boas e xenerosas


Unha escolma de artigos, entrevistas, estudos, novas, opinións, reportaxes... boas e xenerosas



GALEGO DE SEU(Web)


Colazo
 CATEGORÍAS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Proteccionismo cultural
X.L. MÉNDEZ FERRÍN Está a se difundir a especie de que a literatura en lingua galega está sobreprotexida pola Xunta. Nada máis incerto. Se vostede quer unha proba do que digo, bótelle unha ollada a calquera escaparate de libraría. Vexa cantos libros en galego figuran nel.

Unha e outra vez dise, ou insinúase, que os escritores en lingua galega recibimos subvencións. A min gustaríame saber quen as recibe e quen as outorga. Na Feira do Libro da Habana, os escritores galegos participantes non cobraron polas súas intervencións. Un libriño meu que pola Haba circulou, en castelán, en ocasión do acontecemento non foi editado pola Xunta senón polos meus camaradas comunistas do Instituto do Libro Cubano. Naturalmente non cobramos un peso nin os meus espléndidos traductores (e o xeneroso introductor) nin eu, que foron a leonesa Eloísa Otero e o Manuel Outeiriño, ben ligado ao Espolón de Ourense. Por moito que me rompo a cabeza non atopo de onde pode sair o mito urbano da subvención privilexiada aos escritores en lingua galega. Os escritores en lingua castelá si que están ben subvencionados e mimados e protexidos polos poderes públicos. Teñen o premio Cervantes, que ningún gobernó autonómico galego intentou emular para os autores nacionais ou sexa galego galegófonos. Teñen os premios nacionais de literatura (un grande e outros menores por xénero) aos que ás veces, por méritos propios, acceden titánicamente algún galegos. Pro os premios nacionais de cultura instituídos pola anterior Xunta están retribuidos con menos diñeiro (nós somos menos literatura incluso para o BNG-PSOE) e para a literatura existe un só, e non un premio nacional por xénero.

Naturalmente, eu xa lle demostrei a Ánxela Bugallo (vai ser moi relembrada, presinto) o meu agradecemento por ser o primeiro en recibir tan alto galardón; alto desde miña gratitude, mais insuficiente para satisfacer a dignidade da literatura e dos literatos e literatas galegos. Miscelánea: durante toda a era Fraga Iribarne quixeron porlle un esparadrapo na boca a Trabe de Ouro negándolle a miseria dos anuncios institucionais; os escritores españois cobran anticipados ao lle entregar os orixinais ás editoras: os galegos cobran o dez por canto, cando o cobran, sobre as vendas; no diario máis subvencionado de Galicia o tratamento que se lle outorga á literatura en galego é discriminatorio e inferiorizante. Esta é a verdade. E eu non me estou queixando porque escollín, coma no conto italiano da carapuchiña vermella, o camino dos alfinetes que pican nos pés. Aos escritores en lingua galega danos moita vergoña falar de diñeiro, e estamos moi afeitos a non gañalo, de Pondal a Novoneyra e a os máis novos e brillantes. Somos, en xeral, escritores cooperantes e case sempre gratuítos, o que saben moi ben as asociacións culturais que chaman por nós para este o aquel acto tamén desinteresadamente organizado por voluntarios. O sistema da literatura galega vense sostendo fundamentalmente nunha alianza férrea e silenciosa soldada entre unha masa de lectores magníficos e tamén militantes e dun escritores que saben que son parte dunha resistencia secular. Os editores e algúns libreiros e bibliotecarios heroicos completan o cadro da resistencia.

X.M. Pereiro acaba de nos facer acordantes, neste mesmo xornal, de que os constribuíntes galegos aportan unha masa de diñeiro á literatura en lingua castelá inmensamente superior á porción dos seus impostos que terminan revertindo na literatura galega. Boten contas.

