boas e xenerosas


Unha escolma de artigos, entrevistas, estudos, novas, opinións, reportaxes... boas e xenerosas



GALEGO DE SEU(Web)


Colazo
 CATEGORÍAS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

O colonialismo insidioso
Xavier Queipo

Non sei se existe unha definición canónica de colonialismo insidioso. Se cadra non lles gusta a verba, ?colonialismo?, que reservan, para situacións de conquista a lume e ferro seguidas dunha imposición pola forza de usos e costumes. Se cadra prefiren ?asimilación?, ?dominación? ou mesmo ?adhesión? ou ? invasión?.

Entendo por colonialismo insidioso aquel no que o colonizado (o asimilado, o invadido, o adherido, o dominado) se vai convencendo progresivamente da bondade natural do colonizador, que impón a súa cultura (a súa lingua, as súas leis, a súa relixión, etc) polo ben do malpocado do colonizado, para que este saia do seu atraso secular e se incorpore ao mundo contemporáneo, asumindo os valores éticos e morais do colonizador. É insidioso, pois vai avanzando devagar (no noso caso leva gañando terreo dende que perdemos a independencia como comunidade separada, van alá máis de cinco séculos), non presenta grandes fitos históricos, senón que vai gañando as vontades dos colonizados devagar (ás veces ese ritmo increméntase ou descende, como en todos os procesos crónicos).

Evitar o dano feito é difícil, pois hai algúns ?outeiros? perdidos para sempre no avance das tropas inimigas pola complicidade dos traidores, máis imponse a ?resistencia activa?, comezando pola lingua, pola negativa a que calquera funcionario (da Sanidade, da Educación ou do Concello) intente que mudemos o noso rexistro lingüístico. Ser conscientes da riqueza do noso xeito de ver o mundo (a nosa lingua, espello do noso xeito de pensar) e actuar en consecuencia, sen submisións.
A Nosa Terra
Comentarios (1) - Categoría: nacionalismo galego - Publicado o 26-01-2010 10:51
# Ligazón permanente a este artigo
Camilo Nogueira: "A nosa estrutura industrial é a dun país moi moderno"
Camilo Nogueira Román (Vigo, 1936; casado: dúas fillas: catro netos; enxeñeiro e economista; ex deputado no Parlamento galego; ex deputado no Parlamento Europeo) acaba de publicar dous ensaios en Editorial Galaxia, Europa o continente pensado e Galicia na Unión. A porta atlántica, que están a merecer a atención da crítica especializada. E está a preparar outras obras de pensamento, entre elas unha segunda parte dun libro que escribiu hai xa tempo, A memoria da nación, referido nese momento ao reino de Gallaecia, que espera ter rematado este ano. Trátase "dunha visión crítica respecto do Estado español e da súa ideoloxía. E, ao mesmo tempo, dunha visión independente de Galicia nesa época, tanto dos Ausburgo como dos Borbón, como xa nos séculos XIX e XX e ata hoxe, falando do movemento nacional galego e das circunstancias económicas e culturais de Galicia, para desembocar nunha Galicia como unha nación do mundo".

_ Vostede é partidario da independencia de Galicia?

_ A min gustaríame unha Galicia sen fronteiras cos países da península Ibérica, sen fronteiras con Europa e aberta ao mundo. Máis aínda, Galicia é unha nación por si mesma, non é un parte de España ou unha provincia sen máis. O Estado español é inexplicable sen Galicia, pero moito máis inexpicable é Portugal sen Galicia. Ten unha estrutura histórica, lingüística, social, etc., en si mesma independente. Outra cousa é a que aspiramos hoxe en día os que pensan coma min sobre o estatus de Galicia.

_ E a que aspiran?

_ A que o Estado español se converta nun Estado plurinacional, a que como nación Galicia teña relacións con outras nacións e estados, sen ningunha cortapisa por parte do Estado español, e moi especialmente con Portugal. Nestes momentos Galicia é a primeira comunidade autónoma xa importadora e exportadora a Portugal. Galicia ten unha lingua universal, tan universal como o castelán. Outra cousa é que si Galicia, por unha circunstancia histórica , se convertera nun Estado independiente como Holanda, non sería eu o que diría que non. Pero as aspiracións que se teñen dunha nación tamén teñen que ter en conta as circunstancias históricas, e eu levo 40 anos téndoas en conta.

_ Cara a onde vai Europa?

_ Se o Estado moderno comenzou a facerse no século XVI, pasados cincocentos anos, dos estados actuais non existía case ningún daquela. Podemos dicir como empezan agora, pero non como serán no futuro. Dito isto, a Unión Europea é unha revolución histórica e democrática.

_ Por que?

_ Porque quén ía a pensar que, despois da Segunda Guerra Mundial, os estados que se acababan de matar entre si de pronto deciden facer unha entidade que tende a acabar coas fronteiras, que acabou coas guerras dentro da Comunidade Europea, que ten unha institución común, o Parlamento Europeo, elixido directamente polos cidadáns, e constitúe unha entidade que é a primeira potencia económica e cultural mundial, e pode intervir no mundo dunha maneira moi distinta ao imperialismo actual declinante dos Estados Unidos, e aos que naceron na propia Europa. E creou un espazo de cidadanía común; nos somos cidadáns europeos, con todo o que iso conleva.

_ E que conleva?

_ Que admite a diversidade nacional, aínda que só a dos Estados. Recoñece todas as linguas que son oficiais nos estados, aínda que faltan algunhas que non son oficiais plenamente nos estados. Eu teño unha opinión moi positiva de Europa.

_ Como lle sentou a Galicia a adhesión de España ás Comunidades Europeas?

_ Acabamos de saír dunha ditadura, acaba de producirse o intento de golpe de Estado do 23-F, eu comprendo perfectamente que os gobernantes do Estado español procuraran entrar na Unión Europea. O problema é que entraron como un Estado mediterráneo do aceite e das laranxas, cando Galicia é un país atlántico, do leite, da construción naval, da pesca, con malas comunicacións crónicas con Europa. As condicións de entrada foron malas para Galicia, pero para a economía galega eran necesarias.

_ Como é iso?

_ Non fomos ben tratados nos fondos estruturais, nas medidas agrarias, nas medidas pesqueiras, etc. Non se fixeron as autovías no seu momento, tampouco se fixo o tren de alta velocidade no seu momento. Pero, a pesar todo iso, grazas a que había unha certa autonomía, a que estabamos na democracia, e a que se nos abriron horizontes, o comportamento da sociedade galega foi extraordinario. Hoxe Galicia é unha sociedade industrial, aínda que ten un sector agrario e un sector da pesca moi importantes. Cambiou radicalmente a nosa sociedade.

_ Como?

