A MALIÑA DE LUGO


BENVIDO A REPUBLICA DA MIÑA CASA
Non, esto non e un anuncio de IKEA. Tampouco e un blog de tías en bolas, nin un blog de foros de adolescentes, nin de un programa de “aqui temos tomate” anque por alguns dos comentarios puidera parecelo. Simplemente pensei que un título así… A MALIÑA DE LUGO…. atraería a mais seguidores, si ben , hoxe, despois da experencia digome
: "¿para qué?" Pero bueno, xa teño a clientela feita e dame non sei que cambialo, así que de momento este blog chamase como se chama e o contido e o que e, (evidentemente). O que eiqui deixo cada unhos cantos dias, fallo algun, constitue un análisis nada metódico moito menos exhaustivo da actualidade tal e como eu a vexo, e que obviamente non coincidirá para nada con a sua visión, queridiño letor. Pero sepan que xa levo varios anos bisestos neste oficio de xunta letras e que, incluso gañeime unha certa (dudosa) reputación en algún oscuro rincón do gacetilleo en épocas remotas. A os que xa me coñezan desa etapa, xa saben qué poden esperar de min e de esta páxina. A os que caeron aquí por accidente, simplemente recordarlles a única máxima inquebrantabel que rixe este blog: nada do que aquí se escribe debe ser tomado en serio. Non no olviden xamais, ou iniciaremos polémicas estériles que no nos conducirán a otro calexón mais que ao dos insultos, as divisions entre bandos e as desercions en masa. Nin eu mesmo me tomo en serio, así que non cometedes ese erro no meu lugar.
Por o demais, sexan benvidos. Tomen asento, sírvanse unhas bebidas do moble bar e participen si o creen convenente. Intentarei actualizar contidos a diario, sempre e cando as forzas e a miña apretada axenda mo permitan, e a actualidade depare noticias suculentas que comentar….por certo como tecleo con presa e teño pouco tempo, non soio correxir os textos, asi que cometo faltas de ortografia a esgallo….pero entendese…de carallo…e se non tempo o tempo…….Por certo, olvidabaseme...son OTERO REGAL, vivo en Xunqueira un barrio de Viveiro, aqui teñen a sua casa. www.oteroregal.com

O meu perfil
ceramica@oteroregal.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

SITUACION DA POLITICA EN VIVEIRO
VIVEIRO NA ENCRICILLADA POLITICA
No terreo social, unha situación é un conxunto de elementos humans e materiais, reais e formais, dinámicamente interrelacionado, en tensión dialéctica e situados nun contexto condicionante. Chamámola situación política cando o enfoque privilexia a análise dos compoñentes políticos da situación, pero sempre interactuando coas outras dimensións da vida social: económica, participacional e cultural. Considérase político todo ente, feito, acto ou situación que evidencia a existencia de relacións de influencia ou poder, con miras a realizar obxectivos de impacto xeral nun grupo ou sociedade. Para a definición dunha situación é moi importante a noción de contexto, xa que unha situación non se dá nunca illada: hai un contexto que a rodea, condiciónaa e contribúe a outorgarlle unha significación.
Viveiro ten que elexir alcalde, e con a lei diante, o futuro alcalde e CESAR AJA MARIÑO, pois ten a lista mais votada, a non ser que socialistas e nacionalistas do BNG pacten, para eso xa deberían estar negociando, pero non. A alcaldesa en funcions Maria Loureiro, que mostra asi outra vez a sua valia politica, reuneu a executiva do PSOE en Viveiro, (Ela, un trasfuga e catro amigos) e propuxose para alcaldesa, sin consultar a os afiliados do partido nin negociación previa co BNG, de quen depende o color politico do futuro concello.
Bernardo e o BNG teñen a sarten polo mango, e de supoñer que pidan a alcardia, eu ademais faria un goberno tripartito. Independentes, Bng e PSOE, pero eu non son concellal como tampouco o e o alcalde na sombra Rafael Amor que non puido ir na candidatura pero pasa horas diarias no concello asesorando a Maria Loureiro.
Si volta Aja “A venganza sera terrible” e tal como se encontran os papeis xuridicos e economicos no concello con toda posibilidade os que ahora gobernan acabaran nos xuzgados e incluso no “trullo”. E tamen a exercera sobre todos aqueles que estes anos o tiñeron marxinado e olvidado. Un servidor non ten nada que temer, pois unhos e outros ocuparonse sempre e moi ben en “foderme a vida” tanto “Tiros como Troianos”
A xoves teremos a solución, de seguir asi na desfeita como ahora con a inoperancia, a desidia, a ignorancia e a folgazaneria vamos de costa abaixo e sin frenos, neste Viveiro dos nosos pecados, si volta o “mesias” xa temos unha larga experencia da sua xestion e comportamente, a solucion seria un goberno a tres con un alcalde-sa que sepa dirixir o timon. Cal, o unico concellal traballador, respetado, etico e apreciado en Viveiro poderia ser o candidato pero el non quere, e trepas, trasfugas e xentes de mal vivir fanlle sombra.
Ademais Cal e o unico politico a o que Aja lle ten medo e respeto, non temos mais que voltar as hemerotecas e ver os articulos de este insultando a Cal , unhos firmados por el e outros por algunhos dos seus “caladitos”, Nin Maria Loureiro, Nin Cobadonga L. Aguiar nin e neto de Pepe lle preocupan e a medica menos xa foi afiliada do PP e compañeira de ceas suas no Nito antes de caer do cabalo e convertirse a socialista xunto co seu maridiño.
Otero Regal
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 14-12-2013 11:08
# Ligazón permanente a este artigo
MALAS PERSOAS
Calificar a alguén de mala persoa é o peor que se pode dicir do próximo. Sempre me resistín a calificar a alguén como de mala persoa. Ata preferín tachalos de lerchos, pillos, bribons, rufians, pobres diaños ou calquera outro apelativo, de maior ou menor grado, en función das características e capacidade de facer dano que tivese o suxeito en cuestión. Unha mala persoa pertence a outra orde de magnitude que a do simple malicioso. Quen vive preto dunha ou varias malas persoas sabe do que son capaces porque a súa maldade impídelles ter empatía coa boa xente. Intoxican, maldín, vexan e ningunean ao próximo e non se lles move un pelo. Nin un.
Coñezo a algun espécimen desta calaña de mala persoa; alguén detestable que intimidou aos débiles no seu desespero por impoñerse sen pensar nin remotamente que o seu poder acabaría un día e que da súa persoa só quedarían os rastroxos dun ser humano depreciable. Nese ser humano descubrín o perfil dunha mala persoa en esencia; alguén que non só fai dano en beneficio propio, senón que fai dano polo propio pracer de facelo.