"Escritores gallegos para qué?" - dixo un día un simpático de Alejandrino Barreiro, un dos primeiros conselleiros de cultura da autonomía de Galicia. "Pra que vostede estea aí sentado" -respondeulle Avilés de Taramancos. A verdade é que a Xunta de Galicia está aí porque antes soñaron os escritores en lingua galega algo parecido.
Proteccionismo cultural
Comentarios (1) - Categoría: literatura galega - Publicado o 04-05-2009 19:14
# Ligazón permanente a este artigo
Poesía para ver, poesía para ler
de Igor Lugrís no Flickr
Comentarios (1) - Categoría: literatura galega - Publicado o 05-01-2009 20:02
# Ligazón permanente a este artigo
Agustín Fernández Paz, Premio de Literatura Xuvenil
"O maior e verdadeiro premio, o inesperado: o aprezo dos lectores"

Conversamos co autor despois de que lle outorgasen o galardón pola obra 'O único que queda é o amor', recoñecida así como a mellor do Estado en 2007.


Premio Merlín, Premio Rañolas, Frei Martín Sarmiento, Edebé, Barco de Vapor, Lista de Honra do IBBY, premio da Asociación de Escritores... Agustín Fernández Paz é un referente fundamental da nosa literatura, incansábel dinamizador didáctico, auténtico supervendas responsábel de prender aos libros a milleiros de rapaces e gañar tamén a admiración dos lectores adultos.

Dicíao con bo criterio o autor lugués Santiago Jaureguizar, un dos primeiros en felicitalo a pé da rede neste día en que lle outorgan o Premio de Literatura Infantil e Xuvenil a nivel estatal: en realidade, é este premio "o que vén de ter a honra de que o gañe Agustín Fernández Paz".


Boa colleita a nivel estatal, primeiro Beramendi, agora vostede...
Ben certo, un ano magnífico. E non hai nada que estaba na festa da Asociación de Escritores en Lingua Galega á beira de Xusto Beramendi. É magnífico poder compartir agora, en certo modo, este outro recoñecemento.

Se cadra xa non lle conmoven os premios a alguén cunha traxectoria tan rica neles?
Sempre conmoven, sexa premio pequeno ou grande. Malia que en todo caso o premio maior chega no momento máis inesperado, cando me para un lector pola rúa ou alguén me envía un correo. Eses son os verdadeiros premios e os que, no persoal, moitas veces un recorda máis. Porque a escritura á fin é un labor moi solitario. Son horas de soidade, moitas horas de reflexión e traballo sexa para o libro máis bo ou o menos bo. De aí tamén a alegría de ver cando transcende cara a afora, e máis en forma de premio.

Xa que logo, alén de premios concretos, como leva ese premio constante de que sexan os máis novos os que lle metan o dente aos seus libros?
Iso é o máis interesante deste traballo. O premio en si consegue visibilidade para un libro, é importante. Pero cando che para unha persoa na rúa, nunha feira do libro, por carta ou correo electrónico... iso é unha satisfacción moi grande. E eu a maiores teño a sorte de que esa relación e ese aprezo se poida estabelecer con lectores tan novos e que o expresan con esa sinceridade.

E que lle preguntan os rapaces cando se dirixen a vostede?
Pois non me podo queixar dos afagos. É extraordinario que che escriban para darche as grazas polo pracer dunha lectura, que che digan que te seguen e que van mercando os teus libros. Habitualmente sempre fan referencia a libros concretos. Hai reflexións inxenuas e tamén moi maduras. Hainos que teñen inquedanzas literarias, outros que non lían até que din atopar algo que lles gustou.

Falando de rapaces, ten vostede unha comprometida traxectoria a pé dos movementos de renovación pedagóxica. "O pracer de ler" transformou abondo a escola? Parece que só escoitamos reflexións pesimistas... Como ve a situación?
Disinto profundamente desa visión negativa. Non creo que houbera ningunha pasada idade de ouro onde os rapaces lían moito máis. Eu de feito lembro todo o contrario da miña propia infancia, onde o acceso a libros e ao propio ensino era reducido. Pola miña experiencia, penso que cando lle pos nas mans a un cativo o libro axeitado para el, vai descubrir con agrado que lle gusta. Téñoo visto máis dunha vez. Recordo por exemplo o caso dun rapaz que escapaba da literatura como o vampiro dos allos e logo de descubrirmos que lle gustaba o xénero do terror, vimos como rematou devorando o Drácula de Bram Stoker. Sempre pensei que aparte de investir en bibliotecas había que facer esforzo en mediadores, xente que contribúa a abrir canles que unan lectores e libros. E por certo, a rede estáse descubrindo como medio moi atractivo para o espallamento do devezo literario, hai blogs de aula e bibliotecas interesantísimos.