_ Si a repartición das cuotas lácteas fora doutra maneira, e no período transitorio nos deran a posibilidade de acadar o dobre da produción láctea actual, non se produciría unha transformación tan radical de agricultura, sería unha evolución máis sensata, e non sufririamos a crise demográfica que estamos a sufrir neste momento. Pasamos de ter máis do 40% de activos no sector primario a un 10 por cento, que é do 8% na agricultura. E temos unha estrutura industrial propia dun país moi moderno e desenvolvido. A xente nosa non é consciente da capacidade industrial de Galicia, nin da súa capacidade urbana. Aínda que sufrimos as feridas da marxinación internamente na renda por habitante, Galicia está en condicións de ser una país libre e independente.

_ Que importancia ten o idioma galego en que Galicia poida xogar o papel de porta atlántica?

_ Os galegos temos a visión de que somos un rincón, porque asumimos a visión de Madrid, cando un rincón é Madrid, que está no medio dun páramo, e máis lonxe do centro de Europa que nós. No mapa eurocéntrico, Galicia está no centro. En todo caso, non pode ser excéntrico un país que é o nariz de Europa cara ao Atlántico. Estamos nun sitio privilexiado, incluso no senso de que somos o país do vento, da auga e do sol. Galicia é unha parte fundamental da fachada europea e con Portugal configura a franxa atlántica máis importante de toda Europa, descontando as illas británicas.

_ Para ser a porta atlántica teremos que xogar ese papel?

_ Efectivamente. Se nos concibimos coma a porta atlántica de Europa e nos gobernamos con ese concepto, iso darános posibilidades enormes. Á parte das condicións xeográficas e climáticas, temos 1.500-1.700 quilómetros de costa. É unha cousa insólita que un país de 30.000 km2 teña esa cantidade de costa, e unhas capacidades enormes de comunicación por mar. Ademais de compartir a fachada atlántica, a presenza común con Portugal na UE proporciónanos unhas posibilidades de colaboración crecente. Esa é unha realidade que tamén temos que incorporar á nosa visión.

_ Que importancia ten a lingua galega nas relacións co mundo lusófono?

_ Non me gusta moito o de lusófono, porque parte da ideoloxía do Estado portugués atribuíndolle un papel central na formación de Portugal a Lusitania, cando o papel central lle corresponde a Gallaecia. Os brasileiros chámanlle portugués lexítimamente porque foi Portugal quen levou a lingua alí, pero o que falan é galego, nacido aquí, en Gallaecia. Se nós asumimos que o galego é unha lingua internacional, modificamos radicalmente a imaxe do Estado español: xa non sería un Estado de catro linguas, unha delas universal, senon un Estado de catro linguas, dous delas universais. Hai experiencias prometedoras como a creación do xornal Galicia Hoxe, polo Grupo Correo ou a galeguización idiomática dos Asteleiros Barreras. O galego, como galego-portugués, é unha lingua que se fala en catro continentes.

_ A situación demográfica de Galicia é alarmante?

_ É a que é. En Galicia uniuse o trauma da emigración cun comportamento moderno sobre a fertilidade. Iso resólvese de dúas formas. Cun crecemente económico que facilite a vontade de ter fillos, e unha afluencia de inmigrantes que sexan aquí ben acollidos. Ou que o Goberno galego teña unha postura moi belixerante sobre isto e dea un bombazo no orzamento galego. A longo prazo iso provocaría un cambio radical. O orzamento galego debería ter unha parte fundamental dedicada ao fomento da natalidade, directamente con axudas por fillos, e indirectamente, con garderías, escolas, etc.

_ Galicia ten que afrontar dunha vez por todas a cuestión da ordenación do territorio?

_ Totalmente. O Mediterráneo español é un desastre no sentido arquitectónico, paisaxístico, etc. Galicia é unha cousa moi diferente: foi un deixar facer por parte dos alcaldes, e iso, unido á falta de clarividencia cultural e de sensatez dos poderes políticos provocou un caos urbanístico. Non é que os galegos teñan unha vontade de feísmo como mal se titulou algunha vez. A costa galega non está tan estragada como para dicir que iso non ten remedio. Se hai vontade política, incluso nos lugares onde se construíu moi mal se pode corrixir cunha certa imaxinación. E se pode encontrar un punto de equilibrio entre as posibilidades económicas da costa, o respecto á naturaleza e ao lugar onde habita a xente. Para iso temos que ter un poder ilustrado na comunidade autónoma, no Estado e nos municipios.

_ A reforma do Estatuto de Autonomía é a materia pendente desta lexislatura?

_ Absolutamente. Eu defendín a necesidade de ter un Estatuto de nación e que non era o momento de impor esa vía para ter máis competencias, porque si hai vontade política do Estado, as competencias pódense incorporar ao Estatuto por vías diferentes. Os nacionalistas están preparados para iso, e os que non son nacionalistas deberían recoñecer que o carácter de Galicia como nación nos pertence a todos. Galicia ten un carácter histórico, xeográfico e lingüístico inequívoco como nación. Non queremos separarnos de ninguén, nin das xentes doutra parte do Estado español, simplemente non queremos ser mandados desde Madrid, porque podemos gobernarnos desde aquí sen ningún problema, sabendo que estamos unidos a todos os demais.
EL PERFIL

?Teño afección a coñecer o mundo?
-¿En que lecturas anda?
Á parte da información xeral e do seguimento cultural, as lecturas que estou facendo están moi relacionadas co que estou a escribir. Son libros que teñen moito que ver coa lingua, coa economía, coa política, coa historia, etc. E despois sigo a literatura ao día pola miña muller, que é unha lectora extraordinaria, e intelixentísima para isto.
-¿Adoita ir con frecuencia ao cine?
A miña muller e eu sempre imos ao cine, somos moi afeccionados ao cine. Por certo, en Santiago o feche dos cines Compostela notouse moito no tipo de películas. Hai moitas películas boas que agora non veñen ou tardan moito en vir a Santiago.
-¿E ao teatro?
Ao teatro vou de cando en vez. Con frecuencia vexo teatro galego. Vou a Madrid, pero non vou para ver teatro. Cando ando de viaxe por aí coa miña muller non é infrecuente que vaiamos ao teatro; o ano pasado estivemos no festival de Edimburgo e o anterior, no festival de Avignon.
-¿Que tipo de música lle gusta escoitar?
Aprecio todo tipo de música. Ultimamente se tomo eu a iniciativa de poñer música, poño máis música clásica. Estes días estamos asistindo a todos os concertos de Vía Stellae, que é un regalo para os que vivimos en Santiago. Ademais os lugares onde se celebran eses concertos son unha marabilla: San Domingos de Bonaval, San Martiño Pinario, os propios teatros pequenos, o Auditorio...
-¿Viaxa moito?
Bastante. A miña muller e eu coñecemos practicamente toda Europa. Traballando en Sodiga, levaba tamén a produción industrial internacional, e iso era un motivo para que, en relación con outras sociedades de desenvolvemento industrial, viaxara moito. Á parte de que xa fora a América e a África outras veces, no tempo do Parlamento Europeo viaxei aos Estados Unidos, a Palestina, a Irak pouco antes da guerra, a Brasil varias veces, a Arxentina, a Chile. Tamén a Exipto,Tunisia, Marrocos, Suráfrica, ao Foro Social Mundial de Kenia, ao Foro Social de República de Malí . En fin, teño unha grande afición a coñecer o mundo. Agora vou dar unha conferencia en Budapest.
-¿Que preferencias ten nas artes plásticas?
Os museos importantes coñézoos case todos, desde logo os de Europa. Como xenios diría Picasso e Goya, pero tamén me gustan os pintores abstractos, por exemplo, Tapies, e por suposto Laxeiro, Colmeiro e Maside.
-¿A arquitectura é arte?
Sen dúbida ningunha. Condensa a ciencia é a arte. E a xente, pese aos avances tecnolóxicos, aínda admira os monumentos arquitectónicos. As cidades e as nacións queren verse representadas por fitos arquitectónicos.
-¿Como recibiu o teléfono móbil?
Non son dos que digo que o teléfono móbil te escraviza, pero o contraste co pasado non mo causou tanto o móbil como Internet.
-¿E o PC portátil?
Utilízoo, pero pouco, traballo moito máis no ordenador de mesa. Hai doce anos, aprendín a escribir a máquina como unha mecanógrafa.
Camilo Nogueira: "A nosa estrutura industrial é a dun país moi moderno"
Comentarios (1) - Categoría: nacionalismo galego - Publicado o 22-02-2009 23:39
# Ligazón permanente a este artigo
'Un longo e tortuoso camiño: Adaptación, crise e cambio no BNG (1982-2008)'
XOSÉ RAMÓN QUINTANA, PREMIO RAMÓN PIÑEIRO 2008
"Anxo Quintana é un político esponxa, moi intuitivo, e ten moi clara a fórmula da supervivencia"