Ante a verdade, unha mala persoa é aquela que non ten reparo en mentir para lograr o que pretende; aquela que non ten apego algún pola verdade, sexa esta a que sexa. É alguén que só cre no dano ao próximo e non na verdade das cousas. Non ten suficiente con mentir, necesita declararse e proclamarse como sincero. Un lobo con pel de cordeiro.

Ante a vida unha mala persoa é aquela que si considera conveniente dispón das condicións que lle permite a debilidade doutro, ou de miles doutros, non se retrae en dispoñer de vidas alleas e morder con rabia. Ante a xustiza, é unha complicación innecesaria que lle sobra e moléstalle e que, en todo caso, utilízaa si benefícialle, pero ignóraa si lle importuna. Ante a liberdade unha mala persoa sufócaa e afoga. É aquela que, confundindo a liberdade cos seus desexos e proxectos, proclámaa pola mañá e restrínxea tarde e noite. Pregoaa nun lugar e négaa noutro, esíxea para uns e négaa para outros. Unha mala persoa non cre na bondade, nin sente respecto algún polo ben dos demais; só pensa no seu. É aquela que non sabendo facer outra cousa inflúe na súa contorna naqueles sobre quen ten ascendencia, alentándolles para que desenvolvan unha estrutura de maldade, e imiten e multipliquen a súa perversidad. É aquela persoa que destrúe, aquela que disgrega e separa por mor de dividir e desunir, aquela que revive resentimentos pasados, e converte calquera creación en putrefacción. Aquela que colabora directa ou remotamente en pervertir a educación con aberraciones ideolóxicas ou de calquera outro tipo, sufocando toda oportunidade dun recto crecemento da persoa. A que proclama a paz pero que busca a guerra; a que no canto de sumar, resta.

Unha mala persoa pode ser aquela que, refuxiándose tras unha mirada de aparente transparencia, esconde o rancor e o odio no sen fondo das súas falsas intencións de lobo estepario. A que, tras unha faciana amable, pode esconder unha retorta hipocresía que só busca o mal. Aquela que os seus aparentes boas formas quédanse só niso, en aparencia e en formas, sen contido de ben
A bó entendedor…………
OTERO REGAL.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 28-08-2013 15:21
# Ligazón permanente a este artigo
NON TEMO AS CORRUPTELAS SENON A IGNORANCIA
O silencio enfurece a é inimigo do que toca o bombo. A lúa, sempre calada, aflíxese cando a manada diríxe os ouveos a ela. A entrada no período da reflexión, aberto o paréntesis, invita a manterse nos seus confíns. A pechadura do paréntesis significa volver ao ruído dobombo, ao verrido dos ladridos e deixar de mirar á lúa. Silencio, ruídos e silencios.