"Na vida o único que queda é o amor", o verso de Pamuk do que nace o título do libro, como é que se decidiu por el?
Inicialmente tivo un título provisorio. Estaba inspirado nunha frase tirada do filme 2046, "Todas as nosas lembranzas son sucos de bágoas". Quedeime coa idea e "Sucos de bágoas" era en principio a opción pensada para o título. Posteriormente, lendo Neve, de Orhan Pamuk, atopei unha idea que encaixaba como anel no dedo. Ese verso, "Na vida o único que queda é o amor", concentraba perfectamente o fío dos relatos, en todas as súas dimensións, tanto na parte amarga do amor, como na beira que os relatos tamén exploran a súa parte luminosa. A convicción de que o amor cámbialles a vida ás persoas.

Ademais falar do amor nunca pasa de moda... síntese cómodo explorando o tema?
Pois é verdade que non é un tema que teña tratado tanto, aínda que si me interesei nalgúns momentos en obras anteriores. De calquera forma, nunca coa intensidade que lle adico neste libro e de xeito tan directo. Reparo en dous grandes temas que poden ter un peso decisivo na vida das persoas, está o amor, e logo están os libros.

Xustamente lle ía preguntar, un libro que fala de amor e tamén fala de libros, algo que lle gusta ben...
Marca da casa. Gústame introducir un personaxe que é lector. Cumpre unha función para min decisiva. Como as cereixas, un libro leva a outros libros. Sérveme ademais para facer homenaxe a autores que foron importantes para min nun ou noutro momento, como neste caso, entre outros, José Ángel Valente, sen dúbida, un dos poetas da miña vida.

E está a gusto no relato curto?
Síntome predisposto á novela, malia ter experimentado cos relatos. Diría que me inclina a optar como agora polo relato curto cando teño un fío común que os articula a todos eles. Neste caso, é o fío do amor o que lle dá sentido e unidade a todo, aínda sendo os relatos diferentes. Cunha novela vives se cadra durante meses no seu mundo, e aquí o proceso creativo é máis intenso que extenso, coidando máis a intensidade de cada frase e cada escena. Cun acabado máis emocional.

Danlle a vostede un Premio de Literatura que leva o apelido "infantil e xuvenil" pero esta é unha obra que ben podería prescindir desa clasificación, como leva o asunto da etiquetaxe?
É unha das miñas teimas, xa que sempre pensei que hai preconceptos pouco axeitados sobre o que é a literatura xuvenil ou infantil,un reducionismo que leva a algúns a pensar que se trata de libros para instituto con ingrediente de drogas, sexo e rock&roll e cousas similares. Cando o certo é que se queremos falar de literatura xuvenil debemos facelo dun xeito máis serio e complexo, adicándolle o cualificativo de xeito xeral a todo aquel libro que poden ler os mozos e mozas sen seren desafiados por excesivas dificultades formais. Co meu editor xa valoramos esa circunstancia, da conveniencia ou non de incluílo na colección de adultos. Pero ao cabo, decidimos que iso podía afastalo de que algunha xente moza chegase a el, cousa que probablemente acontecería menos ao contrario.

De feito na edición portuguesa vai directamente encadrado nunha colección para adultos.
Xustamente, é exemplo desa idea de fronteira. Malia que é posíbel que haxa aínda un sector con prexuízos a ese respecto, é esa tendencia a facer clasificacións excluíntes. Pensemos de todos os xeitos que libros como Metaformose, de Kafka ou Baixo a roda, de Hesse, foron incluídos en coleccións xuvenís. Eu escribo nunha liña de fronteira, cun pé en cada lado, e comparto a aspiración manifestada por moitos autores, como é o caso por exemplo do noruegués Jostein Gaarder, quen insiste en moitas ocasións nesa necesidade da loita explícita pola dignificación da literatura infantil e xuvenil. Teño unha aspiración semellante. E a verdade é que me reconforta recibir afagos de lectores de todas as idades. A literatura á fin, cando emociona, faino a todos.