O historiador ourensán fíxose co certame de ensaio con 'Un longo e tortuoso camiño: Adaptación, crise e cambio no BNG (1982-2008)'.

26 anos de Bloque Nacionalista Galego préstanse para unha análise da súa evolución: xa dende a Transición, onde hai que buscar as orixes ideolóxicas e organizativas da fronte, até a súa chegada ás institucións autonómicas, pasando polos anos de crecemento electoral, cuns resultados máximos a finais dos noventa. O xurado, formado por Luis Alonso Girgado, María López Sández, Rosa María Gómez Pato, Ramón Villares e Carlos Lema, valorou "a capacidade do autor para interpretar e reconstruír, con rigor intelectual e eficacia expositiva, o proceso recente da formación nacionalista"; así mesmo, salientou o importante corpus documental empregado polo historiador ourensán.

26 anos de adaptación e cambio, que trouxeron momentos de crise e un imprescindíbel cambio na cultura política da organización e dos seus militantes. Duverger afirmou que os partidos sofren profundamente a pegada das súas orixes. E xa Paramio indicara que no proceso de transformación dun partido cara ao centro, cada novo paso debe ser coidadosamente contrapesado para non defraudar a militancia. As posíbeis compensacións poden ser de dous tipos: o primeiro e máis elemental é facer un alarde de retórica revolucionaria. O segundo tipo de compensación que se pode ofrecer á base militante é un incremento do peso do partido na escena política".

-Podemos entender as leas internas no BNG pola non adaptación da cultura política dos militantes, ou pola distinta velocidade en que se produce esta adaptación?
+Hoxe en día hai unha disfunción entre a cultura política que o nacionalismo tivo durante moitos anos e o feito de que o BNG se configure como "partido de goberno". Trátase dunha disonancia cognitiva que ten que ver coa inadecuación entre esa cultura política aínda presente nun indeterminado número de afiliados e achegados -baseada en marcos interpretativos resistencialistas, esencialistas e rupturistas- e a práctica política que o BNG viña adoptando nos últimos anos. Se até o momento esa cultura política tiña unha función de consumo interno que servía de cemento identitario e de compensación aos cambios estratéxicos operados, a partir da chegada ao goberno revelaríase como claramente disfuncional e como unha pexa para o proxecto de Anxo Quintana. A maior parte das críticas que o BNG recibe dende o nacionalismo veñen por aí.

-Dicía Cunqueiro: "O home precisa, como bebe auga, beber soños" Que queda no BNG dese pasado de loita?
+Queda a mitificación da loita social como a gran panca para transformar a realidade, aínda recentemente escoitamos este discurso nalgún ex líder do BNG. Nas democracias desenvolvidas e asentadas, a mobilización social ten uns claros límites, e máis en Galicia, onde nunca houbo grandes e contínuas mobilizacións sociais. Mentres que a outra vía, a vía máis lenta, e a única vía posíbel para finalmente levar a cabo cambios, e é a única que finalmente ten continuidade; vímolo no Prestige, por exemplo.

-Dende a Transición podemos distinguir claramente dúas pólas no nacionalismo galego: a nacional-popular de UPG e BNG e a posibilista de POG, UG e EG. Parece que a UPG triunfou, porque impuxo as súas estruturas partidarias e siglas, pero en cambio tivo que asumir as propostas programáticas dos posibilistas. Un triunfo moral?
+Un triunfo, ademais, non recoñecido, sobre todo debido ás características deste cambio dentro do BNG. É un cambio discreto, nunca renunciando teoricamente a nada, pero deixando nun segundo plano, no faiado, aqueles elementos que son máis estrepitosos. Cambiouse sen aceptar que se cambiaba en moitas cousas.

-A partir de mediados dos oitenta, con Beiras como líder, o BNG estrutúrase como unha coalición de partidos, un pacto entre a UPG, que controla o aparato e actúa como ama de chaves, e o propio Beiras, cun gran liderado simbólico. Hai loita interna por gañar posicións?
+Prodúcese o que tecnicamente se chama 'configuración dunha coalición dominante' (Panebianco) entre a UPG e Beiras onde hai un reparto tácito de roles. Produciríase un reparto de roles: ao segundo adxudícaselle unha función de liderado case carismático e de representación externa da nova faciana do nacionalismo, no entanto a primeira seguiría a actuar en todo momento como a columna vertebral da organización, controlándoa con man de ferro, quer con luva de seda, quer sen ela. E non hai aparentemente grandes conflitos: Beiras e UPG cando se entendían estaban encantados de coñecerse. O obxectivo do resto dos partidos eran que a UPG repartise os incentivos selectivos: postos no partido, cargos institucionais. Pero ninguén plantexou seriamente nos anos noventa, dende logo Beiras non o fixo, unha revolución interna para restarlle influencia á UPG.

-E chega o 2001...
+Si, é un gran shock no BNG e o catalizador da crise e dos cambios posteriores. O resultado destes comicios supuxo un duro golpe ás desmesuradas expectativas do nacionalismo. Fai que a UPG comece a cambiar de perspectiva, entendendo que cedera de máis, que as cousas se podían ir das mans. Hai unha fuxida cara adiante na que a UPG cuestiona a Beiras, Beiras trata de reaccionar, e hai un intento de recompoñer todo de novo. E nesa crise emerxe a figura de Anxo Quintana, que é un político novo, no sentido de idade e tamén en canto ao seu pragmatismo.