O desbordante caudal de augas porcas que arrastra o río da información contrasta coa resignación da maioría e a esquinada reacción esperta dunha minoria. Perdemos a claridade das ideas, a limpeza da conduta, o sometimiento ás regras morais, éticas e deontolóxicas. O “todo vale” é quitar as portas a calquera conduta e entrar despatarrado en accións absolutamente reprobables.

Ata a cortesía que engalanaba a nosa conduta urban, especialmente a mariñana, recortouse gravemente.

A neurosis de masa, inducida polos que estiman que o seu coeficiente intelectual é de rango superior, estase cebando na nosa poboación e o único vocábulo que parece xurdir de xeito intenpestiva en calquera conversación é “crise”

Non merece a pena calar aos ladradores ladrando máis forte, é dunha gran pobreza intelectual. O estilo dos conversadores patentando a súa expresión como a única e veraz, nos medios de comunicación, pon de manifesto a persistencia na convicción. Dá o mesmo do que se fale, verran, ládranse uns a outros ordenando silencio.

Os argumentos son curtos e adobados de grandes salivaciones e pousas varias. O enroxecimiento facial é importante tanto como colocar os membros inferiores en posicións diversas, pernas en catro, cruzadas retortas únha sobre a outra, abertas e desafiantes, insinuantes escasa ou manifiestamente.

Os gurús lánzanse a proclamar as súas propostas, a enjuiciar ao presunto, a condenalo, a esixir garantías no exercicio do Dereito. E aquí entra de cheo a frase do meu sabio amigo “non temo as corruptelas senón a ignorancia”, e é que sesenta e un anos no exercicio da vida dan para moito e o mínimo entregado é unha herdanza docta cum laude para aquel que fixo da súa vida e traballo un servizo . Outros tapanse a fetidez da corrupción con elegantes traxes feitos medida.
Otero Regal
Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 27-06-2013 09:26
# Ligazón permanente a este artigo
ALCALDES E CONCELLEIROS EN A MARIÑA DE LUGO
"A democracia é o sistema que garante non ser gobernados mellor do que somos". A reflexión é dura pero real, a democracia xera embarazosos e difíciles problemas, de case imposible solución, cando un sistema electoral establece listas pechadas. "O sistema" permite que algúns incompetentes sallan elixidos para administrar a cousa pública, polo menos, durante catro anos. Desde o cargo no que foi posto, por fidelidade á o cacique de turno e os votos que obteña a súa formación, pode cometer erros, arbitrariedades, abusos ou perpetrar toda clase de sandeces e todo isto pódeo facer desde a lexitimidade que lle outorgan as urnas. Que facer entón?, é antidemocrático apartarlle do posto?, ou pola contra, é a elección democrática unha patente de corso?

Si a resposta, foi o resultado da elección dalgún político, cal foi a proposta á hora de elixir? Podería ser por exemplo, desexa vostede elixir a este inepto para que lle represente?, quere vostede no seu concello a un inexperto elixido democráticamente?
Esta reflexión esta especialmente dedicada a medio cento de alcaldes e concelleiros desta franxa costeira galega a que a algunos lles deu por chamar A Mariña.
Pero que se debe facer con eles? Están entrando en cargos relevantes da administración local acodes con escasa disposición, non teñen preparación nin experiencia, pero si fidelidade ao “capo” local. Os funcionarios para acceder aos entes públicos deben superar un proceso de selección de acordo co principio de mérito e capacidade. No mundo empresarial e profesional tamén, executivos, arquitectos, médicos avogados... deben responder pola súa mala xestión ou polos seus erros, por que non os políticos municipais?