Agora que falabamos de Portugal, "vendan este libro nas farmacias", adicoulle un entregado crítico luso a esta súa obra. Un exemplo de que a literatura é curativa?
(Ri) É un libro que apela ás emocións e os sentimentos, ás gañas e desacougos, as voltas do vivir. O amor, no fondo conecta con esas ideas. Membros do xurado dicíanme que ao reler algún dos relatos aínda lles prendía a emoción malia un fondo triste. Como nos filmes de chorar, que acabas e saes satisfeito malia a turbación.

Por certo, como foi a creación das ilustracións, de que conexión saíron eses trazos de Pablo Audell que enmarcan con tanto xeito as historias?
Son unhas ilustracións extraordinarias, e o libro gaña moitísimo con elas. É un autor magnífico, que se move con grande xenio tamén no cómic. O propio universo de Audell conecta moito coa pegada dos contos e el sentiuse motivado co proxecto. Recordo quedar abraiado cando vin a primeira mostra do seu traballo para o libro. A propia portada é tomada dunha das referencias cinematográficas utilizadas no libro, O ceo sobre Berlín, de Wim Wenders.
O maior e verdadeiro premio, o inesperado: o aprezo dos lectores
Comentarios (1) - Categoría: literatura galega - Publicado o 25-10-2008 21:22
# Ligazón permanente a este artigo
As obras de Galaxia estarán dispoñíbeis en Google Books
A editorial galega e o buscador estadounidense asinaron un acordo de colaboración que se materializará antes de fin de ano.

Editorial Galaxia e Google asinaron un acordo para publicar na rede os fondos da editora galega. Deste xeito, antes de fin de ano poderase acceder a obras tanto clásicas como contemporáneas, a través de Google Books.

Víctor Fernández Freixanes, como director de Galaxia, e Luis Collado, como responsábel de Google Busca de Libros, afirmaron que se pretende proxectar no mundo unha parte importante da edición galega, representada pola editorial. Galaxia encargarase da comercialización dos libros, mentres que Google se ocupará da publicitación universal dos mesmos. A multinacional está a dixitalizar os fondos da editora dende antes do verán nas súas sedes de California.

Algunhas das obras poderanse ler integramente na rede, mentres que outras, segundo a disponibilidade dos autores e das autoras, amosarán parcialmente os seus contidos. No mes de decembro, as dúas empresas farán unha demostración pública do acordo para os usuarios potenciais. O acordo entre Editorial Galaxia e Google realizouse por iniciativa propia, sen axudas institucionais.
As obras de Galaxia estarán dispoñíbeis en Google Books
Comentarios (1) - Categoría: literatura galega - Publicado o 25-10-2008 21:16
# Ligazón permanente a este artigo
Beramendi gaña o Premio Nacional de Ensaio pola súa historia do galeguismo
Recoñecemento á súa obra

Anxa Correa. AGN.
O catedrático de Historia Justo Beramendi vén de gañar o Premio Nacional de Ensayo concedido polo Ministerio de Cultura español co traballo De provincia a nación. Historia do galeguismo político. Así o confirmaron fontes próximas ao galardoado.

Con esta mesma obra, publicada por Xerais, Beramendi acadou recentemente o Premio da Crítica de Galicia e o da Asociación de Escritores en Lingua Galega, e foi recoñecido o pasado mes de maio co Pedrón de Ouro.

Un galego de Madrid
Nado en Madrid en 1941, Beramendi estudou Enxeñería Industrial na Universidade de Madrid e iniciouse na investigación da historia das ideoloxías e nas actividades políticas e culturais na Universidade de Barcelona.