-Quen é Anxo Quintana? Cal é a súa ideoloxía? Até que punto súa estratexia, que parece bastante visíbel, sobre todo unha vez que chega ao goberno, é premeditada? Por quen está influída?
+En política as cousas son unha complicada mestura de planificación e improvisación. Anxo Quintana non é un ideólogo nin un intelectual en sentido estrito, pero iso non quere dicir que non teña ideas. É un "político esponxa", moi intuitivo, nada dogmático e ten bastante clara cal é a fórmula da supervivencia política do nacionalismo. Eu non falaría de ideoloxía, senón de antena para intuír por onde van os tiros. É a gran novidade. Outra cousa é que se comparta ou non este nacionalismo centrado, fortemente institucional, que se trata de homologar a CiU.

-Cando Beiras é apartado no poder no BNG, en que medida foi responsábel a actitude acomodaticia que mantivo durante anos, o feito de non preocuparse con gañar poder dentro do partido, e limitarse a manter o seu liderado simbólico?
+Eu a Beiras defínoo como un liderado adaptativo, que non é transformador internamente. Pensaba que a súa posición era incuestionábel. No canto de aproveitar a súa lexitimidade nos momentos de expansión electoral para facer valer a súa ascendencia e liderado e tecer unha rede de apoios interiores e exteriores coa que desputar a hexemonía á UPG, establecendo unha renovación da coalición dominante, Beiras adoptou unha pauta de "líder individualista" coa que acomodarse politicamente. Este acomodo consistía en asegurarse unha posición privilexiada -e supostamente intocable- na coalición dominante coa UPG. É certo que tampouco os outros grupos fan intentos serios de competir coa UPG. A UPG foi absolutamente determinante no BNG, e ségueo sendo hoxendía, aínda que xa non é o mesmo. Non é que estea dividida, pero hai sensibilidades moi diferentes: non é o mesmo Bautista Álvarez, que por iso se retirou, que Paco Rodríguez, ou Jorquera: son sensibilidades diferentes. A UPG está nese impasse, no que cambia sen cambiar, ou cambia sen dicilo.

-En que medida podemos seguir considerando á UPG como un partido-secta, na terminoloxía da Ciencia Política de Pannella, como o era nos seus inicios?
+Eu non lle chamaría partido-secta. Eu diría que é o pai da criatura; o BNG é fillo da UPG. Como pai, ten que ter os seus réditos. É a comezos dos anos setenta cando formula a necesidade do que chamaba fronte de liberación nacional, cuxa primeira concreción foi a AN-PG, que fracasou, entre outros motivos, polo sectarismo da UPG. Sentíndose autolexitimada pola propia traxectoria histórica, a súa actuación no nacionalismo galego guiaríase por unha peculiar versión autóctona da concepción leninista do partido. Daquela, a UPG pénsase como unha vangarda que actúa como gardán das esenzas transformadoras do nacionalismo e que sería quen de establecer, en derradeira instancia, os límites do proxecto nacionalista. Ao mesmo tempo, o BNG convértese en principal fonte de recursos de poder e estatus material e simbólico para os seus membros máis relevantes.

-Quintana dende o goberno debilita a imaxe do BNG, preséntao cun perfil máis baixo?
+Quedan algúns floco no proceso de adaptación do BNG: a diferencia entre o que fai ou di Quintana dende o goberno, e o que fan ou din algúns deputados e militantes. E ás veces fai ruído unha cousa coa outra.

-O BNG leva anos mantendo ou mellorando os seus resultando nas vilas e concellos pequenos, pero sufrindo grandes descensos nas zonas urbanas. Que lle pasa ao BNG nas cidades?
+No BNG tenden a explicalo baseándose en factores esóxenos, e non tanto nas debilidades ou insuficiencias internas. Perdeuse un electorado nas cidades, iso está claro; a idea de que un electorado é teu é discutíbel: responde a distintos estímulos en cada momento. Quizais haxa que relacionalo cunha excesiva polifonía dentro do BNG e coa recuperación electoral do Partido Socialista en Galicia, que non é manco. Tamén é certo que a figura de Beiras foi moi carismática, e Quintana non ten tanto carisma nos ambientes urbanos, pero súpleo cun traballo de base na zona rural, coa xente do común. Pero está claro que o BNG ten un handicap moi importante nas cidades, mentres non o solucione, o BNG vai ter un límite de voto moi claro.
'Un longo e tortuoso camiño: Adaptación, crise e cambio no BNG (1982-2008)'
Comentarios (0) - Categoría: nacionalismo galego - Publicado o 05-01-2009 20:18
# Ligazón permanente a este artigo
Verán do 89
Comentarios (2) - Categoría: nacionalismo galego - Publicado o 10-12-2008 18:10
# Ligazón permanente a este artigo
Camilo Nogueira: "Galicia é unha nación, non unha parte de España"
?O Estado español é inexplicable sen Galicia, pero moito máis inexplicable é Portugal sen Galicia?
POR LUIS POUSA

Camilo Nogueira Román (Vigo, 1936; casado: dúas fillas: catro netos; enxeñeiro e economista; ex deputado no Parlamento galego; ex deputado no Parlamento Europeo) acaba de publicar dous ensaios na Editorial Galaxia, Europa o continente pensado e Galicia na Unión. A porta atlántica, que están a merecer a atención da crítica especializada. E está a preparar outras obras de pensamento, entre elas unha segunda parte dun libro que escribiu hai xa tempo, A memoria da nación, referido nese momento ao reino de Gallaecia, que espera ter rematado este ano. Trátase "dunha visión crítica respecto do Estado español e da súa ideoloxía. E, ao mesmo tempo, dunha visión independente de Galicia nesa época, tanto dos Ausburgo como dos Borbón, como xa nos séculos XIX e XX e ata hoxe, falando do movemento nacional galego e das circunstancias económicas e culturais de Galicia, para desembocar nunha Galicia como unha nación do mundo".

Vostede é partidario da independencia de Galicia?

A min gustaríame unha Galicia sen fronteiras cos países da península Ibérica, sen fronteiras con Europa e aberta ao mundo. Máis aínda, Galicia é unha nación por si mesma, non é un parte de España ou unha provincia sen máis. O Estado español é inexplicable sen Galicia, pero moito máis inexpicable é Portugal sen Galicia. Ten unha estrutura histórica, lingüística, social, etc., en si mesma independente. Outra cousa é a que aspiramos hoxe en día os que pensan coma min sobre o estatus de Galicia.

E a que aspiran?

A que o Estado español se converta nun Estado plurinacional, a que como nación Galicia teña relacións con outras nacións e estados, sen ningunha cortapisa por parte do Estado español, e moi especialmente con Portugal. Nestes momentos Galicia é a primeira comunidade autónoma xa importadora e exportadora a Portugal. Galicia ten unha lingua universal, tan universal como o castelán. Outra cousa é que si Galicia, por unha circunstancia históri­ ca, se convertera nun Estado independente como Holanda, non sería eu o que diría que non. Pero as aspiracións que se teñen dunha nación tamén teñen que ter en conta as circunstancias históricas, e eu levo 40 anos téndoas en conta.

