez máis o boca-a-boca funcionou, e a película está a repetir nas tendas o éxito que xa obtivo nas salas e nas distintas proxeccións que realizou ao longo de 2008.

En concreto, na foto pódese comprobar como en El Corte Inglés de Vigo o filme é o terceiro máis vendido, por diante de grandes producións de Hollywood con poderosas campañas de promoción. En concreto, é o único filme europeo nesa lista.
Pradolongo, entre os DVD máis vendidos
Comentarios (1) - Categoría: Cultura - Publicado o 13-01-2009 11:39
# Ligazón permanente a este artigo
Viale Moutinho, académico de honra da RAG
O autor madeirense vai publicar proximamente en A Nosa Terra o libro de contos 'Negra sombra! negra sombra!'.

O escritor madeirense José Viale Moutinho incorpórase á Real Academia Galega coma Membro de Honra, sumándose nesta condición a outros estudosos da nosa cultura como John Rutherford e a Giuseppe Tavani. O plenario da RAG adoptou por unanimidade esta decisión o pasado 20 de decembro e aínda non se fixou a data para o acto de toma de posesión do novo académico.

Viale Moutinho naceu en Funchal en 1945, aínda que desenvolveu case toda a súa vida xornalística e literaria no Porto. Dende os anos sesenta mantén unha relación moi estreita coa cultura galega, o que lle valeu recibir recoñecementos coma o Pedrón de Ouro en 1995. Traduciu ao portugués Memorias dun Neno Labrego, e alén diso, escribiu dúas obras sobre Galiza: Introdução ao nacionalismo galego e De foice erguida.

En declaracións á axencia Lusa Viale Moutinho destacou que a Real Academia Galega e "uma instituição viva, recentemente remodelada, e que inclui muita gente nova. Não é uma academia de velhos". Así mesmo, anunciou que no seu discurso de toma de posesión, lembrará a cultura madeirense, "que é minoritária como a cultura galega". Viale Moutinho salientou a sorpresa que o acompañou nas súas primeiras visitas a Galiza, pola calidade da literatura galega dos anos sesenta e setenta: "comecei a dar-me com escritores galegos e percebi que também lá se estavam a renovar, como acontecia cá, na chamada nova narrativa galega". Ademais, destaca que daquela, e tamén agora, "os galegos estavam mais atentos ao que se passava cá do que nós em relação a eles".

O Portal Galego da Língua destaca a "notável influência linguística de Méndez Ferrín" e o feito de que Viale Moutinho ten recoñecido "a identidade do sistema linguístico galego-português, mas deixando claro que a grafia era um problema dos galegos".

Nas vindeiras semanas, anuncia precisamente Xosé Luís Méndez Ferrín no seu artigo de Faro de Vigo, A Nosa Terra publicará un libro de contos de Viale Moutinho, titulado Negra sombra! negra sombra!. Ferrín destaca a calidade do volume, do que di que "Falan moi ben o galego estes relatos nos que a dicción concisa, as luces inagardadas, a precisión fulgurante das descripcións, a referencia punxente á historia da Galicia Mártir dos anos trinta, o discurrir onírico dos acontecementos que nos arrebata, completan una obra mestra do conto contemporáneo que, orixinalmente en portugués, deita unha luminosidade rara sobre a nosa realidade. O extrañamento alucinado confóndese co realismo e o lector síntese, simultáneamente, distanciado e absorbido".
Viale Moutinho, académico de honra da RAG
Comentarios (1) - Categoría: normalización lingüística - Publicado o 09-01-2009 20:17
# Ligazón permanente a este artigo
'Un longo e tortuoso camiño: Adaptación, crise e cambio no BNG (1982-2008)'
XOSÉ RAMÓN QUINTANA, PREMIO RAMÓN PIÑEIRO 2008
"Anxo Quintana é un político esponxa, moi intuitivo, e ten moi clara a fórmula da supervivencia"

O historiador ourensán fíxose co certame de ensaio con 'Un longo e tortuoso camiño: Adaptación, crise e cambio no BNG (1982-2008)'.