En 1947 estableceuse en Galicia para desempeñar o posto de xerente da Comisión de Cultura e secretario técnico do Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia.

Axiña asumiu como propia a lingua galega e comprometeuse na loita política co Partido Socialista Galego. Cofundador do Museo do Pobo Galego e actual presidente da súa Xunta Reitora, participou na creación das revistas Negaciones, A Trabe de Ouro e Tempos Novos, foi vicerreitor da Universidade de Santiago e membro fundador da Fundación Castelao.

Especializado na historia das ideoloxías e dos nacionalismos, publicou entre outros libros e artigos de investigación, 'Miseria de la Economía', con E. Fioravanti, 'Vicente Risco no nacionalismo galego', 'Galicia e a historiografía', 'Manuel Murguía', 'Alfredo Brañas no rexionalismo galego', 'La historia política: algunos conceptos básicos', 'La España de los nacionalismos y las autonomías' con J.L. Granja e P. Anguera, e 'A Autonomía de Galicia'.

'De provincia a nación'
Nas máis de 1.200 páxinas de De provincia a nación, froito de máis de 25 anos de investigación, Beramendi recolle a historia do galeguismo político.

É unha investigación sistemática arredor dos movementos sociopolíticos de reivindicación de Galicia como suxeito político de seu dende as súas primeiras manifestacións individuais no século XVIII ata a actualidade.

O tratamento do provincialismo, do rexurdimento e do rexionalismo do século XIX, e máis aínda do nacionalismo galego do século XX, faise cunha profundidade sen precedentes.

O nacionalismo no Estado
As maiores novidades da publicación son a reconstrución das estruturas das ideoloxías, a caracterización das bases sociais e a técnica aplicada para desvelar e cuantificar a fraude electoral na Segunda República.

Ademais, en paralelo coa historia central, vai trazando a da cuestión nacional en España, o que permite ter en conta a incidencia de factores extragalegos e comparar o galeguismo político cos seus análogos doutros territorios do Estado español.

Isto unido á consideración da natureza e dos problemas maiores da sociedade galega de cada época, dá as claves para unha explicación convincente das causas do nacemento, persistencia, posibilidades e limitacións do nacionalismo galego.

17/10/2008
Beramendi gaña o Premio Nacional de Ensaio pola súa historia do galeguismo
Comentarios (1) - Categoría: literatura galega - Publicado o 20-10-2008 22:22
# Ligazón permanente a este artigo
'Os libros arden mal' finalista do Premio Médicis
AGN/Galiciae.
A edición francesa de Os libros arden mal, a última novela de Manuel Rivas, atópase entre as obras finalistas do Premio Médicis, considerado un dos máis importantes da edición gala, xunto ao Goncourt, e que se entregará no mes de novembro.

Rivas, incluído no apartado de Literatura estranxeira, compite polo premio con autores como Richard Ford, Don De Dillo, Ian Mc Ewan ou Sasa Stanisic. L?eclat dans l?abîme, título do autor coruñés na súa versión francesa, será presentada na libraría 'Le Merle Moqueur' de París o vindeiro 23 de setembro nun encontro dos lectores e lectoras co autor galego, segundo informou a editorial Xerais.

Reconstrución galega
Publicada en 2006, Os libros arden mal é un retrato da sociedade galega da posguerra e da reconstrución das relacións sociais tras o conflito armado.

A obra reflexiona sobre a memoria e a transmisión xeracional do coñecemento, metaforizada na cinza de libros que se espallan pola cidade da Coruña logo da queima pública de volumes, na enseada do Orzán, o 19 de agosto de 1936, punto de partida do libro.

