Este caderno dos de Noriega, adicado ao poeta Antonio Noriega Varela, pretende ser unha xanela aberta a todo o mundo que queira coñecer a infinda sensibilidade poética do "Bardo da Montaña" e "Cantor do Ermo". Calquera pode facer uso desta bitácora e deixar a súa opinión ou comentario nela.
Sexan benvidos e benvidas!.
Graciñas por visitarnos.
galopindamaria@yahoo.es
|
|
|
| O Cantor do Ermo |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Toda humilde belleza... |
|
(Pra Don Purificación de Cora Sabater,
Direutor de El Progreso)
Vago xirón de brétema, atavío
soberbio de irta xesta, reidora,
fulgurante doíña de rocío
(pazo do sol e lágrima da aurora);
raiola de lunar que bica o río,
flor mareliña que entre espiñas chora,
ou das redes da araña un tenue fío,
toda humilde belleza me namora.
É un vermiño de luz o amigo caro
do meu nume saudoso... Antes reparo
na nudez adorable dunha estrela
que nas rosas dos vales, que sorríen,
que nos mantos dos pinos, que se engríen,
que nas blondas do mar, que se rebela.
“Do Ermo”
Antonio Noriega Varela
|
|
|
|
|
| Festa no monte |
|
Haxa no monte festa
e, da súa honra avaro,
¡reluza o sol i esmeche!,
i á sombra eu dun carballo,
dichoso note como enrosa o viño
o dengue albo de Flora, e o mantés albo.
“Do Ermo”
Antonio Noriega Varela
|
|
|
|
|
| Prá probeza |
|
(Foto: Milutxo Romanos)
Xa que eres da miña sangre,
irmanciña que venero,
¡dácame un cento de bicos!
i olla o que ben che deseio.
Rocen os fleques da gaita
cos teus farrapos na festa,
i os anxeliños te guíen
prá máis rumbosa merenda.
Cantarolando as fontiñas,
piedosas che ofrezan auga,
bríndeche o liño frescura
i o sol non che esconda a cara.
Tódolos cas de palleiro
faigan as paces contigo,
e de te ver á sua sombra
se ensoberbezan os pinos.
Présteche Jesús, xoíña,
meiguices da nosa fala,
o bordón do Padre Eterno,
i o seu leitiño de palla.
E tan albo com´a neve,
ufanía dos penedos,
¡seña o fateliño novo
con que te eu vexa no ceio!
“Do Ermo”
Antonio Noriega Varela
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