Cara a onde vai Europa?

Se o Estado moderno comenzou a facerse no século XVI, pasados cincocentos anos, dos estados actuais non existía case ningún daquela. Podemos dicir como empezan agora, pero non como serán no futuro. Dito isto, a UE é unha revolución histórica e democrática.

Por que?

Porque quen ía pensar que, despois da Segunda Guerra Mundial, os estados que se acababan de matar entre si, de pronto deciden facer unha entidade que tende a acabar coas fronteiras, que acabou coas guerras dentro da Comunidade Europea, que ten unha institución común, o Parlamento Europeo, elixido directamente polos cidadáns, e constitúe unha entidade que é a primeira potencia económica e cultural mundial, e pode intervir no mundo dunha maneira moi distinta ao imperialismo actual declinante dos Estados Unidos, e aos que naceron na propia Europa. E creou un espazo de cidadanía común; nos somos cidadáns europeos, con todo o que iso conleva.

E que conleva?

Que admite a diversidade nacional, aínda que só a dos Estados. Recoñece todas as linguas que son oficiais nos estados, aínda que faltan algunhas que non son oficiais plenamente nos estados. Eu teño unha opinión moi positiva de Europa.

Como lle sentou a Galicia a adhesión de España ás Comunidades Europeas?

Acabamos de saír dunha ditadura, acaba de producirse o intento de golpe de Estado do 23-F, eu comprendo perfectamente que os gobernantes do Estado español procuraran entrar na Unión Europea. O problema é que entraron como un Estado mediterráneo do aceite e das laranxas, cando Galicia é un país atlántico, do leite, da construción naval, da pesca, con malas comunicacións crónicas con Europa. As condicións de entrada foron malas para Galicia, pero para a economía galega eran necesarias.

Como é iso?

Non fomos ben tratados nos fondos estruturais, nas medidas agrarias, nas medidas pesqueiras, etc. Non se fixeron as autovías no seu momento, tampouco se fixo o tren de alta velocidade no seu momento. Pero, a pesar todo iso, grazas a que había unha certa autonomía, a que estabamos na democracia, e a que se nos abriron horizontes, o comportamento da sociedade galega foi extraordinario. Hoxe Galicia é unha sociedade industrial, aínda que ten un sector agrario e un sector da pesca moi importantes. Cambiou radicalmente a nosa sociedade.

Como?

Si a repartición das cuotas lácteas fora doutra maneira, e no período transitorio nos deran a posibilidade de acadar o dobre da produción láctea actual, non se produciría unha transformación tan radical de agricultura, sería unha evolución máis sensata, e non sufririamos a crise demográfica que estamos a sufrir neste momento. Pasamos de ter máis do 40% de activos no sector primario a un 10 por cento, que é do 8% na agricultura. E temos unha estrutura industrial propia dun país moi moderno e desenvolvido. A xente nosa non é consciente da capacidade industrial de Galicia, nin da súa capacidade urbana. Aínda que sufrimos as feridas da marxinación internamente na renda por habitante, Galicia está en condicións de ser un país libre e independente.

Que importancia ten o idioma galego en que Galicia poida xogar o papel de porta atlántica?

Os galegos temos a visión de que somos un rincón, porque asumimos a visión de Madrid, cando un rincón é Madrid, que está no medio dun páramo, e máis lonxe do centro de Europa que nós. No mapa eurocéntrico, Galicia está no centro. En todo caso, non pode ser excéntrico un país que é o nariz de Europa cara ao Atlántico. Estamos nun sitio privilexiado, incluso no senso de que somos o país do vento, da auga e do sol. Galicia é unha parte fundamental da fachada europea e con Portugal configura a franxa atlántica máis importante de toda Europa, descontando as illas británicas.

Para ser a porta atlántica teremos que xogar ese papel?

Efectivamente. Se nos concibimos coma a porta atlántica de Europa e nos gobernamos con ese concepto, iso darános posibilidades enormes. Á parte das condicións xeográficas e climáticas, temos 1.500-1.700 quilómetros de costa. É unha cousa insólita que un país de 30.000 km2 teña esa cantidade de costa, e unhas capacidades enormes de comunicación por mar. Ademais de compartir a fachada atlántica, a presenza común con Portugal na UE proporciónanos unhas posibilidades de colaboración crecente. Esa é unha realidade que tamén temos que incorporar á nosa visión.

Que importancia ten a lingua galega nas relacións co mundo lusófono?

Non me gusta moito o de lusófono, porque parte da ideoloxía do Estado portugués atribuíndolle un papel central na formación de Portugal a Lusitania, cando o papel central lle corresponde a Gallaecia. Os brasileiros chámanlle portugués lexitimamente porque foi Portugal quen levou a lingua alí, pero o que falan é galego, nacido aquí, en Gallaecia. Se nós asumimos que o galego é unha lingua internacional, modificamos radicalmente a imaxe do Estado español: xa non sería un Estado de catro linguas, unha delas universal, senon un Estado de catro linguas, dous delas universais. Hai experiencias prometedoras como a creación do xornal GALICIA HOXE, polo Grupo Correo ou a galeguización idiomática dos Asteleiros Barreras. O galego, como galego-portugués, é unha lingua que se fala en catro continentes.

A situación demográfica de Galicia é alarmante?

É a que é. En Galicia uniuse o trauma da emigración cun comportamento moderno sobre a fertilidade. Iso resólvese de dúas formas. Cun crecemente económico que facilite a vontade de ter fillos, e unha afluencia de inmigrantes que sexan aquí ben acollidos. Ou que o Goberno galego teña unha postura moi belixerante sobre isto e dea un bombazo no orzamento galego. A longo prazo iso provocaría un cambio radical. O orzamento galego debería ter unha parte fundamental dedicada ao fomento da natalidade, directamente con axudas por fillos, e con garderías, escolas, etc.

Galicia ten que afrontar dunha vez por todas a cuestión da ordenación do territorio?

Totalmente. O Mediterráneo español é un desastre no sentido arquitectónico, paisaxístico, etc. Galicia é unha cousa moi diferente: foi un deixar facer por parte dos alcaldes, e iso, unido á falta de clarividencia cultural e de sensatez dos poderes políticos provocou un caos urbanístico. Non é que os galegos teñan unha vontade de feísmo como mal se titulou algunha vez. A costa galega non está tan estragada como para dicir que iso non ten remedio. Se hai vontade política, incluso nos lugares onde se construíu moi mal se pode corrixir cunha certa imaxinación. E se pode encontrar un punto de equilibrio entre as posibilidades económicas da costa, o respecto á naturaleza e ao lugar onde habita a xente. Para iso temos que ter un poder ilustrado na comunidade autónoma, no Estado e nos municipios.

A reforma do Estatuto de Autonomía é a materia pendente desta lexislatura?