Catro anos son moitos. O risco é moi elevado. Recordemos algúns fiascos de por aquí o lado, aberracions urbanisticas en Ribadeo, Barreiros, Foz, Burela, San Ciprian, Xove, Viveiro e Vicedo, paisaxes destrozados, programación cultural de susistencia, presupostos municipais sin cumplir, abandono das aldeas, corredoiras desfeitas, contratación de cocertos, orquestas e outras fanfarrias con gustos de novos ricos, desprecio de o cidadan, mal gasto dos cartos publicos, xordeira ante o problema dos veciños, non saber delegar, non saber consultar a quen si sabe, orgullo paleto, complexo de inferioridad, represalias a quen lles canta as 40 en bastos, e moito analfabetismo funcional. Si esta foi a resposta que deu "o asunto", cal era a pregunta? Por todo iso, A Mariña está dando síntomas de sufrir un fallo sistémico, as institucións cuestionadas, a educación en crise, a sanidade revolta, a xustiza alterada, os partidos políticos desacreditados. ¡Vaia situación!
Otero Regal
Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 19-06-2013 15:38
# Ligazón permanente a este artigo
O MEU AMIGO MEDICO
O MEU AMIGO MEDICO
O meu amigo leva casi 40 anos exercendo de medico, internista medicina laboral, director de hospitais e un largo et.
Despois de idas e voltas, venganzas varias por ser el partidario da medicina publica sempre e de negarse a os consabidos chanchullos de desviar a os pacientes a hospitais e servicios sanitarios privados, tivo que cambiar de cominidade, donde gobernou con éxito outro hospital e acabou, con moito orgullo e profesionalidade de medico de cabezeira de a poboacion da sua nenez, estaba encantado, contabache a relacion cos paisanos, casi todos de idade avanzada e o que lle gustaba ir de visita por as parroquias para seguir as doencias dos seus “asegurados”.
O meu amigo que traballou en tres cominidades autonomas ou nacionalidasdes, como ustedes gusten de chamar, do estado español, puidose ter xuvilado a os 60 anos, pero a el tiralle moito a sua profesion e prefireu recuncar, cando o rilo marcou os 65, el presentou a instancia correspondente pidindo que queria seguir exencendo de medico de cabeceira, e renovarlle o asunto, ahora que faltan unhos dias para os 66 voltou a mandar os papelitos para seguir e dixeronlle que “nanai de la china” que tiña que xuvilarse, alegando que tiñan moitos medicos na lista de espera para traballar, e dixeronlle que collera xa as vacacions que lle correspondias e que recollera as suas cousas e non voltara a sua consulta.
De nada valeu que mandara outro escrito, no que lles recordaba a os mandamaises da sanidade galega, que o goberno estaba, dia si e dia tamen, dicindo que de inmediato todos os españolitos teriamos que esperar os 67 para xuvilarnos, un deses queria seguir ata os 67 e non lle deixaron.
Pois ben sin despedidas nin homenaxes nin unha miseras gracias o meu amigo recolleu as suas cousas, meteunas nunca caixiña de carton e foise para a casa.
E ahora ven o “caralludo”, pois o dia seguente o ambulatorio estaba pechado, e o seguente tamen, sanidade non mandou a un de eses tantos medicos que tixan de sobra, e aproveitando que o rio Xuncos pasaba por a parroquia, quixeron eliminar o ambulatorio, impòrtandolles un pepino a vinagreta, que os paisanos tiveran que buscarse a vida para ir a consulta a San Ciprian, organizouse a marimorena, o alcalde viaxou a Santiago, pero a cousa non tivo solución, din ahora que lles faltan médicos, o meu amigo voltoulles a decir que el seguiría, si quixeran, e ata suspendería as vacacions para atender a os seus enfermos pero a resposta foi a mesma.
En resumen estamos en un pais de pandereta, de fanfarria e de tramposos, pois ahora queren deixar a un ambulatorio de o povo de o lado con un soio medico para tratar de seguir enganando.
Otero Regal
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 12-06-2013 15:49
# Ligazón permanente a este artigo
ROUPA CHEA DE SANGUE
Cando xa van 1027 mortos no sinistro nunha fábrica textil de Bangladesh donde fabricaban roupa a baixisimo coste salarial para coñecidas marcos do sector de este pais en un edificio que albergaba varias fábricas textiles nos arredores de Dacca. Isto, que é profundamente indignante, enfróntase de cabeza contra esa cantidade de persoas, orgullosos e xustos defensores das boas artes, que compran estas marcas de roupa tan coñecidas porque, entre outros argumentos, é barato. Iso é parte da dualidad malévola que ten o capitalismo cando o enfrontas á sensibilidade humana.

Hai unha serie de formulacións básicas que resultan incorrectos, un deles é que o diñeiro é infinito e outro que as cousas polas que pagamos non lle custan ao que nolas vende. Tal e como están as cousas, probablemente grazas á publicidade engañosa, algúns consumidores creen que os descontos poden ser infinitos. Quizá por iso máis dun empeza a tratar de converterse nun regateador digno dun dianteiro centro dun equipo rexional.
A capacidade de empatía co contrario é unha gran carencia do mundo contemporáneo. A consideración, case imposta, en que o mundo que vivimos é o mesmo que viven os demais resulta dunha imposición extrema. Si mandas unha mensaxe esperas unha resposta inmediata porque supós, estúpidamente, que a outra parte está sentada esperando para responderche. Si tes frio presupós que elas teñen os pezons sinalando ao norte e si necesitas un abrazo enfádaste porque os demais, egoistas e mal nacidos, non o adiviñaron sen haberlles dado pistas.
Algúns viven na crenza, que o mundo vira ao seu ao redor dun xeito ególatra, soez e procaz. É agotador pensar, na maioría dos casos, que comprar roupa barata fomenta a escravitude, comprar filetes de panga axuda a que a guerra do Congo continúe, montar en Ryanair dá un argumento máis a que os soldos dos seus traballadores sexan miserias e consumir no bazar chinés da esquina mata a un comercio de toda a vida si é que aquel chinés escapou das condicións infrahumanas coas que fabricaron o teu iphone .

