Este caderno dos de Noriega, adicado ao poeta Antonio Noriega Varela, pretende ser unha xanela aberta a todo o mundo que queira coñecer a infinda sensibilidade poética do "Bardo da Montaña" e "Cantor do Ermo". Calquera pode facer uso desta bitácora e deixar a súa opinión ou comentario nela.
Sexan benvidos e benvidas!.
Graciñas por visitarnos.
galopindamaria@yahoo.es
|
|
|
| O Cantor do Ermo |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| PRIMAVERA |
|
Creo que aún la mejor traducción sería siempre un tapiz visto del reves... Y si yo me meto en estas camisas de once varas, ¡excuso decirte...!. Pero, en fin, a mi apreciadísima Dulce María imposible negarle nada, y, aún a trueque de hacer el más espantoso ridículo, ahí va la solicitada versión traducida casi literalmente sacrificando rima y métrica:
LINDA PRIMAVERA
Mira tú los copos en las cumbres de las montañas,
(pues no hay primavera sin 'invernadas')
y los sinuosos senderos de las floridas valgas
que engalanan las charcas cuando hay heladas.
¡Oh! ¡Alabado sea Dios!, que aún lira mía
(madre y naturaleza) le tañes al herbazal,
a la bruma de la sierra que con la brisa camina
y a la ténue luz entre brotes del 'Pombal'.
En las Bretañas, a las verdes robledas
(sin más flores que las silvestres dedaleras)
les gotea en el musgo el rocío.
Y, aún así, ¡Oh! Dulce María,
¿no és una dulce alegría la algarabía
del pajarillo que bebe en la fuentecilla...?.
Vallibriense da Montaña
2008
|
|
|
|
|
| PRIMAVEIRA |
|
'DULCE' DOCE PRIMAVEIRA
A Dulce Mª Fdez-Noriega Balsa
(Entusiasta admiradora)
Olla as folerpas nas cumes das montañas,
(pois non hai primaveira sen marzexadas)
e os tortos carreiros das frolidas brañas
que as pucharcas enfeitan cando hai xeadas.
Oh! Loado sexa Deus! que ainda a miña lira
(nai e natureza) tánguelle ó herbal,
á brétema da serra que co ar xira
i á ténue luz entre os gromiños do 'Pombal'.
Nas Bretañas ás verdiñas carballeiras
-sen máis frores que as enxebres 'dedaleiras'-
píngalle á carriza a rosadiña.
E, así e todo, Oh! Dulce María,
¿non é ledicia esmelgada, a algarabía
do malvís que liba nunha fonteliña?.
J.L. Fernández
Bisneto de Félix Fdez. Varela
Primaveira do 2008
|
|
|
|
|
| HONOR |
|
O HONOR DOS LABREGOS E MARIÑEIROS
(A meus pais e a meu avó O Pechereno)
Non sei de onde proveño
e a miña alma errante vai.
Lévai a terra
e as veces as olas inquedas
do profundo mar.
Son mitade labrego
e mitade mariñeiro.
Son fillo do mar,
excravo da terra.
Vivo nunha pequena casiña
do peirao,
onde nascerán os meus fillos,
onde medrarán despois.
Unhos serán labregos,
outros mariñeiros.
Faenarán
e labrarán as súas terras
co suor dos seus corpos,
coas súas mans luxadas,
cos seus pés encoiros.
Faranse homes feitos e dereitos,
daranme unhos netos
e na beira do mar
seguirán vivindo
nas terras labradas por eles.
Un día, non moi lonxe
cubrirán o meu corpo inerte.
Pasarán unha, duas e tres xeracios;
ensinaranlles con mil amores
o honor que foi
para seus pais e seus avós
ser labregos e mariñeiros.
Pepe de Noriega
Mondoñedo
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