Absolutamente. Eu defendín a necesidade de ter un Estatuto de nación e que non era o momento de impor esa vía para ter máis competencias, porque si hai vontade política do Estado, as competencias pódense incorporar ao Estatuto por vías diferentes. Os nacionalistas están preparados para iso, e os que non son nacionalistas deberían recoñecer que o carácter de Galicia como nación nos pertence a todos. Galicia ten un carácter histórico, xeográfico e lingüístico inequívoco como nación. Non queremos separarnos de ninguén, nin das xentes doutra parte do Estado español, simplemente non queremos ser mandados desde Madrid, porque podemos gobernarnos desde aquí sen ningún problema, sabendo que estamos unidos a todos os demais.


O PERFIL

En que lecturas anda?

Á parte da información xeral e do seguimento cultural, as lecturas que estou facendo están moi relacionadas co que estou a escribir. Son libros que teñen moito que ver coa lingua, coa economía, coa política, coa historia, etc. E despois sigo a literatura ao día pola miña muller, que é unha lectora extraordinaria, e intelixentísima para isto.

Adoita ir con frecuencia ao cine?

A miña muller e eu sempre imos ao cine, somos moi afeccionados ao cine. Por certo, en Santiago o feche dos cines Compostela notouse moito no tipo de películas. Hai moitas películas boas que agora non veñen ou tardan moito en vir a Santiago.

E ao teatro?

Ao teatro vou de cando en vez. Con frecuencia vexo teatro galego. Vou a Madrid, pero non vou para ver teatro. Cando ando de viaxe por aí coa miña muller non é infrecuente que vaiamos ao teatro; o ano pasado estivemos no festival de Edimburgo e o anterior, no festival de Avignon.

Que tipo de música lle gusta escoitar?

Aprecio todo tipo de música. Ultimamente se tomo eu a iniciativa de poñer música, poño máis música clásica. Estes días estamos asistindo a todos os concertos de Vía Stellae, que é un regalo para os que vivimos en Santiago. Ademais os lugares onde se celebran eses concertos son unha marabilla: San Domingos de Bonaval, San Martiño Pinario, os propios teatros pequenos, o Auditorio...

Viaxa moito?

Bastante. A miña muller e eu coñecemos practicamente toda Europa. Traballando en Sodiga, levaba tamén a produción industrial internacional, e iso era un motivo para que, en relación con outras sociedades de desenvolvemento industrial, viaxara moito. Á parte de que xa fora a América e a África outras veces, no tempo do Parlamento Europeo viaxei aos Estados Unidos, a Palestina, a Irak pouco antes da guerra, a Brasil varias veces, a Arxentina, a Chile. Tamén a Exipto,Tunisia, Marrocos, Suráfrica, ao Foro Social Mundial de Kenia, ao Foro Social de República de Malí . En fin, teño unha grande afición a coñecer o mundo. Agora vou dar unha conferencia en Budapest.

Que preferencias ten nas artes plásticas?

Os museos importantes coñézoos case todos, desde logo os de Europa. Como xenios diría Picasso e Goya, pero tamén me gustan os pintores abstractos, por exemplo, Tapies, e por suposto Laxeiro, Colmeiro e Maside.

A arquitectura é arte?

Sen dúbida ningunha. Condensa a ciencia é a arte. E a xente, pese aos avances tecnolóxicos, aínda admira os monumentos arquitectónicos. As cidades e as nacións queren verse representadas por fitos arquitectónicos.

Como recibiu o teléfono móbil?

Non son dos que digo que o teléfono móbil te escraviza, pero o contraste co pasado non mo causou tanto o teléfono móbil como Internet.

E o PC portátil?

Utilízoo, pero pouco, traballo moito máis no ordenador de mesa. Hai doce anos, aprendín a escribir a máquina como unha mecanógrafa.
Camilo Nogueira: "Galicia é unha nación, non unha parte de España"
Comentarios (1) - Categoría: nacionalismo galego - Publicado o 17-08-2008 23:40
# Ligazón permanente a este artigo
O Día
XOSÉ MANUEL PEREIRO

"Non confunda vostede a Galicia real coa nacionalista, que é moito máis reducida", aconsellou (é un dicir) ao alcalde coruñés, Javier Losada, ao portavoz do grupo popular, Carlos Negreira, no último pleno municipal. Debatíase a decisión do goberno local socialista e nacionalista de renunciar a case dúas décadas de preitos xudiciais, ningún gañado e nin sequera empatado, en demanda da utilización do topónimo castelán da cidade. Tendo en conta a dieta dixerida polo electorado socialista local o último cuarto de século nese e outros temas, o recentemente estreado presidente provincial do PP utilizaba con habilidade un argumento do manual do partido: advertir ao PSDEG de que é mellor estar só que mal acompañado (polo BNG). Un argumento do que tamén adoitan botar man ás veces algúns portavoces socialistas, coma se os gobernos de coalición (as malas compañías) fosen froito do altruísmo ou da caridade cristiá, da simple falta de carácter ou do vicio puro e duro, en lugar de ser o resultado da necesidade aritmética e/ou política.

A democracia baséase, efectivamente, e máis ou menos, na convención de que cada opción política representa a súa parte alícuota da sociedade. Pero a idea actual do que é Galicia e, desde logo, a realidade política da comunidade autónoma galega correspóndese moito máis á que concibiu o nacionalismo que a de calquera outra ideoloxía. A Galicia de hoxe, o seu concepto, é en gran medida unha creación da Xeración Nós, e o impulso do Estatuto do 36 que herdamos xurdiu do Partido Galeguista e do apoio que obtiveron dos elementos galeguistas doutros partidos republicanos e de esquerdas. Para o centro dereita de entón, aquí, como moito agora habería deputacións. Hoxe, con todo, Javier Areas pode proclamar todo o que queira a Alberto Núñez Feijóo como campión do galeguismo constitucional. E o propio partido de Negreira era o que gobernaba cando se decidiu por unanimidade no Parlamento que os únicos topónimos serían os orixinais galegos.

E o mesmo pasa co día de mañá. Refírome ao 25 de Xullo, non ao futuro. Foi unha creación galeguista un tanto paradoxal, dado que é á vez o día de Santiago, patrón de España. (Quizá seleccionaron a data porque era a festa grande do país e para poder combinar patriotismo e contemplar os lumes do Apóstolo). E foron os nacionalistas os que a mantiveron como puideron. Asistindo a unha misa en honra de Rosalía - "a misa dos ateos"- nos peores anos, ou sufrindo detencións e apañando porrazos nos non tan malos, incluídos nos bos da democracia consolidada. A firma que acabou aparecendo no DOG declarándoo Día Nacional de Galicia foi a de Antonio Rosón, un militante centrista cun pasado bastante de dereitas. Outro caso máis en que, a longo prazo vale máis ter calidade de ideas que cantidade de votos, aínda que a curto sexa frustrante.