Algúns creen que o ideal da democracia é comer unha hamburguesa barata os sábados pola tarde antes de que che queiran de xeito eterno toda a noite baixo sabas de raso.

E hai días e noticias nos que che recordan o prezo. Pero nestes tempos en que a memoria esta moi lixeira de equipaxe e doado esquecer mentres che fan unha foto coa túa camisa nova sorrindo por a rebáixaa que lograches.
Otero Regal
Comentarios (2) - Categoría: Xeral - Publicado o 01-06-2013 10:51
# Ligazón permanente a este artigo
FACIS PETREA
FACIS PETREA
A capacidade de asombro, tan propia da inocencia, á que estamos abocados si atendemos a os espectáculos parlamentarios de cada día, sexa nos concellos, diputacions, xunta ou estado, non parece ter fin. Realmente, si a devandita capacidade tivese límites, estariamos ante o temido vómito social.

O Sr. Rajoy exhibe o argumento da autoridade moral para usalo como varapao contra o Sr. Pérez Rubalcaba. Dáme o ataque de risa por non chorar cada dia que esta xentiña repite incansablemente aquello de “tu mais”

A defensa esgrimida polo Sr. Rajoy é o famoso “Ti máis”, evidente desconsuelo para os que aspiramos a ver a un político dando a cara, argumentando unha defensa contundente. Pero é evidente que a intelixencia oculta que ten este presidente baleiróuselle nas oposicions ao rexistro da propiedade.
Daquel punto de inflexión na súa vida, e as sucesivas migracions a registros rianxeiros, pirenaicos e finalmente levantinos, nace a súa conformidad coa mediocridad.

Os petos cheos,- aínda que repita que perdeu ingresos dinerarios dedicándose á política-, o notable incremento do seu patrimonio, e o desdén con que se manifesta ante os españois non xustificarían unha intelectualidad que se lle podería supoñer.
Decir adornado con flores aos que hoxe non teñen para comer, Sr. Rajoy “..... onde dixen digo, digo Diego ....”..

As entrevistas que lle fan “ad hoc” realizadas por medios non españois, e nas que confesa sentirse a gusto, non son máis que bofetons sen mans a calquera de nos español. Pois estamos guapos que teñamos que mercar “os papeis” do mundo adiante para saber o que quere facer vostede con as nosas miserias..

O Sr. Presidente intenta dar unha imaxe de seguridade, adiantando os brazos ao camiñar, en xestos que me recordan aos soldados que desfilaban “a piñón fixo”.Pero nada máis lonxe da realidade. É un preclaro exemplo de inseguridade, de tibieza hipócrita, cando manifesta que sabe perfectamente que non cumpriu co seu programa electoral pero que cumpre co seu deber. A este proceder chámaselle por a miña terra “CARA DURA” de dura, de hormigón, facies pétrea, en latin de seminarista de Mondoñedo.

Acompáñalle neste baile de antroido a destempo o ministro Sr. Montoro, líder experto en bailar sevillanas, dando voltas incesantes para quedarse cravado na figura torera do paseíllo, coa taleguilla ben chea e o brazo esquerdo oculto pola capa. A capa mesma con que nos cortaron os caprichos do pracer aos españois. Non é, ao que se ve, exclusivo comportamento do presidente, senón de todos os membros deste goberno.

Según a miña humilde opinión, autoridade moral non ten vostede Sr. Presidente nin recentemente recibidas as puras augas bautismales. Vostede pide aos españois sacrificios salariales mentres engorda os seus emolumentos, apértanos con reformas fiscais á vez que as súas correligionarios sacian as súas ambicións dinerarias desmedidas transportandoas a Suiza ou a calquera outros lugar, preferentemente paraísos fiscais. Asi que cambie que si non os tempos vanno chimpar fora do palacete da Moncloa, tempo o tempo, pois a xente de arreo estalle moi cabreada, deria, mais ainda que un servidor, que xa ten o cabreo na coronilla do testuzo, que din os mal pensados heredie de meu tatarabo o cura de Castro de Ouro.
Otero Regal

A capacidade de asombro, tan propia da inocencia, á que estamos abocados si atendemos a os espectáculos parlamentarios de cada día, sexa nos concellos, diputacions, xunta ou estado, non parece ter fin. Realmente, si a devandita capacidade tivese límites, estariamos ante o temido vómito social.