26 anos de Bloque Nacionalista Galego préstanse para unha análise da súa evolución: xa dende a Transición, onde hai que buscar as orixes ideolóxicas e organizativas da fronte, até a súa chegada ás institucións autonómicas, pasando polos anos de crecemento electoral, cuns resultados máximos a finais dos noventa. O xurado, formado por Luis Alonso Girgado, María López Sández, Rosa María Gómez Pato, Ramón Villares e Carlos Lema, valorou "a capacidade do autor para interpretar e reconstruír, con rigor intelectual e eficacia expositiva, o proceso recente da formación nacionalista"; así mesmo, salientou o importante corpus documental empregado polo historiador ourensán.

26 anos de adaptación e cambio, que trouxeron momentos de crise e un imprescindíbel cambio na cultura política da organización e dos seus militantes. Duverger afirmou que os partidos sofren profundamente a pegada das súas orixes. E xa Paramio indicara que no proceso de transformación dun partido cara ao centro, cada novo paso debe ser coidadosamente contrapesado para non defraudar a militancia. As posíbeis compensacións poden ser de dous tipos: o primeiro e máis elemental é facer un alarde de retórica revolucionaria. O segundo tipo de compensación que se pode ofrecer á base militante é un incremento do peso do partido na escena política".

-Podemos entender as leas internas no BNG pola non adaptación da cultura política dos militantes, ou pola distinta velocidade en que se produce esta adaptación?
+Hoxe en día hai unha disfunción entre a cultura política que o nacionalismo tivo durante moitos anos e o feito de que o BNG se configure como "partido de goberno". Trátase dunha disonancia cognitiva que ten que ver coa inadecuación entre esa cultura política aínda presente nun indeterminado número de afiliados e achegados -baseada en marcos interpretativos resistencialistas, esencialistas e rupturistas- e a práctica política que o BNG viña adoptando nos últimos anos. Se até o momento esa cultura política tiña unha función de consumo interno que servía de cemento identitario e de compensación aos cambios estratéxicos operados, a partir da chegada ao goberno revelaríase como claramente disfuncional e como unha pexa para o proxecto de Anxo Quintana. A maior parte das críticas que o BNG recibe dende o nacionalismo veñen por aí.

-Dicía Cunqueiro: "O home precisa, como bebe auga, beber soños" Que queda no BNG dese pasado de loita?
+Queda a mitificación da loita social como a gran panca para transformar a realidade, aínda recentemente escoitamos este discurso nalgún ex líder do BNG. Nas democracias desenvolvidas e asentadas, a mobilización social ten uns claros límites, e máis en Galicia, onde nunca houbo grandes e contínuas mobilizacións sociais. Mentres que a outra vía, a vía máis lenta, e a única vía posíbel para finalmente levar a cabo cambios, e é a única que finalmente ten continuidade; vímolo no Prestige, por exemplo.

-Dende a Transición podemos distinguir claramente dúas pólas no nacionalismo galego: a nacional-popular de UPG e BNG e a posibilista de POG, UG e EG. Parece que a UPG triunfou, porque impuxo as súas estruturas partidarias e siglas, pero en cambio tivo que asumir as propostas programáticas dos posibilistas. Un triunfo moral?
+Un triunfo, ademais, non recoñecido, sobre todo debido ás características deste cambio dentro do BNG. É un cambio discreto, nunca renunciando teoricamente a nada, pero deixando nun segundo plano, no faiado, aqueles elementos que son máis estrepitosos. Cambiouse sen aceptar que se cambiaba en moitas cousas.

-A partir de mediados dos oitenta, con Beiras como líder, o BNG estrutúrase como unha coalición de partidos, un pacto entre a UPG, que controla o aparato e actúa como ama de chaves, e o propio Beiras, cun gran liderado simbólico. Hai loita interna por gañar posicións?
+Prodúcese o que tecnicamente se chama 'configuración dunha coalición dominante' (Panebianco) entre a UPG e Beiras onde hai un reparto tácito de roles. Produciríase un reparto de roles: ao segundo adxudícaselle unha función de liderado case carismático e de representación externa da nova faciana do nacionalismo, no entanto a primeira seguiría a actuar en todo momento como a columna vertebral da organización, controlándoa con man de ferro, quer con luva de seda, quer sen ela. E non hai aparentemente grandes conflitos: Beiras e UPG cando se entendían estaban encantados de coñecerse. O obxectivo do resto dos partidos eran que a UPG repartise os incentivos selectivos: postos no partido, cargos institucionais. Pero ninguén plantexou seriamente nos anos noventa, dende logo Beiras non o fixo, unha revolución interna para restarlle influencia á UPG.

