boas e xenerosas


Unha escolma de artigos, entrevistas, estudos, novas, opinións, reportaxes... boas e xenerosas



GALEGO DE SEU(Web)


Colazo
 CATEGORÍAS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

A nós, quen nos pregunta?
As profas de Lingua Castelá e Literatura asinamos esta carta xunto con outras 17 compañeiras e compañeiros do IES Illa de Arousa. É un pouco longa, mais reflicte as nosas inquedanzas:

Quando morre o último falante de uma língua, morre um sonho da Humanidade
Concha Rousia


Durante estes días, a Consellaría de Educación veu de repartir, nos centros de ensino galego, un enquisa dirixida a pais e nais na que estas son preguntadas sobre a lingua na que queren que os seus fillos e fillas sexan educados. A Consellaría pretende utilizar esta consulta para decidir a súa política educativa en cuestión lingüística para os próximos anos.

Moitas son as cousas que sentimos perante este feito, as persoas que asinamos este escrito:

Sentímonos inquedas como integrantes da comunidade educativa da Illa de Arousa, pois nela nunca houbo problema de convivencia por causa das linguas que usamos. E sentimos a preocupación de que esta enquisa busque o abrollo da lingua como muro e non como ponte de comunicación, cultura e imaxinación.

Sentímonos desprezadas como profesoras, pois nós, parte integrante da comunidade educativa, non temos dereito a opinar sobre un tema que atinxe directamente ao noso traballo.

Sentímonos insultadas como profesionais, pois as enquisa enviada ás familias non se sostén pedagóxica, estatística, sociolingüística nin legalmente. Por suposto, non hai nada nin ninguén que garanta a limpeza do proceso iniciado.

Sentímonos avergoñadas, pois fomos utilizadas pola Consellaría que, facendo chegar ás familias a enquisa a través do noso centro, pretendeu darlle unha lexitimidade que a súa disposición falsa e tendenciosa lle nega.

Sentímonos improdutivas como traballadoras, pois esta enquisa bota por terra todo o labor de consenso levado a cabo no noso centro para sacar adiante o Plan Lingüístico de Centro.

Sentímonos ofendidas, ao comprobarmos que quixeron servirse das persoas que integran o noso equipo directivo para vixiar e denunciar ás propias compañeiras de traballo.

Sentimos que é rebaixado o noso alumnado, pois tampouco se lle permite opinar sobre un tema que afecta ao seu futuro.

Sentimos que son menosprezadas as familias do noso contorno, pois foinos prohibido informalas de todo canto implica esta enquisa, colocando como escusa a posíbel manipulación, como se pais e nais fixeran cegamente aquilo que o profesorado ordena, sen capacidade propia de decisión.

Sentímonos desautorizadas como integrantes do Consello Escolar, órgano lexítimo que representa a toda a comunidade escolar da Illa de Arousa, e ao que tampouco se lle deu opción a opinar sobre este asunto.

Sentimos carraxe as persoas castelán-falantes e as que estamos a iniciarnos no uso do galego, porque se pretende impedir que melloremos no uso dunha lingua que queremos aprender. Nós queremos ser bilingües.

Sentimos unha dor virulenta as persoas galego-falantes, pois dáse a entender que a lingua que nós usamos é inútil e dunha importancia inferior á castelá.


Mais tamén sentimos outras cousas.


Sentímonos contentas de poder transmitirlle ao noso alumnado toda a riqueza patrimonial, lingüística e literaria da nosa comunidade, de facelo crecer aprendendo en pé de igualdade galego e castelán, evitando que lles aconteza o que a moitas de nós, que pertencemos a unha xeración que non tivo a oportunidade de aprender nunha escola en galego nin o galego na escola.

Sentímonos orgullosas de traballar todos os días para que o plurilingüismo sexa considerado unha fortuna e non un atranco, por facer ver que as linguas sempre suman e que o único que resta son as actitudes antidemocráticas, manipuladoras, segregadoras e exclusivistas.
A nós, quen nos pregunta?
Comentarios (1) - Categoría: normalización lingüística - Publicado o 28-06-2009 23:35
# Ligazón permanente a este artigo
Entrevista a Ramón Villares
_ Hai que volver ó consenso lingüístico?