A complexa relación entre vítimas e verdugos, o destaque do papel do anarquismo na Galicia republicana, a emigración europea e a presenza da cidade da Coruña como personaxe fundamental nesta novela, son algunhas das constantes nas tramas da obra máis extensa de Manuel Rivas.
'Os libros arden mal' finalista do Premio Médicis
Comentarios (1) - Categoría: literatura galega - Publicado o 16-09-2008 19:45
# Ligazón permanente a este artigo
Autores galegos que escriben en galego fóra do país falan na Coruña
"A-fóra(s)": o idioma na distancia

Raida Rodríguez teatraliza os seus versos con Eva Méndez do Roxo e Carles-Lluís Pallarés na Sargadelos

V. OLIVEIRA . SANTIAGO


O galego é o punto de partida da súa escrita. "Eu vivo Galicia a través da miña lingua", apunta a poeta Raida Rodríguez, ourensá asentada en Barcelona, que onte inaugurou o ciclo "A-fóra(s)" celebrado na galería Sargadelos da Coruña, e que, por primeira vez, reúne a representantes da literatura galega contemporánea que viven fóra de Galicia. Acompañárona a tamén galega Eva Méndez do Roxo e o catalán Carles- Lluís Pallarés que fixeron unha "teatralización dinámica e interactiva" dos poemas que Raida Rodríguez aínda non publicou e que onte recitou por primeira vez en Galicia.

Gañadora do primeiro premio no XIX Certame Rosalía de Castro en 2005 que organiza a Asociación Cultural Galega de Cornellá, que leva o nome da poeta galega, Raida Rodríguez leu os seus versos "dramatizados" baixo a premisa de "Poesías sen poemas. Ningún lugar nos é común, ningunha posibilidade nos é allea". "A poesía dáche liberdade á hora de escribir: podes romper cos esquemas, coa sintaxe, e con ela podes facer reflexión", opina.

Dende que vive en Barcelona, os temas sobre os que escribe "son os mesmos, pero dende outra perspectiva", asegura a autora que ten colgados algúns dos seus versos no blog puntodefuga.blogaliza.org. A elección do galego como lingua literaria é algo "normal, é o meu idioma. Eu vivo Galicia a través da miña lingua. Intento situarme no meu contexto pero cunha voz un pouco innovadora", explica.

Segundo conta, "non existe moita interacción" entre os escritores galegos e cataláns. Normalmente, hai unha especie de "guettos", unha "barreira" que impide "que saias do círculo dos galegos", sinala. "Se publicas en galego, o normal é que edites en Galicia, aínda que Eva Méndez do Roxo tivese que publicar o seu primeiro libro en Portugal", apunta.



Das polémicas coa lingua "chégame moi pouca cousa"

Mesmo as polémicas que nos últimos tempos bombardearon a lingua, dende colectivos como Galicia Bilingüe ou o máis recente "Manifesto por unha Lingua Común" se ven de forma diferente dende Cataluña. "Chega moi pouca cousa. O papel dos medios de comunicación fai que sexa moi parcial, ou que só se oia unha das versións. De Galicia Bilingüe chegoume que non ten demasiado soporte social xa que non presenta unha situación real. En Cataluña pasa o mesmo co mesmo tipo de xente, pero parece que ultimamente se están radicalizando as posturas", conta.

Raida Rodríguez ten xa un proxecto para editar os seus versos. "Gustaríame probar con Estaleiro Editora porque teñen un xeito de traballar co que me identifico", asegura. "Non é fácil editar poesía e menos se non tes un nome", apunta. A súa forma de entender a poesía, "dende a liberdade" conecta tamén co seu gusto pola "experimentación coa lingua en función das diferentes necesidades expresivas".

Pola súa parte, a poeta Eva Méndez do Roxo, que acompañou a Raida Rodríguez no seu recital, tamén conta cun blog, doroxo.blogspot.com no que ten colgados os seus versos. Filla de emigrantes galegos en Barcelona, a escritora medrou entre a urbe catalá e unha pequena aldea dos Ancares lugueses chamada Tabillón. Unha editorial portuguesa, Incomunidade, acáballe de publicar un poemario escrito en galego, As sete idades. Ademais, Do Roxo emprega tres idiomas: o castelán para os relatos, o catalán, para os ensaios, e o galego, para escribir poemas.

PROGRAMA

Martín Veiga, Samuel Solleiro e Xavier Queipo tamén participan


O ciclo "A-fóra(s)" celebrarase os martes de xullo e agosto ás oito da tarde na galería Sargadelos da Coruña, dirixida por Claudio Pato dende marzo deste ano, en substitución de Yolanda Castaño.

O vindeiro 29 de xullo, tocaralle a quenda ao escritor noiés Martín Veiga que abordará o tema de "Poesía e periferia".

Licenciado en Filoloxía Galego-Portuguesa pola Universidade de Santiago de Compostela, o poeta, profesor, tradutor e crítico literario narrará a súa propia experiencia "partindo de certas consideracións sobre Galicia como país periférico e máis da adopción interior pola miña banda dun universo outro".

Pola súa parte, Samuel Solleiro (Tui, 1982) abordará o 6 de agosto, baixo o título de "No mundo hai moitos anos", a relación da globalización co fenómeno da emigración galega. Entre outras dúbidas formularase "cal podería ser o papel das outras periferias na nosa escrita futura".

Pechará o ciclo o 12 de agosto o escritor compostelán Xavier Queipo quen, baixo o lema "Na procura de coordenadas", falará da "condición de animais terrestres, o noso lugar no espazo ou a nosa percepción do mundo".
Autores galegos que escriben en galego fóra do país falan na Coruña
Comentarios (1) - Categoría: literatura galega - Publicado o 23-07-2008 03:11
# Ligazón permanente a este artigo
O nadal nas letras galegas (1940-79)
Xesús Alonso Montero

No presente artigo reflexiónase sobre o papel e o desenvolvemento da creación (para)literaria de ámbito privado, presente nas tarxetas de felicitación do nadal de galeguistas e/ou escritores e intelectuais galegos durante a ditadura franquista e os anos inmediatamente posteriores.

Descarga aquí o .pdf
Comentarios (1) - Categoría: literatura galega - Publicado o 25-12-2007 19:05
# Ligazón permanente a este artigo
Premio "Nacional" de Literatura Dramática e Premio Internacional de Literatura Infantil
PREMIO INTERNACIONAL DE LITERATURA INFANTIL
Marisa Núñez: ?Cos nenos non te enganas; se lles gusta un conto, sábelo?

A autora converteuse o domingo na primeira autora da Península en gañar o Premio Internacional de Literatura Infantil da Fundación 'Espace Enfants', co libro 'Chocolata'


Limpeza de Sangue
Rubén Ruibal faise co Premio Nacional de Literatura Dramática

O escritor de Ribadeo Rubén Ruibal foi galardoado hoxe pola súa obra Limpeza de Sangue, que xa recibira o Premio Álvaro Cunqueiro de Textos Teatrais.
Comentarios (1) - Categoría: literatura galega - Publicado o 03-12-2007 21:22
# Ligazón permanente a este artigo
Aleixandre representa a Galiza no cumio de poetas fronteirizos
"Eu teño varias identidades e, neste momento, a miña identidade é a galega, porque a lingua é a expresión dunha cultura e o galego é a expresión desa cultura. Aínda que vivise no mesmo sitio, fixese as mesmas cousas e escribise o que escribo, en castelán sería diferente"

" A Marilar Aleixandre resúltalle difícil explicar por que escribe en galego. Foi, asegura, "un compoñente irracional". Sempre estivera comprometida coa esquerda e os valores democráticos e ao establecerse en Galicia, pareceulle lóxico "falar a lingua do país". Subliña que non é un caso único: antes dela fixérono María Vitoria Moreno ou Úrsula Heinze. Na opción tamén hai vertente afectiva pois ela está convencida, como o poeta balear Miguel Mesquida, de que a lingua é a que escolle o escritor e non o escritor a lingua. Hai outros compoñentes, claro: "sinto un acto de amor pola lingua e non obvio que polo medio hai xente. Vivo cunha persoa que fala galego e os meus amigos tamén o falan. Ser parte dunha cultura conleva isto". "

Seguir lendo a nova na ligazón de abaixo
Aleixandre representa a Galiza no cumio de poetas fronteirizos
Comentarios (1) - Categoría: literatura galega - Publicado o 08-11-2007 11:23
# Ligazón permanente a este artigo
1 [2]
© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0