-E chega o 2001...
+Si, é un gran shock no BNG e o catalizador da crise e dos cambios posteriores. O resultado destes comicios supuxo un duro golpe ás desmesuradas expectativas do nacionalismo. Fai que a UPG comece a cambiar de perspectiva, entendendo que cedera de máis, que as cousas se podían ir das mans. Hai unha fuxida cara adiante na que a UPG cuestiona a Beiras, Beiras trata de reaccionar, e hai un intento de recompoñer todo de novo. E nesa crise emerxe a figura de Anxo Quintana, que é un político novo, no sentido de idade e tamén en canto ao seu pragmatismo.

-Quen é Anxo Quintana? Cal é a súa ideoloxía? Até que punto súa estratexia, que parece bastante visíbel, sobre todo unha vez que chega ao goberno, é premeditada? Por quen está influída?
+En política as cousas son unha complicada mestura de planificación e improvisación. Anxo Quintana non é un ideólogo nin un intelectual en sentido estrito, pero iso non quere dicir que non teña ideas. É un "político esponxa", moi intuitivo, nada dogmático e ten bastante clara cal é a fórmula da supervivencia política do nacionalismo. Eu non falaría de ideoloxía, senón de antena para intuír por onde van os tiros. É a gran novidade. Outra cousa é que se comparta ou non este nacionalismo centrado, fortemente institucional, que se trata de homologar a CiU.

-Cando Beiras é apartado no poder no BNG, en que medida foi responsábel a actitude acomodaticia que mantivo durante anos, o feito de non preocuparse con gañar poder dentro do partido, e limitarse a manter o seu liderado simbólico?
+Eu a Beiras defínoo como un liderado adaptativo, que non é transformador internamente. Pensaba que a súa posición era incuestionábel. No canto de aproveitar a súa lexitimidade nos momentos de expansión electoral para facer valer a súa ascendencia e liderado e tecer unha rede de apoios interiores e exteriores coa que desputar a hexemonía á UPG, establecendo unha renovación da coalición dominante, Beiras adoptou unha pauta de "líder individualista" coa que acomodarse politicamente. Este acomodo consistía en asegurarse unha posición privilexiada -e supostamente intocable- na coalición dominante coa UPG. É certo que tampouco os outros grupos fan intentos serios de competir coa UPG. A UPG foi absolutamente determinante no BNG, e ségueo sendo hoxendía, aínda que xa non é o mesmo. Non é que estea dividida, pero hai sensibilidades moi diferentes: non é o mesmo Bautista Álvarez, que por iso se retirou, que Paco Rodríguez, ou Jorquera: son sensibilidades diferentes. A UPG está nese impasse, no que cambia sen cambiar, ou cambia sen dicilo.

-En que medida podemos seguir considerando á UPG como un partido-secta, na terminoloxía da Ciencia Política de Pannella, como o era nos seus inicios?
+Eu non lle chamaría partido-secta. Eu diría que é o pai da criatura; o BNG é fillo da UPG. Como pai, ten que ter os seus réditos. É a comezos dos anos setenta cando formula a necesidade do que chamaba fronte de liberación nacional, cuxa primeira concreción foi a AN-PG, que fracasou, entre outros motivos, polo sectarismo da UPG. Sentíndose autolexitimada pola propia traxectoria histórica, a súa actuación no nacionalismo galego guiaríase por unha peculiar versión autóctona da concepción leninista do partido. Daquela, a UPG pénsase como unha vangarda que actúa como gardán das esenzas transformadoras do nacionalismo e que sería quen de establecer, en derradeira instancia, os límites do proxecto nacionalista. Ao mesmo tempo, o BNG convértese en principal fonte de recursos de poder e estatus material e simbólico para os seus membros máis relevantes.