E o Día, dá Patria ou Nacional, as súas actuais liturxias e a súa necesaria renovación simbolizan as ideas, ou a falta delas, que teñen do país as formacións políticas que o representan alícuotamente. (De que a ofrenda ao Apóstolo siga sendo un acto con contido político en lugar dun pintoresco cerimonial atávico como o Misteri de Elxe, xa nin falamos). Para o PP nin sequera era unha data propia cando estaba no poder e xestionaba o protocolo, e menos o é na actualidade, coa estratexia da ofrenda floral itinerante e intermitente. A mesma contrariedade afecta aos socialistas que agora, con todo, lograron crear unha celebración institucional nova, A Véspera. O maior reto teno o BNG. Manter a manifestación como acto central e leitmotiv do Día dá Patria, máis que unha referencia para os cidadáns que escolleron aos nacionalistas para que os gobernen, non xa agora na Xunta, senón antes en moitas outras institucións, é un encontro entre reivindicativo e nostálxico que nin lles vai nin lles vén.

Iniciativas previas como o Festigal para as xeracións máis novas, ou a posterior comida na carballeira, na que participan familias ou cuadrillas e pódese contemplar a un funcionario do Estado dando a probar a torta que fai a súa muller ou un agricultor repartindo cirolas claudias da súa leira, son espazos de relación social que deberían cobrar máis importancia, incluída importancia política. Porque os partidos son, cada vez máis, tanto dos votantes como dos militantes e porque non se pode vivir sempre da herdanza.
O Día
Comentarios (1) - Categoría: nacionalismo galego - Publicado o 24-07-2008 19:16
# Ligazón permanente a este artigo
Justo Beramendi: ?Murguía era o único que conceptualmente viu en Galicia unha nación?
28.01.2008
POR MANUEL VIDAL VILLAVERDE

Justo Beramendi González (Madrid, 1941) é catedrático de Historia Contemporánea da USC, da que foi vicerreitor (1990-1994). Cofundador do Museo do Pobo Galego e actual presidente da Xunta Reitora. Participou da creación das revistas Negaciones (Madrid, 1977), A Trabe de Ouro (Santiago, 1990) e Tempos Novos (Santiago 1997). Especializado na historia das ideoloxías e dos nacionalismos publicou numeros libros e artigos de investigación, entre os que cabe salientar Nacionalismos y regionalismos en la España de la Restauración (1983) e Vicente Risco no nacionalismo galego (1981). Recentemente publicou cecais a súa grande obra: De Provincia a Nación. Historia do galeguismo político, un exhaustivo volume de máis 1200 páxinas, obra na que traballou durante vinte e cinco anos.


Beramendi, teño diante de min o libro de máis de 1000 páxinas, por suposto da túa autoría; como non! Estou a falar De Provincia a Nación. Historia do galeguismo político. É realmente impresionante. Aínda non ando perdido nestas páxinas. Pasei da metade xa, e non é ningunha heroicidade. Ben, aínda que ti aclaras na introdución que non é máis que un poxigo ou pórtico, deixas moitas searas abertas para outros historiadores que queiran mergullarse no teu traballo?

Ningunha investigación histórica é definitiva, por moi ben feita que estea. Porén, na miña cómpre distinguirmos dous tipos de aspectos. Os do primeiro tipo son obxecto dun tratamento en profundidade e bastante exhaustivo, polo que no futuro os resultados poderán cambiar algún detalle pero non o fundamental. Estes aspectos son: a análise das ideoloxías galeguistas e nacionalistas dende o principio ata 1960 aproximadamente, a caracterización das bases sociais do provincialismo, o rexionalismo e o nacionalismo entre 1840 e 1936, a natureza e acción das súas organizacións e a relación destas coas restantes forzas políticas e coa sociedade galega no mesmo período. Os do segundo tipo, que si son susceptibles de ampliación e mellora no futuro, son basicamente dous: as biografías dos principais líderes e ideólogos (posto que estes no libro son contemplados en función da súa participación no movemento e non en si mesmos) e sobre todo o estudo do nacionalismo que xorde nos anos sesenta do século XX e chega a hoxe, do que se ofrece só unha primeira achega.



Outrosi: Como definirías ti, logo disto, a historia de Galicia, ou Galiza. Quero dicir que non entras, a propósito deste teu libro, en precedentes máis antigos, cal é o caso doutros historiadores, condicionados ou non pola súa militancia política (ideolóxica). Algunhas destas "premisas" inflúe na túa visión, na túa análise?

Aquí hai cando menos tres cuestións mesturadas. Primeira: a definición da historia de Galicia, definición que, tal como está formulada, só pode ser de índole metafísica, ou mellor, metahistórica. Na escritura da historia "de Galicia" caben dúas posturas de partida: imaxinar que "Galicia" é dende o principio dos tempos humanos unha sorte de "persoa" colectiva que no decurso do tempo vai desenvolvendo a súa personalidade predeterminada, igual que un embrión pasa a feto, o feto a neno, o neno a xove, e o xove a adulto; ou ben entender que "Galicia" é un territorio ben delimitado dentro do cal se suceden diferentes poboacións e tipos de sociedade (economía, política e cultura incluídas) que son as que hai que describir e explicar tanto na súa dinámica interna como nas súas relacións coas sociedades do contorno. Eu, naturalmente, estou pola segunda opción como todos os historiadores profesionais dos nosos días. A segunda cuestión, vinculada coa anterior pero diferente, é a dos posibles precedentes do galeguismo ou do nacionalismo en épocas anteriores ós seculos XIX e XX. Aquí é preciso distinguir entre a conciencia de ser etnicamente diferentes e un posible patriotismo conexo que son fenómenos moi antigos na historia da Humanidade, por un lado, e o nacionalismo polo outro. Este último implica necesariamente considerar a propia nación un suxeito lexítimo de soberanía. E tal idea e tal reivindicación nacen coas revolucións liberais a partir de finais do século XVIII, polo que é imposible que existan antes. A terceira cuestión é a das influencias ideolóxicas sobre os historiadores. Estas sempre existen. Pero a diferenza entre un historiador propiamente dito e un propagandista disfrazado de historiador está en que o primeiro sitúa conscientemente os obxectivos da descrición fiel do acontecido e a explicación racional e concordante cos feitos por riba das súas filias e fobias, mentres que o segundo non só fai o contrario senón que considera que facelo é unha virtude e unha obriga.



Ideoloxicamente falando, para nos entender, eu creo, xenerosamente preguntando, que a dereita e mesmo a esquerda deturpada falsean a historia, establecendo o apócrifo como verdade irresoluta, cando a Historia é en verdade outra cousa ben distinta do que lemos duns e máis dos outros. Cal é pois, Justo, a túa opinión?

No que atinxe aos que escriben historia, xa está contestado. Verbo dos que usan e abusan da historia con fins extrahistoriográficos (políticos, publicistas, etc), a deturpación maior ou menor das visións do pasado é un vicio xeral, pois tanto na dereita como na esquerda o que interesa é a procura do poder. Se a "verdade" histórica serve a ese fin, será respectada. Se non, será ignorada ou reinventada.



As bases ou alicerces menos utópicos do nacionalismo xa están en Rosalía antes que en Murguía? Ou polo contrario xa Añón, ou Curros, ou Vicetto, ou mesmo Manuel Antonio, Valle, e outras contrariedades, albiscan un fenómeno máis alá do romantismo provincialista ou "regionalista" prototipo Brañas?

Perdoa pero coido que esta pregunta é demasiado confusa. Non se pode mesturar a precursores provincialistas como Añón, Vicetto ou Rosalía con rexionalistas como Curros e Brañas e con nacionalistas como Manuel Antonio. Respondendo ó que creo é o cerne da pregunta, direi que antes do 1916-1918 o único que afirma conceptualmente que Galicia é unha nación é Manuel Murguía. Todos os demais seguen asumindo que Galicia forma parte da nación española, se ben desexan unha España descentralizada na que Galicia teña unha maior ou menor cota de autogoberno.



Os xermolos de moitas ideoloxías nacen antes de ser recoñecidos como tales?

Sempre. Unha ideoloxía nunca aparece feita e dereita da noite á mañá. A súa xestación é un proceso máis ou menos longo no que ademais herda algúns compoñentes doutras ideoloxías previas.



Pódese ser marxista-leninista, internacionalista sen deixar de reivindicar o independentismo?

Por suposto. Non hai que confundir o internacionalismo co cosmopolitismo. En todo caso, o dereito das nacións á autodeterminación (e mesmo á separación) foi incorporado antes da Grande Guerra polo propio Lenin ó programa do Partido Bolxevique, aplicado polo goberno soviético nos primeiros momentos da revolución (aínda que non despois) e exportado logo ó programa da III Internacional.



Para que serviu o nacionalismo /galeguismo unicamente cultural que reivindicaba a liña de Vicente Risco ou esoutro quebracabezas do piñeirismo?

Dende 1981 veño refutando, polo que se ve inutilmente, a falacia de que a liña de Risco é a dun "nacionalismo cultural". Risco, con todos os seus defectos e "traizóns" posteriores, foi o teórico maior do nacente nacionalismo galego nos anos vinte e como tal reivindicaba para Galicia unha "autonomía integral" que en realidade era unha Galicia confederada coas outras nacións ibéricas. Ademais a expresión "nacionalismo cultural" é intrinsecamente contraditoria. Todo nacionalismo, por riba das diferenzas tácticas ou de método de acción, é necesariamente político, pois ou se reivindica o dereito de autodeterminación (que non ten por que equivaler á separación) para a nación propia ou non hai nacionalismo. Poderá haber "galeguismo cultural" pero non nacionalismo. E ninguén pode negar, cos datos reais na man, que Risco foi un nacionalista galego, e moi radical no seu nacionalismo, ata 1936. Outra cousa é Piñeiro e o piñeirismo, que deixoude ser nacionalista contra 1950 para apuntarse a un labor de "galeguización" de todas as futuras forzas políticas democráticas da Galicia posFranco. ¿Serviu para algo esta estratexia? Coido que tivo unha consecuencia negativa e outras positiva. A consecuencia negativa maior foi impedir a reactivación do Partido Galeguista no tardofranquismo que, de producirse, cambiaría de abondo a natureza da transición en Galicia e o mapa político galego posterior. A positiva foi contribuír a que persoas e grupos de referente nacional español, mesmo algúns ex franquistas como Antonio Rosón, reivindicacións históricas do nacionalismo galego, nomeadamente a autonomía e a cooficialidade do galego.



Que é o mais importante para ti de Galicia?

A súa existencia mesma.



Sénteste e pensas como galego?

Nin eu nin ninguén sente e pensa "como galego" en todas as cuestións e circunstancias da súa vida. Para que tal cousa acontecese tería quer ser realidade o mito da "alma nacional", pero non o é. Nas túas relacións sexuais e afectivas, sintes e pensas como persoa cunhas determinadas inclinacións e un carácter individual, no que tanto dá que sexas galego como chinés. No seo da familia, es fillo, pai, irmán, etc, non galego. Se contemplas a situación da xente na África subsahariana, sentes e pensas como membro da Humanidade. Agora ben, hai cousas en que si tes que posicionarte como galego, ou non: na realidade, nos problemas e nas expectativas dos habitantes de Galicia e moi en especial nas súas relacións con outras comunidade e co Estado. Neses aspecto si sinto e penso como galego.



O clima pode condicionar a actitude do individuo?

Depende do individuo e depende do clima. Pero se preguntas se existe unha especie de determinismo climático sobre os pobos, rotundamente non.



Cal é a definición que farías a propósito do tempo?

Agás para os físicos, o tempo é unha desas percepcións fundamentais que cres saber o que é até que che pidan que o definas.



Existen de verdade os poetas ou a poesía?

Tan de verdade como existen os días e as noites.



Cal é o seu sentir co idioma?

Que cada quen ten dereito a usar pública e privadamente a súa lingua nai en toda circunstancia. E que cantos máis idiomas coñezamos, mellor.



Levas moito tempo agardando a Godot?

A estas alturas da vida o que realmente agardas é que se demore moito o único Godot posible.
Justo Beramendi: ?Murguía era o único que conceptualmente viu en Galicia unha nación?
Comentarios (1) - Categoría: nacionalismo galego - Publicado o 31-01-2008 22:13
# Ligazón permanente a este artigo
Entrevista a Ana Belén Pontón
"¿Que é a identidade?

Eu son galega. Galiza ten unha lingua, unha historia, unha cultura e un desenvolvemento histórico diferentes. Para min, falar do que somos non é un problema de con que te identificas, senon de que é. Galiza xoga moito na defensa do que somos e do seu dereito de existir. Para min, España non é unha única nación. Polo tanto, debería haber unha recomposición e recoñecer a soberanía que todas as nacións deben ter dentro do territorio do Estado español, e que poidan decidir con liberdade cales son as alianzas que queren xogar nel. Ademais de ser un marco moito máis democrático, respectuoso coa pluralidade, significaría un cambio importantísimo nas posibilidades de Galiza. A orixe de moitos dos problemas non está en que os galegos sexamos máis ou menos emprendedores, senón en que vén de procesos políticos iniciados hai tempo, cuxos efectos se notan na actualidade."

A entrevista completa na ligazón de abaixo
Ana Pontón: "Preocupante é a situación do galego, non a do español"
Comentarios (1) - Categoría: nacionalismo galego - Publicado o 08-11-2007 17:23
# Ligazón permanente a este artigo
Castelao
Presentación para a asignatura Leadership in Organizations na Southwestern University (Georgetown- Texas). Emprego a teoría do libro The Leadership Experience de Richard L. Daft.
Autor: "O Lucas"
Comentarios (1) - Categoría: nacionalismo galego - Publicado o 08-11-2007 12:24
# Ligazón permanente a este artigo
Xosé Lois
Comentarios (1) - Categoría: nacionalismo galego - Publicado o 07-11-2007 22:05
# Ligazón permanente a este artigo
1 [2]
© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0