O Sr. Rajoy exhibe o argumento da autoridade moral para usalo como varapao contra o Sr. Pérez Rubalcaba. Dáme o ataque de risa por non chorar cada dia que esta xentiña repite incansablemente aquello de “tu mais”

A defensa esgrimida polo Sr. Rajoy é o famoso “Ti máis”, evidente desconsuelo para os que aspiramos a ver a un político dando a cara, argumentando unha defensa contundente. Pero é evidente que a intelixencia oculta que ten este presidente baleiróuselle nas oposicions ao rexistro da propiedade.
Daquel punto de inflexión na súa vida, e as sucesivas migracions a registros rianxeiros, pirenaicos e finalmente levantinos, nace a súa conformidad coa mediocridad.

Os petos cheos,- aínda que repita que perdeu ingresos dinerarios dedicándose á política-, o notable incremento do seu patrimonio, e o desdén con que se manifesta ante os españois non xustificarían unha intelectualidad que se lle podería supoñer.
Decir adornado con flores aos que hoxe non teñen para comer, Sr. Rajoy “..... onde dixen digo, digo Diego ....”..

As entrevistas que lle fan “ad hoc” realizadas por medios non españois, e nas que confesa sentirse a gusto, non son máis que bofetons sen mans a calquera de nos español. Pois estamos guapos que teñamos que mercar “os papeis” do mundo adiante para saber o que quere facer vostede con as nosas miserias..

O Sr. Presidente intenta dar unha imaxe de seguridade, adiantando os brazos ao camiñar, en xestos que me recordan aos soldados que desfilaban “a piñón fixo”.Pero nada máis lonxe da realidade. É un preclaro exemplo de inseguridade, de tibieza hipócrita, cando manifesta que sabe perfectamente que non cumpriu co seu programa electoral pero que cumpre co seu deber. A este proceder chámaselle por a miña terra “CARA DURA” de dura, de hormigón, facies pétrea, en latin de seminarista de Mondoñedo.

Acompáñalle neste baile de antroido a destempo o ministro Sr. Montoro, líder experto en bailar sevillanas, dando voltas incesantes para quedarse cravado na figura torera do paseíllo, coa taleguilla ben chea e o brazo esquerdo oculto pola capa. A capa mesma con que nos cortaron os caprichos do pracer aos españois. Non é, ao que se ve, exclusivo comportamento do presidente, senón de todos os membros deste goberno.

Según a miña humilde opinión, autoridade moral non ten vostede Sr. Presidente nin recentemente recibidas as puras augas bautismales. Vostede pide aos españois sacrificios salariales mentres engorda os seus emolumentos, apértanos con reformas fiscais á vez que as súas correligionarios sacian as súas ambicións dinerarias desmedidas transportandoas a Suiza ou a calquera outros lugar, preferentemente paraísos fiscais. Asi que cambie que si non os tempos vanno chimpar fora do palacete da Moncloa, tempo o tempo, pois a xente de arreo estalle moi cabreada, deria, mais ainda que un servidor, que xa ten o cabreo na coronilla do testuzo, que din os mal pensados heredie de meu tatarabo o cura de Castro de Ouro.
Otero Regal
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 22-05-2013 14:51
# Ligazón permanente a este artigo
Vale para isto o príncipe Felipe?

Vale para isto o príncipe Felipe?

Os que temos máis ou menos mais anos que a Constitución, saben que esta Monarquía parlamentaria xustifícase por esa cousa que nos pilla tan lonxe (e chea de claroscuros) chamada “a Transición”. Pero sobre todo xustifícase por un momento decisivo: o discurso do Rei desactivando o golpe de Estado de 1981. Nese momento crítico Xoan Carlos gañouse a legitimidad ata entre os que non eran e non son partidarios da Monarquía. E gañouse esa legitimidad porque fixo o que a maioría dos cidadáns desexaban que fixese. Pensou como eles e actuou en consecuencia. Ahora contan que a Casa do Rei intenta “achegarse á mocidade”. Esta tarefa recae, sobre todo, en Felipe de Borbón.

A Coroa cre que se achega á mocidade interpelándoa nos discursos e expresando a súa preocupación pola situación que atravesan máis da metade dos mozos: o paro. Pero non só iso, o desinterese dos mozos, cando non auténtico odio, non só apunta á Monarquía, senón tamén ás principais institucións do Estado.