-Quintana dende o goberno debilita a imaxe do BNG, preséntao cun perfil máis baixo?
+Quedan algúns floco no proceso de adaptación do BNG: a diferencia entre o que fai ou di Quintana dende o goberno, e o que fan ou din algúns deputados e militantes. E ás veces fai ruído unha cousa coa outra.

-O BNG leva anos mantendo ou mellorando os seus resultando nas vilas e concellos pequenos, pero sufrindo grandes descensos nas zonas urbanas. Que lle pasa ao BNG nas cidades?
+No BNG tenden a explicalo baseándose en factores esóxenos, e non tanto nas debilidades ou insuficiencias internas. Perdeuse un electorado nas cidades, iso está claro; a idea de que un electorado é teu é discutíbel: responde a distintos estímulos en cada momento. Quizais haxa que relacionalo cunha excesiva polifonía dentro do BNG e coa recuperación electoral do Partido Socialista en Galicia, que non é manco. Tamén é certo que a figura de Beiras foi moi carismática, e Quintana non ten tanto carisma nos ambientes urbanos, pero súpleo cun traballo de base na zona rural, coa xente do común. Pero está claro que o BNG ten un handicap moi importante nas cidades, mentres non o solucione, o BNG vai ter un límite de voto moi claro.
'Un longo e tortuoso camiño: Adaptación, crise e cambio no BNG (1982-2008)'
Comentarios (0) - Categoría: nacionalismo galego - Publicado o 05-01-2009 20:18
# Ligazón permanente a este artigo
A A-8, unha metáfora do peor do país
Manuel Gago

Descansamos nunha casiña nas proximidades de Oviedo. Chegar aquí desde a Pobra do Caramiñal son case cinco horas de viaxe, máis o que precises parar. Seis horas e pico. Como ir a Madrid. E todo o tempo, como cada vez que vimos por aquí, unha tremenda sensación de déjà-vu: ao noso carón, desmontes e desmontes, barrizal, máquinas paradas. Intermitentemente, entramos e saímos dunha autoestrada, a A-8, que non se dá acabado, que un ten a sensación de que case non evoluciona segundo van pasando os anos. A construción deste vial avanza lentamente, con partidas anuais exiguas por parte dunha Administracións que non presionan, porque sempre hai algo máis prioritario.

A A-8, a autovía que conectará Galicia desde Vilalba ata o centro de Asturias, é unha metáfora do peor do noso país. Se foramos unha sociedade normal, cunha economía robusta, desenvolvida e internacionalizada, a A-8 sería un proxecto estratéxico para moitos axentes económicos e sociais. A ineficiencia administrativa e das construtoras na súa execución sería bandeira dos xornais de ámbito nacional, arma poderosa nas mans da oposición, ferramenta de presión nos plenos dos concellos. E sería así porque a A-8 é a nosa saída natural a Europa. Cando estea rematada aforraremos cando menos unha hora de traxecto ata Irún.

E non só Europa: pensar que temos esta miserábel estrada actual para unirnos ao importante polo económico Avilés-Xixón-Oviedo, e que a ninguén pareza importarlle o máis mínimo é sinxelamente vergonzante. Pensar en clave galega non é facelo só para o noso interior senón, sobre todo, para o noso exterior, ao que sempre miramos a través de prismas intermedios pouco eficientes desde a nosa lóxica xeográfica.

Non estaría de máis pensar que clase de relación temos con Europa, á vista do pouco que nos interesa conectarnos con ela a través dalgo tan simple como unha estrada. ¿Vemos a Europa como unha vaca leiteira que pace en Bruxelas que de cando en vez nos envía billetes que administran os nosos políticos?¿Ou a vemos como un mercado e unha suma de sociedades coas que nós poder prosperar? Moito me gustaría que a segunda pregunta deixara de ser só unha sospeita e unha utopía.

www.ManuelGago.org
A A-8, unha metáfora do peor do país
Comentarios (1) - Categoría: en Galiza tamén se pide - Publicado o 05-01-2009 20:07
# Ligazón permanente a este artigo
[1] ... [3] [4] [5] 6 [7] [8] [9] ... [23]
© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0