_ En efecto. No debate que se abreu hai unha falacia. Os galegofalantes somos bilingües e os que estan promocionando a idea dunha Galicia bilingüe, no fondo o fan contra o galego, propugnando no futuro unha Galicia monolingüe e non unha Galicia bilingüe.
Villares: A mensaxe é: abriuse a veda sobre a lingua galega"
Comentarios (1) - Categoría: normalización lingüística - Publicado o 28-06-2009 22:41
# Ligazón permanente a este artigo
Sindicatos e colectivos educativos unen voz a prol do respecto ao galego nas aulas
Comunicado conxunto

Unha ducia de asociacións representativas da comunidade educativa xuntan esforzos para transmitirlle á sociedade a preocupación polos pasos recentes da Xunta.

Achegámoslles o posicionamento común acordado por estes colectivos:

"As organizacións con presenza no ámbito da educación abaixo asinantes, ante o anuncio da Consellaría de Educación e Ordenación Universitaria de realizar unha consulta nos centros educativos en relación co uso do galego, queren transmitir á comunidade educativa e á sociedade galega no seu conxunto as seguintes cuestións:

1. Esta é unha consulta, deseñada á marxe da comunidade educativa, carente de rigor na metodoloxía de distribución e no procesamento de datos, e sen garantías para a intimidade das persoas e a protección de datos de carácter persoal.

2. O Plan Xeral de Normalización da Lingua Galega, aprobado por unanimidade de todas as forzas políticas con representación no Parlamento Galego en 2004 (PP, PSOE e BNG), é un punto de encontro na definición dos obxectivos para o ámbito educativo. O Decreto 124/2007, de 28 de xuño, recolle este acordo do Parlamento Galego dándolle carácter normativo e a súa legalidade foi avalada por varias sentenzas do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia. Esta norma pretende garantir unha competencia similar en galego e en castelán.

3. O obxectivo de que ao remate do ensino obrigatorio os nenos e as nenas sexan plenamente competentes nas dúas linguas oficiais non pode conseguirse con menos do 50% das materias impartidas en galego. Coa enquisa que se envía aos centros o mantemento deste equilibrio tan só se garantiría marcando a resposta ?en galego? ou ?todo en galego?. Esta opción non se refire á totalidade do ensino, senón ás materias que habería que impartir hoxe en galego ?o 50%- xa que a enquisa non recolle a opción de que todas as materias, agás as linguas, poidan ser impartidas en galego".

Asinan:
CIG · CCOO · CSI-CSIF · FETE-UGT · STEG · CAE · ASPG · Nova Escola Galega · Asociación de Directores e Directivos de IES de Galicia · Coordenadora de Equipas de Normalización Lingüística de Ferrolterra · Coordinadora Galega de Equipos de Normalización e Dinamización Lingüística · A Mesa pola Normalización Lingüística



4. Por termos en conta as consideracións anteriores, propoñemos marcar a opción ?galego? (en Infantil e FP) e ?todo en galego? (en Primaria e Secundaria), porque desta maneira estariamos a indicar que queremos en galego as materias que hoxe se deben impartir na nosa lingua, tal e como indica o decreto en vigor. Non significaría, por tanto, que optemos por todo o ensino en galego, pois esta opción non se considera.

5. Igualmente xulgamos preciso transmitir a nais e pais a necesidade de incluíren no apartado de observacións da enquisa peticións semellantes a que expresamos a continuación:

Desexaría que o ensino fose en galego, unha opción que non recolle esta enquisa.

Estou a favor da aplicación do decreto actual de promoción e uso do galego no ensino, realizado co consenso da comunidade educativa e que emana do Plan Xeral de Normalización da Lingua Galega, aprobado por unanimidade no Parlamento Galego.

Todo o anterior fai que os resultados desta consulta non me parezan lexítimos.


A Mesa pola Normalización Lingüística, Asociación de Directores e Directivos de IES, AS-PG (Asociación Socio-Pedagóxica Galega), CIG-Ensino (Confederación Intersindical Galega), Comités, Coordinadora de Equipas de Dinamización e Normalización Lingüística de Ferrolterra, Coordinadora de Equipos de Dinamización e Normalización Lingüística, Coordindora de Equipas de Dinamización e Normalización Lingüística de Compostela, NEG (Nova Escola Galega), STEG (Sindicato dos/as traballadores/as do Ensino de Galicia).
Sindicatos e colectivos educativos unen voz a prol do respecto ao galego nas aulas
Comentarios (1) - Categoría: normalización lingüística - Publicado o 10-06-2009 23:42
# Ligazón permanente a este artigo
Brasil somos nós
O gaiteiro galego Carlos Núñez conta para La Voz de Galicia a súa experiencia de un ano en Brasil dedicado a investigar e a preparar o seu novo disco, «Alborada do Brasil», de próxima aparición

LA VOz de Galicia
Autor: Carlos Núñez
Fecha de publicación: 31/5/2009

Veño de pasar un ano percorrendo Brasil, gravando o meu novo disco. Lanzarémolo dentro de dúas semanas. Chamarase Alborada do Brasil en homenaxe a unhas proféticas palabras que deixou escritas o meu avó. O seu pai, meu bisavó, José María Núñez, emigrou alí a principios do século XX dende A Mezquita (Ourense) e desapareceu. Sempre se dixo que o mataran por celos profesionais. El era músico, coma min, e sempre sospeitei o que as pesquisas están confirmando: que, en realidade, como moitos galegos, iniciou unha nova vida no Novo Mundo.

Pero isto non é o máis importante da historia. A cuestión é que esta frutífera exploración musical acabou por se converter nunha auténtica viaxe iniciática na que aprendín unha chea de cousas que atinxen a Galicia. Estas son as que gustaría de compartir con vós nesta serie de artigos que hoxe comeza, esperando que as miñas andanzas polo Brasil sirvan a máis xente.

Onde pervive a alma da gaita

Brasil sempre ten sido para os galegos unha patria secreta onde desaparecer. En Brasil falan a lingua seguramente máis semellante ao galego que existe, se non é a mesma... No Brasil segue viva a alma da gaita, transmutada noutros instrumentos. Alí, a cultura das cantigas medievais galego-portuguesas, os nosos instrumentos musicais cáseque desaparecidos, as nosas tradicións... mesturáronse e fixéronse universais. En Brasil vive o noso pasado e quen sabe se o noso futuro.

Alí atopamos a nosa desexada síntese entre a cultura urbana e rural. No Brasil, as ondas do mar, a alborada, as noites de luar, as estrelas, as fogueiras de san Xoán, as sereas, as bruxas e o orballo, por non falar dos nosos diminutivos... gozan do glamour do artisticamente universal. Dito con outras palabras: no Brasil vive unha Galicia cool . Imaxinade a cara coa que ficaron os da Sony cando lles contei todo isto mentres escoitabamos o disco: «¡Carallo con estos gallegos! Ahora van y crean la música galego-brasileira!».

O caso é que volvo a casa convencido de que a nosa relación con Brasil pode ser clave para Galicia na nosa continua reinvención do país e, por que non dicilo, na creación de novos mercados. Sei que está todo por facer, pero penso que poderíamos estar diante dunha nova conexión artística tan potente como foi a música celta, coa que dalgún xeito conseguimos, dende mediados dos anos noventa, poñer a Galicia no mapa para moita xente.

Na ronda de sabios que entrevistamos para o documental que estamos a facer en paralelo ao disco, Ramón Villares, presidente do Consello da Cultura Galega, xa nos avisou: «Brasil é unha grande aposta, non só económica, senón tamén cultural». O meu amigo Manuel Bragado, director de Xerais, resumiuno en tres palabras: «Brasil somos nós». Hai pouco tempo, Juan Luis Cebrián foi aínda máis alá e dixo que «Galicia ten a sorte de ser a terra das cantigas e pode ser a ponte de España e Europa co Brasil».

Sorprende que semellante mina non teña sido explorada por Galicia. Brasil non forma parte do noso imaxinario de afinidades como Arxentina, Cuba, Irlanda ou Portugal. Ata agora a nosa relación con este xigante de xa case douscentos millóns de habitantes debémoslla ao calado e tenaz traballo dos nosos emigrantes, aos non sempre comprendidos reintegracionistas e amantes da lusofonía e a algún pioneiro como don Valentín Paz Andrade, que nos anos setenta publicou unha xoia da que xa falaremos a próxima semana e que nos descobre un novo concepto: a Galecidade do Brasil.

Ninguén lles dixo de nós

O brasileiro de a pé descoñece a existencia de Galicia. Non é a súa culpa, nunca llo contaron. Era duro para Portugal recoñecer que parte da súa cultura vén dun territorio «lá na Espanha». Incluso ignoran onde está exactamente Santiago de Compostela. En cambio, o Camiño fascínaos, proba é o éxito sen precedentes do escritor Paulo Coelho.

Cando descobren que «todo iso» vén dese misterioso país, que non trae aparellado o «imperialismo» europeo, que tanto amola aos brasileiros, entón apúntanse sen dubidalo... Dalgún xeito Galicia axuda aos brasileiros a descubrírense a eles mesmos, nunha parte da súa historia que nunca lles contaran.

Nélida, a introdutora

Comeza a renacer un orgullo sen precedentes. A galego-brasileira Nélida Piñón, primeira muller presidenta da Academia Brasileira das Letras, nas súas aparicións televisivas e na súa obra, fala habitualmente do seu pequeno país de orixe. Trátase dunha persoa cunha intelixencia e enerxía deslubrantes.

Nélida foi un dos meus introdutores na jet cultural de Rio de Janeiro. Nas elites brasileiras dáste de conta do importante que é a música para o país. Todos, absolutamente todos, dende os escritores, os políticos, os empresarios, os militares... saben de música. Todos teñen os seus gustos musicais ben definidos e saben que no fondo, a música é unha das identidades máis fortes de Brasil, por enriba doutras artes. Lembremos a Gilberto Gil como carismático ministro de cultura.

Cecais o único lugar do Brasil onde todos saben que é un galego sexa Salvador de Bahía. Alí a nosa comunidade é potente e está moi ben organizada. Carlinhos Brown contounos que os galegos foron os primeiros en darlle traballo, nunha panadería. Gravar con este xenio indomable foi algo máis que música, foi unha experiencia antropolóxica.

Ter diante ao meu tocaio do Candeal ulíndote e examinándote, como faría un paisano noso, confirmoume a teoría que fun consolidando en Bahía: que entre negros e galegos hai algo moi profundo que nos une e produce unha irreprimible atracción. Quizais por iso no Brasil galego tamén significa 'louro, rubio, branquiño'. Son os opostos que se atraen.

Os outros grandes centros actuais do «poderío galego» son São Paulo e Rio de Janeiro. Alí, é curioso que máis que exhibirse, sempre tenden a esconderse misteriosamente... No Brasil os galegos aprenderon a organizarse en empresas con varios socios. Raro é atopar cabezas visibles, con excepcións que ben darían unha novela ou un filme...

Os galegos alí sempre se camuflaron como portugueses, máis que españois, ou simplemente como brasileiros. Este é un país que se come todo, non crea guetos étnicos. Todo ser humano transfórmase nun tempo récord en brasileiro. Iso mesmo acho que fixo o meu bisavó.

É posible que as percepcións dun músico non sexan científicas, pero como dixo un tal Leite de Vasconcellos: «Os artistas adivinham muitas vezes o que, por outro lado, os investigadores de História descobrem a custa de fatigante labor cerebral».
Comentarios (1) - Categoría: reintegracionismo, o galego internacional - Publicado o 05-06-2009 17:52
# Ligazón permanente a este artigo
Científicos galegos no exterior fan público un manifesto en defensa da lingua
Nove destacados investigadores, vencellados ao Centro Europeo de Investigación Nuclear (CERN), dan un paso adiante para rebater prexuízos lingüísticos.

O forte debate sobre a normalización lingüística que se está a dar no noso país nos últimos meses trascende as nosas fronteiras. Un grupo de nove científicos galegos vinculados ao Centro Europeo de Investigación Nuclear (un dos máis prestixiosos do mundo) acaba de dar un importante (polo seu simbolismo) paso adiante en defensa da lingua do país. Nun manifesto que remiten a Vieiros subliñan que, contra o que sosteñen algúns, o galego é un idioma plenamente válido para a investigación científica.

Ofrecémoslles o manifesto íntegro:

Unha achega ao debate sobre o galego desde o CERN
Somos un conxunto de físicos e enxeñeiros galegos vencellados ao Centro Europeo de Investigación Nuclear (CERN) en Xenebra, a día de hoxe uns dos laboratorios científicos máis importantes do mundo. Desde a distancia, levamos meses asistindo ao debate que se está a xerar sobre a posición que debe ocupar a lingua galega no noso sistema educativo. Esta cuestión está a provocar unha confrontación continua de posturas e opinións que se estende a distintos ámbitos da nosa sociedade. Se ben consideramos este debate lexítimo tamén coidamos que as posturas deben ser mantidas e defendidas desde a máis absoluta rigorosidade, a mesma pola que nós estamos rexidos nas nosas actividades científicas. E vémonos na obriga de intervir cando determinados argumentos que non seguen esta máxima aparecen por parte de persoas cunha opinión que non se restrinxe ao ámbito privado.

En declaracións ao ?Faro de Vigo?, o voceiro da ?Confederación das Asociacións de Pais de Alumnos de Colexios Concertados? (Congapa), José Ramón Hermida, dicía: ?Utilicemos el sentido común. Químicas o Físicas, con tantas nomenclaturas internacionales, no se pueden dar en gallego. No podemos retroceder?. Ben, for desde a ignorancia, for intencionadamente, declaracións deste tipo resultan totalmente inadmisíbeis. E dicimos isto con coñecemento de causa, pois no noso ámbito de traballo estamos acostumados a ter conversas de alto nivel científico de temas moi diversos en galego. Nun entorno no que temos a sorte de traballar con algúns dos mellores físicos e enxeñeiros do mundo, o galego está, modestamente a través de nós, presente como vehículo de comunicación científica. E para isto é un idioma exactamente igual de válido que o francés, o alemán ou, desde logo, o castelán. Ben é certo que o galego non é empregado para as comunicacións nin publicacións científicas a grande escala, pero é necesario que se saiba que tampouco o é o castelán. A lingua franca da ciencia desde hai moitos anos é o inglés, e desde logo se algunha lle discutíu no pasado tal condición esa non foi o castelán.

O noso obxectivo con esta carta é simplemente evitar que se empreguen argumentos falsos (ou falseados) na discusión dun tema tan delicado e importante coma este. E tamén reivindicar o galego como lingua que nos identifica sen excluírnos estando como estamos lonxe da casa.

No CERN en Xenebra, a 26 de Maio de 2009,



Xabier Cid Vidal, Licenciado en Física e estudante de Doutoramento - USC, experimento LHCb.
Patricia Conde Muíño, Doutora en Física de Partículas, Investigadora do LIP (Laboratório de Física e Instrumentação de Física de Partículas) - Lisboa (Portugal), experimento Atlas.
Daniel Esperante Pereira, Enxeñeiro de Telecomunicacións e estudante de Doutoramento na USC, experimento LHCb.
Teresa Fonseca Martín, Doutora en Física de Partículas, investigadora asociada da Royal Holloway University - Londres (Reino Unido), experimento Atlas.
Abraham Gallas Torreira, Doutor en Física de Partículas, investigador Ramón y Cajal na USC, experimento LHCb.
Manuel Gallas Torreira, Doutor en Física de Partículas, antigo staff do CERN no departamento de Física Experimental.
Marcos Mariño Beiras, Doutor en Física de Partículas, Catedratico de Física Matemática na Universidade de Xenebra (Suíza).
Diego Martínez Santos, Licenciado en Física e estudante de Doutoramento - USC, experimento LHCb.
Cibrán Santamarina Ríos, Doutor en Física de Partículas, investigador asociado na McGill University - Montreal (Canadá), experimento Atlas.
Científicos galegos no exterior fan público un manifesto en defensa da lingua
Comentarios (1) - Categoría: normalización lingüística - Publicado o 28-05-2009 21:21
# Ligazón permanente a este artigo
A Rede Galega de Empresas pide respecto para a lingua galega
A Rede Galega de Empresas, composta por pequenos e medianos empresarios, solicitou "respecto" cara ao galego por parte daqueles que non o falan, aos que tamén pediu que non o sometan a un trato inxustificado"

EFE A asociación sinalou nun comunicado que os empresarios que a compoñen sempre foron "respectuosos" co español, de modo que "ninguén" pode acusalos de "perseguilo ou desprezalo", polo que esixen o mesmo trato para o galego.

A Rede Galega de Empresas alertou de que a "crise á que se pretende levar a sociedade galega por unha suposta marxinalidade do español, nada correcta, traerá conflitividade social, xa que o dereito e o deber de falar e estudar en galego, como así consta na lei, ademais de non poder ser suprimido, non será aceptado pola sociedade galega".

Os empresarios indicaron que "nunca" tiveron problemas coa utilización do español, pero si "algunha dificultade" cando empregaron o galego, polo que "non é certo que o español estea perseguido en Galicia".

Ademais, reivindicaron o seu "dereito democrático" a solicitar un "reforzo do galego", e afirmaron que "non entenden" que os representantes da sociedade galega non traballen "para preservar os trazos distintivos do país", como o idioma, e mesmo "poñan trabas en moitos casos para o normal e lóxico desenvolvemento".

A Rede Galega de Empresas manifestou que "apoia e participa" na manifestación en defensa de galego e do seu "pleno e normal" uso, pois "a perda" deste idioma "suporía a perda da nosa personalidade como galegos, e triunfaría a filosofía que produciu a crise económica mundial, que suprime toda a diversidade dos pobos no mundo".
A Rede Galega de Empresas pide respecto para a lingua galega
Comentarios (2) - Categoría: normalización lingüística - Publicado o 17-05-2009 18:22
# Ligazón permanente a este artigo
Milleiros de persoas maniféstanse polo dereito a vivir en galego
agalega.info - Videos das noticias dos informativos da TVG
Comentarios (1) - Categoría: normalización lingüística - Publicado o 17-05-2009 18:16
# Ligazón permanente a este artigo
Memorábel speech de Belén Regueira ao recoller o Mestre Mateo 08 á mellor comunicadora de TV
Comentarios (2) - Categoría: normalización lingüística - Publicado o 04-05-2009 19:19
# Ligazón permanente a este artigo
Proteccionismo cultural
X.L. MÉNDEZ FERRÍN Está a se difundir a especie de que a literatura en lingua galega está sobreprotexida pola Xunta. Nada máis incerto. Se vostede quer unha proba do que digo, bótelle unha ollada a calquera escaparate de libraría. Vexa cantos libros en galego figuran nel.

Unha e outra vez dise, ou insinúase, que os escritores en lingua galega recibimos subvencións. A min gustaríame saber quen as recibe e quen as outorga. Na Feira do Libro da Habana, os escritores galegos participantes non cobraron polas súas intervencións. Un libriño meu que pola Haba circulou, en castelán, en ocasión do acontecemento non foi editado pola Xunta senón polos meus camaradas comunistas do Instituto do Libro Cubano. Naturalmente non cobramos un peso nin os meus espléndidos traductores (e o xeneroso introductor) nin eu, que foron a leonesa Eloísa Otero e o Manuel Outeiriño, ben ligado ao Espolón de Ourense. Por moito que me rompo a cabeza non atopo de onde pode sair o mito urbano da subvención privilexiada aos escritores en lingua galega. Os escritores en lingua castelá si que están ben subvencionados e mimados e protexidos polos poderes públicos. Teñen o premio Cervantes, que ningún gobernó autonómico galego intentou emular para os autores nacionais ou sexa galego galegófonos. Teñen os premios nacionais de literatura (un grande e outros menores por xénero) aos que ás veces, por méritos propios, acceden titánicamente algún galegos. Pro os premios nacionais de cultura instituídos pola anterior Xunta están retribuidos con menos diñeiro (nós somos menos literatura incluso para o BNG-PSOE) e para a literatura existe un só, e non un premio nacional por xénero.

Naturalmente, eu xa lle demostrei a Ánxela Bugallo (vai ser moi relembrada, presinto) o meu agradecemento por ser o primeiro en recibir tan alto galardón; alto desde miña gratitude, mais insuficiente para satisfacer a dignidade da literatura e dos literatos e literatas galegos. Miscelánea: durante toda a era Fraga Iribarne quixeron porlle un esparadrapo na boca a Trabe de Ouro negándolle a miseria dos anuncios institucionais; os escritores españois cobran anticipados ao lle entregar os orixinais ás editoras: os galegos cobran o dez por canto, cando o cobran, sobre as vendas; no diario máis subvencionado de Galicia o tratamento que se lle outorga á literatura en galego é discriminatorio e inferiorizante. Esta é a verdade. E eu non me estou queixando porque escollín, coma no conto italiano da carapuchiña vermella, o camino dos alfinetes que pican nos pés. Aos escritores en lingua galega danos moita vergoña falar de diñeiro, e estamos moi afeitos a non gañalo, de Pondal a Novoneyra e a os máis novos e brillantes. Somos, en xeral, escritores cooperantes e case sempre gratuítos, o que saben moi ben as asociacións culturais que chaman por nós para este o aquel acto tamén desinteresadamente organizado por voluntarios. O sistema da literatura galega vense sostendo fundamentalmente nunha alianza férrea e silenciosa soldada entre unha masa de lectores magníficos e tamén militantes e dun escritores que saben que son parte dunha resistencia secular. Os editores e algúns libreiros e bibliotecarios heroicos completan o cadro da resistencia.

X.M. Pereiro acaba de nos facer acordantes, neste mesmo xornal, de que os constribuíntes galegos aportan unha masa de diñeiro á literatura en lingua castelá inmensamente superior á porción dos seus impostos que terminan revertindo na literatura galega. Boten contas.

"Escritores gallegos para qué?" - dixo un día un simpático de Alejandrino Barreiro, un dos primeiros conselleiros de cultura da autonomía de Galicia. "Pra que vostede estea aí sentado" -respondeulle Avilés de Taramancos. A verdade é que a Xunta de Galicia está aí porque antes soñaron os escritores en lingua galega algo parecido.
Proteccionismo cultural
Comentarios (1) - Categoría: literatura galega - Publicado o 04-05-2009 19:14
# Ligazón permanente a este artigo
Luís Tosar participa no novo filme de Jim Jarmusch
A película estréase este mes nos Estados Unidos, e chegará antes de final de ano ás pantallas españolas.

The Limits of Control é o primeiro filme de Jarmusch dende o Flores Rotas (2005) protagonizado por Bill Murray. Na película o director de Dead Man, Baixo o pesar da lei ou Strangers than paradise regresa a un dos seus temas favoritos: o retrato dunha persoa solitaria que vive á marxe da lei, neste caso encarnado polo marfileño Isaach de Bankolé, habitual nos filmes de Jim Jarmusch. Tamén repite no elenco da película Bill Murray, nun papel secundario, que acompaña a un bo número de actores, como Tilda Swinton, John Hurt, Gael García Bernal Oscar Jaenada e Luís Tosar.

O filme rodouse en parte en España, en Sevilla e Madrid, e foi preestreado esta fin de semana nos Estados Unidos, aínda que non chegará ás salas até final de mes. En Europa aínda haberá que agardar un pouco máis para vela, até o outono. A película recibiu xa algunhas críticas desfavorábeis en Norteamérica, por exemplo na revista Variety, onde mesmo falan de "vacuidade artística" e de "autoparodia". En cambio, as revistas especializadas, como Screen, destacaron que se trata do traballo "máis escuro e elíptico" de Jarmusch: "é un puzzle envolto nun soño, unha imaxe borrosa entre a realidade e a conciencia, con imaxes e sons que se empeñan en rexeitar as convencións rítmicas e narrativas".
Luís Tosar participa no novo filme de Jim Jarmusch
Comentarios (1) - Categoría: Cultura - Publicado o 04-05-2009 19:12
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0