A maioría dos españolitos de a pè percibimos unha sorte de Estado difuso e a cámara lenta que pouco a pouco vai fagocitando os débiles mimbres democráticos sobre os que se sostiña esta controvertida construción chamada España. Non hai unha resposta da Casa do Rei ao vaciamiento de significado dos artigos que teóricamente deberían garantir os dereitos que, sobre o papel, fan de este pais un Estado social e democrático de dereito. Por non falar xa dos escándalos que sacoden a Urdangarín e dos pasos en falso de Xuan Carlos.

O Príncipe herdará moitos títulos, pero non a lexitimidad democrática (agora cada vez máis en dúbida) que o seu pai gañouse con aquel soado discurso. Felipe de Borbón debería responder a ese golpe de Estado que vivimos a cámara lenta (pero inexorable) cun discurso (quizá tamén dosificado, a cámara lenta) que fale directamente aos mozos. E non pola vía do queixume ou a interpelación, senón facendo seus o discurso e as inquietudes dos mozos. O cidadan Felipe debería estar provocando urticaria entre os poderes fácticos que viven na inercia do saqueo democrático e económico, debería ata “matar ao pai”, en sentido freudiano, para gañarse aos seus coetáneos.

Tal e como están as cousas, Felipe de Borbón non vai herdar a calma chicha que perante décadas (xa non) logrou establecer aquel discurso do seu pai a noite do 23-F. O Príncipe faría ben en desmarcarse, en ser incómodo sen caer na demagoxia. En cambiar o fondo e as formas, en cambiarse de trincheira. Pasarse á trinchera dos que saben que esta democracia non é suficiente e de que, o logrado, por valioso e raro que sexa na historia, empeza a non bastar para varias xeracións que xa o dan por sentado e que buscan parecerse ás democracias avanzadas, onde entre outros factores, a transparencia, o medio ambiente e o respecto a protección dos individuos ocupa lugares moito máis prioritaros que no noso Estado.

Evidentemente non o fará. E chegará ao trono en posición de debilidade. Cuestionado e sen a legitimidad da que gozou o Rei e que, xa anacrónicamente, aínda lle mantén á fronte da xefatura do Estado. Á fin e ao cabo Xoan Carlos pode pasar aquí por esa figura tan querida en países menores de idade en términos democráticos: a de “pai da patria”, porque é o muñidor daquela xa pretérita “España moderna”. Pero Felipe de Borbón non é muñidor de nada, pai nada, e ninguén lle viu expoñerse, xogarlla, polos seus futuros “súbditos”.

Ou o Felipe desmárcase e sáese do carril que lle trazaron ou con razón as tensións contra a Coroa seguirán aumentando exponencialmente, co consiguiente risco de ruptura e, sobre todo, de involución en forma dun novo autoritarismo. Non parece que o “establishment” estea disposto aínda a consentir unha democracia renovada e tranquila en forma dunha serena República Española, así que as alternativas a un Príncipe deslexitimado pasarán case seguro por formas autoritarias, dun ou outro signo. Un futuro sombrío que só pode previr un discurso constante e comprometido (aínda que sexa a cámara lenta); pero sobre todo un discurso que dea legitimidad ao Príncipe e demostre que pensa como a maioría dos seus cidadáns e que fará o que estes esperan.
E todo esta reflexion, recorden, esta feita por un republican confeso.
Otero Regal
Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 17-05-2013 10:59
# Ligazón permanente a este artigo
ESCRACHEANDO QUE E XERUNDIO

“Tortura con saña os datos e acabarán por confesar o que desexes”. Non é nin sequera unha cita literal, segundo creo, senón un recuelo do que din que dicía Ronald Coase, premio Nobel de Economía.

La dereitona dominante en votos e respresentavilidade atopa moitos modos de quedarse soa coa súa “verdade”, pero este de boicotearnos a función da perceptiva atópase entre os seus preferidos. Así, cando combate vostede as trabas do ministro Gallardón á lexislación sobre o aborto, non é vostede nin moito menos o que cre ser, un pacífico defensor dos dereitos e liberdades da muller, senón un empecinado e belicoso inimigo da vida. En canto aos seus fillos ou os seus sobrinos, quen dixo que sexan emigrantes á desesperada? Son gloriosos exponentes da “movilidad exterior” (Báñez) e “motivo de optimismo” para o resto do país (Aguirre).

Afórrolles un extenso muestrario, porque a propia Aguirre volveu nestes días polos seus foros. “Escrache é acoso violento con xestos obscenos”, sentenza. E esixe a dimisión do presidente do Tribunal Supremo, Gonzalo Moliner, por pensar de modo distinto que ela neste asunto. Tales excesos verbales quédanse curtos fronte aos de Cospedal, que comparou esas accións coas do nazismo. Por non falar dun tal Sigfrid, que imaxinou arrincar a cabeza dun escrachador e aí segue o anxeliño pepero: ovacionado en sordina polos seus. Por que fan tanta piña todos eles fronte aos escraches? Por que a extensión desa práctica ponlles tan nerviosos?

A razón máis profunda hai que buscala, como tantas veces, na propia orixe dos feitos. Non sei cando nin como se adoptou en España o término “escrache”, pero o trasvase non é trivial nin moito menos. Na súa orixe, os escraches foron un modo de loitar contra a impunidade. A xente en Arxentina recorría a eles para sinalar aos torturadores e os asasinos de pasadas ditaduras, guarecidos no oportunismo do goberno Menem trala debilidade do goberno Alfonsín.

Neste pais, convén aclaralo polo si ou polo non, é outra clase de impunidade a que arrastramos desde o franquismo. Unha densa trama de intereses ocultos, na que o poder político e o económico danse a man, socavando con perseveranza e disimulo os intereses públicos. O resultado é a peor deriva que se coñece en Europa, polo menos no que incumbe a desigualdades sociais. Os responsables-beneficiarios desa deriva permanecen na súa maioría impunes, mentres os medios optan por empantanarse nun par de nomes. Falo non só de impunidade xudicial, derivada dun manexo alambicadamente destro de baleiros legais e escollos xurídicos, e de impunidade política e social.
Otero Regal
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 14-05-2013 15:16
# Ligazón permanente a este artigo
VOLTO A ESTAR ACTIVO..........

Ola de novo a todos,logo duns meses de non estar no blog A MALIÑA DE LUGO, volvo a interesarme por estar activo na rede. Creo que é importante para manter o contacto con quen queira seguirme e para ter mais presencia de cara a posibles novos lectores que poidan necesitar dos meus servizos.

Díxeno mais dunha vez, pero a partir de hoxe, e vai en serio, vou intentar escribir polo menos duas entradas cada seman e comentar calquera vivencia, inquietude, curiosidade ou o que sexa a través tamén do Facebook.

Espero poder cumprir comigo mesmo.
Otero Regal
E PARA EMPEZAR UN NOVO ARTICULIÑO:

AS MULLERES TEÑEN RAZÖN
As mulleres teñen razóns para estar fartas. Dependendo do partido que goberne, recoñécellenlles ou non o seu dereito a interromper un embarazo non desexado. Agora o Goberno do PP pretende eliminar os prazos da actual lei do aborto. Con outras palabras, proxecta eliminar o dereito das mulleres a abortar.

Pregúntome si as mulleres non son demasiado indulxentes permitindo que se maree públicamente a perdiz en torno a un tema na que a última decisión incumbelles a elas. Concernelles en primeiro lugar porque traer ao mundo un ser human está ligado á sua bioloxía. De igual forma que os homes toman as decisións que desexan sobre os seus corpos, tamén elas queren decidir sobre os seus. A natureza deulles o don de reproducir a especie, pero este atributo non lles obriga a ser nais en contra da sua vontade. Son libres de elixir si continuar ou non un embarazo cando se produciu de forma involuntaria.

Chamar, polo demais, vida ao resultado inmediato dunha fecundación parece bastante demagóxico. Sabían vostedes que moitos dos anticonceptivos legais son literalmente abortivos? A espiral, o diu, etc. e etc. non son artiluxios que eviten unha fecundación. Si se da a unión dun espermatozoide e un óvulo, o que fan aqueles é rompela e producir como consecuencia un aborto a modo de regra. Imaxinen, xa que logo, os miles e miles de abortos que deste xeito se producen a diario.

A decisión de interromper un embarazo non desexado correspóndelles en segundo lugar ás mulleres porque un fillo cambia a sua vida. Dálle unha revolta de 360 grados e ademais para sempre. Sabéno: nunca deixan de ser nais. Tampouco nas circunstancias en que os seus fillos alzaron o voo e emprenderón a súa propia travesía. Preocúpalles para sempre. Por iso queren elixir responsablemente o exercicio da maternidad.

Ser nai é un agasallo da vida cando querese selo e cando xiran para ben as condicións adecuadas. Entón xa é hora de que curas, xueces e politicos lles deixen decidir, non lles parece?
Otero Regal
Comentarios (2) - Categoría: Xeral - Publicado o 12-05-2013 09:54
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal