Malmequer


Pandereiteir@s e festeir@s da beira atlántica da Galiza


Malmequer
malmequer.vigo@gmail.com
 GAVETAS
 OS SERÁNS (Sección de consulta)
 FOTOS PARA A HISTORIA
 LIGAZÓNS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Novo programa do Folc In Trio
Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 10-02-2012 13:32
# Ligazón permanente a este artigo
Rescatar ao gaiteiro verde
O mestre Xavier Blanco percorre a historia dos instrumentos galegos este sábado no centro Rosalía de Castro de Domaio, na presentación dun proxecto ideado por Diego Riobó

O Centro Cultural Rosalía de Castro, de Domaio, acollerá este sábado a partires das 18.00 horas a presentación do traballo "O Gaiteiro Verde", un libro acompañado dunha interpretación musical na que o mestre gaitero, Xavier Blanco, explica a evolución da música tradicional partindo dos instrumentos confeccionados directamente con elementos extraidos da natureza. O proxecto foi idea do exedil Diego Riobó, falecido en setembro. A actuación desta fin de semana servirá como un recoñecemento ao seu traballo a prol da dignificación da música tradicional así como da súa implicación na vida cultural moañesa.

Dar a coñecer o termo "gaiteiro verde", empregado todavía polos máis maiores e, á vez, lembrar a figura do exedil falecido Diego Riobó na súa parroquia natal e xusto unha semana antes de que comece o entroido moañés –que pasaba por ser a súa festa favorita– son os obxectivos que o mestre gaiteiro Xavier Blanco espera lograr este sábado. Presentará un traballo que consiste nun libro no que analiza a evolución dos instrumentos e da música tradicional galega, e máis concretamente dos instrumentos desenvolvidos en Moaña. Esta obra se acompaña dunha interpretación musical de unha hora e media a través da cal Blanco dará a coñecer esta evolución e os asistentes comprobarán como os primeiros instrumentos empregados polos gaiteiros estaban elaborados a partires de materiais que se atopan virxes na natureza. A estes músicos que agudizaban o enxeño ante a carencia de recursos se lles coñecía como "gaiteiros verdes", moito antes de que este adxectivo se convertera nunha palabra de moda para definir un estilo de vida saudable.
Na actuación, que será o sábado ás 18.00 horas no Centro Cultural Rosalía de Castro –pasará por ser o primeiro acto público dende que rematou a remodelación do inmoble– o mestre gaiteiro fará sonar un bo número dos 600 instrumentos naturais que reproduciu ao longo da súa vida. Xa ten uns 1.100 catalogados. Desde instrumentos pobres, que consistían en elementos de traballo ou da vida cotiá como legóns, vasoiras ou angazos ata a xoia da corona da tradición musical moañesa, a coñecida como gaita de cana, Blanco explicará a evolución pola que pasaron os gaiteiros ata chegar á fase de formación permanente, na que amplían os seus coñecementos para acadar unha especialización botando man de instrumentos manufacturados como a gaita común, o tambor ou a pandeireta.

O libro, titulado precisamente O Gaiteiro Verde, poderá ser adquirido por tódalas persoas que o desexen. O proxecto partiu dunha iniciativa do exedil Diego Riobó, falecido no mes de setembro. Consistía nunha colección de exemplares que debía incluir tamén información sobre os principais eventos relacionados coa música popular en Moaña, coma o propio entroido ou a xa desaparecida Feira de Abelendo. Tralo pasamento de Riobó, Xavier Blanco, que foi o seu mestre de gaita durante 20 anos, continuou a este primero exemplar, para o cal o extitular de Cultura xa tiña escrito un emotivo prólogo. A presentación deste sábado servirá como a mellor das homenaxes para Diego Riobó, lembrando tamén a súa implicación na vida cultural moañesa. "Riobó traballou moito para dignificar á figura do gaiteiro. Axudou moito centralizando a Escola de Música Tradicional en Quintela. Antes tiña que gardar os instrumentos en maletíns", lembra Xavier Blanco. O libro conclúe cun pequeno poema en recordo do exconcelleiro.

Incidindo no afán de catalogar a historia da música local, Blanco insiste en que a finalidade principal da obra é fixar unha terminoloxía que estaba a cair en desuso. A representación do sábado se repetirá, case con toda probabilidade, por distintos puntos do país.
"Levo moitos anos traballando nisto. tratábase de darlle forma a toda a documentación e iso foi o que estaba a facer conxuntamente con Diego", apunta o mestre gaiteiro. É posible que nuns anos as novas xeracións volten a calificar a aquelas persoas que tiran da natureza para facer música como gaiteiros verdes. Trátase dunha figura que no libro se define como un músico "vivo, formándose, en evolución, con ganas, motivación, paixón e alma. Un músico autosuficiente, realizado en harmonía co medio rural e medioambiental, escenario perfecto para a súa recreación musical". O autor do libro lembra que non pasaron tantos anos dende que se confeccionaban instrumentos arcaicos empregando follas, pallas, canas ou cabazas.

www.farodevigo.es
Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 10-02-2012 13:04
# Ligazón permanente a este artigo
Programación aniversarrio do bar Pelusco (Pontevedra)
Antes de nada, queria darvos as GRACIAS por este ano tan caralludo que pasamos xuntos... IMOS A POLO SEGUNDO!!!!

... pra celebrar tal cousa, se me ocorreu facer unha programacion un pouquiño mais especial.... espero k vos agrade a tod@s!!


XOVES 9 FEB
• 22.30h Concerto MALA HERBA+A MÁQUINA DE METER MEDO (música tradicional???)

VENRES 10 FEB
• 23.00h FOLIADA ¿Recordades a da inauguración?¡Pois repetimos! E cun barril de cervexa rubia de balde!

SÁBADO 11 FEB
• 21.30h CUMPRIMOS UN ANO!
—Festival na Sala Karma—
LEO I ARREMECAGHONÁ
CHOTOKOEU
GÜINTERVAN

ENTRADA: 7€ anticipada e 9 € taquilla.
Coa túa entrada, consumición mínima no Pelusco a partir da 1.30h.

por suposto TODOLOS LUNS QUEIMADA DE BALDE a partir das 23.00h

mais algunha sorpresa por confirmar....

unha vez mais, GRACIAS POR TODO, unha aperta!!!

Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 10-02-2012 13:02
# Ligazón permanente a este artigo
Presentación da VIII Foliada de Melide (28-29 abril)
Comentarios (1) - Categoría: Seráns e Foliadas - Publicado o 09-02-2012 12:21
# Ligazón permanente a este artigo
Moaña volve repartir os Grammy galegos
O Var con Uve entrega os seus Premios dá Música, o 17 de marzo, con Vicente Araguas, Luar na Lubre e Anxo Lorenzo entre os galardoados

Achégase marzo e, por terceiro ano, entregaranse os Premios dá Música Var con Uve, uns galardóns que reúnen en Moaña aos personaxes e grupos máis destacados da escena tradicional galega. O cantautor e fundador de Voces Ceibes Vicente Araguas será o gran protagonista dunha gala na que tamén se premiará ao gaiteiro Anxo Lorenzo, aos grupos Luar na Lubre e Ludovaina, á Agrupación Cultural Folclórica Breogán e ao grupo de canción de taberna Trío Ruada. Mención especial terá o trompetista moañés José González Galo (Pepe Chiné).

Os que empezou como un evento para dinamizar culturalmente o barrio de Abelendo está a converterse, aos poucos, nun referente da música tradicional galega. Trátase dos Premios dá Música do Var con Uve, que desde fai tres anos entréganse neste local moañés. A repercusión lógraa pola traxectoria e calidade dos galardoados, que acoden a unha gala na que se pode ver aos máis selecto da música do país.
Este ano, os premios correspondentes a 2011 entregaranse o 17 de marzo a partir das 22.00 horas. O galardón máis simbólico, o que recoñece a unha persoa ou grupo como "patrimonio musical de Galicia" pola súa achega singular á música da comunidade, levarallo este ano o cantautor Vicente Araguas, nacido en Xuvia (Neda) que pasa por ser un dos fundadores do movemento Voces Ceibes cuxos integrantes se destacaron, a partir de 1968, polas súas letras de compromiso con Galicia e contra a ditadura. "Sempre estivo na primeira liña loitando contra unha situación de opresión, mediocridade e miseria cultural coma a de entón", explica Luís de Nascidas, integrante do xurado e que se encargará de presentar a gala. Actualmente Araguas comparte a actividade docente coa de crítico literario e tamén publicou varios libros.

Outro dos premios máis importantes é o que recoñece unha vida dedicada á música. Recae en José González Galo (Pepe Chiné), un veciño de Moaña que exerce como músico na orquestra A Bámbola, despois de traballar en distintos conxuntos como a orquestra Os Magos de España. En compañía da súa trompeta actuou en escenarios de medio mundo.

O nome máis mediático de cuantos recibirán a estatuílla deseñada polo escultor Manuel Varela, é o do grupo Luar na Lubre, que recibirá o galardón ao grupo ou solista de Galicia de maior proxección internacional. O nome deste conxunto fundado en 1986 foi o máis votado polos seguidores do Var con Uve en Facebook. Unhas 300 persoas colaboraron co seu voto na selección final. Cuns ritmos baseados fundamentalmente na música de raíz galega pero sen renunciar ás composicións propias, Luar na Lubre consolidouse como a banda máis internacional de Galicia. Desde Palestina a Canadá e desde Arxentina a Alemaña, son embaixadores da cultura propia ao longo de todo o planeta.

En canto ao músico moañés con maior proxección, o gaiteiro Anxo Lorenzo foi o elixido. As súas actuacións por toda Europa nos últimos dous anos e o recente triunfo no festival Folkherbst de Plauen (Alemaña), seguro que inclinaron a balanza. A Agrupación Cultural Breogán será premiada pola promoción do folclore tradicional e o Trío Ruada foi elixido o apartado de canción de taberna. O grupo de raíz que máis gustou ao xurado foi Ludovaina.

Xurado
O comité que decidiu os nomes está formado polo presentador, polo gaiteiro Xosé Manuel Budiño, polo músico e luthier José Bermúdez "O Peix" e polo técnico municipal de Cultura Manuel Rúa.


www.farodevigo.es
Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 09-02-2012 11:48
# Ligazón permanente a este artigo
Comunicado de peche da sala The Star (Carral)

A Sala The Star pecha despois de catro anos promovendo a cultura galega
Á mala situación económica únense as dificultades derivadas do nulo apoio por parte do Concello de Carral, ademais da actitude dun sector dos veciños do municipio. A programación do mes de febreiro mantense, e o día 25 os propietarios do local, Marcos Pereiro e Xosé A. Touriñán, participarán nunha última actuación cuxo formato aínda está por definir. Non se descarta unha reapertura noutro concello da área coruñesa a medio prazo.

Con máis de trescentas actuacións ás súas costas, a Sala The Star pechará as súas portas o vindeiro 25 de febreiro. A música, o humor, o teatro, o baile e todas as disciplinas culturais déronse cita nalgún momento no local rexentado polos actores Xosé A. Touriñán e Marcos Pereiro. A promoción e a difusión da cultura galega foi o seu obxectivo desde a apertura do local en xuño de 2007.

O mal momento económico está detrás dunha decisión á que tamén contribúen outros factores: o nulo apoio do Concello de Carral mudou nos últimos meses en constantes dificultades e requerimentos que facían imposible soster un local ao que a crise tamén se quixo achegar. Sen ser determinante, tamén a actitude dun sector dos veciños do municipio contra a actividade motiva o peche da Sala The Star.

Os propietarios da Sala non descartan unha reapertura nun municipio limítrofe que non poña obstáculos na acción cultural que un local así pretende desenvolver; sería, en todo caso, a medio prazo.

Mantense a programación para o mes de febreiro, coas actuacións de La Senda de Afra e Glasgow esta fin de semana, os concertos, festas e representacións teatrais de Entroido en quince días, e un derradeiro cartel de dous días que completarán o grupo ordés Dios Ke Te Crew e un último espectáculo aínda por definir, coa participación de Os Dous de Sempre.
Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 09-02-2012 11:17
# Ligazón permanente a este artigo
Presentación en directo de Agrumar
Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 08-02-2012 12:16
# Ligazón permanente a este artigo
Comeza a semana
Segunda feira 6 (Luns)

Terza feira 7 (Martes)

Corta feira 8 (Mércores)
• Agrumar no C.R.C. de Torroso (Mos) ás 20:00

Quinta feira 9 (Xoves)
• Ana Alcaide na Sede SGAE de Compostela (Antiga Salga Noroeste) ás 21:00

Sexta feira 10 (Venres)
• Mini e Mero no Madia Leva de Lugo às 21h30.
• Quique Peón Cia no auditorio Municipal de Vigo ás 21:00
• Os tres Estralos no C.S. Abrente (Arcade-Soutomaior) ás 23:00
• Skandalo GZ e Dakídarría na sala 99 (Ponteareas)
• Ana Alcaide no Liceum (O Porriño) ás 23:00

Sábado 11
• Saltonocribo na FNAC da Coruña ás 19.30
• Pinchacarneiros e Milesios no Madia Leva de Lugo ás 20:30
• Habelas Hainas en Manzaneda
• Machina e Berri Txarrak na sala capitol (Compostela)
• Treixadura no Auditorio do Pazo da Cultura de Pontevedra ás 21:00
• O Fiadeiro no Teatro Municipal de Tui ás 20:30
• Xose Manuel Budiño e Carlos Blanco no Café Maltés (Ferrol)
• Ana Alcaide no teatro Principal (Ourense) ás 20:30
• Bullada no Irixo
• Serán dos namorados en Toutón (Mondariz)

Domingo 12
Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 06-02-2012 10:12
# Ligazón permanente a este artigo
Volta Alalá na TVG

Volta o programa Alalá á programación da TVG.
Agora a emisión será os sábados ás 16:15.

Neste primeiro programa da nova xeira achegaranse ás Cantareiras Fonteliño (O Porriño)


Os protagonistas do programa Alalá son persoas, grupos ou asociacións que se dedican á música tradicional ou folk galegas. Alalá mestura interpretacións musicais con fragmentos documentais sobre a vida cotiá dos protagonistas, o seu xeito de pensar, sentir e percibir a música tradicional e o mundo.

A música tradicional galega naceu nun contexto rural. A aldea foi a gran transmisora da cultura e do saber musical galego. En Alalá non son os gaiteiros ou as pandereteiras quen se traslada ao estudio de gravación senón que é a cámara a que vai á aldea, para retratar coa maior fidelidade e profundidade ese contexto onde se produce ou producía a música tradicional.

A presenza da cámara na aldea procura non ser intimidatoria senón amiga e confidente, retratando o mundo rural galego e en moitos casos o mundo das persoas maiores, non só con respecto senón cun profundo agarimo. Considerando os maiores mestres dunha forma de vida que pouco a pouco vai esmorecendo polo abandono da aldea, polo avellentamento da poboación, a globalización e as novas formas de vida da sociedade galega.

A necesidade da participación colectiva en tarefas agrícolas obrigaba na aldea galega á unión entre os veciños, a dificultade nas comunicacións e a falta de medios de diversión, supoñían a necesidade de divertirse co que había. Nese contexto é onde se desenvolve a música tradicional, nas tarefas agrícolas e artesás (labradas, colleitas, muiñadas ou fiadas) ou en reunións de veciños para pasalo ben (seráns, foliadas, polavilas). A música tradicional galega, chea de alegría, de forza, de ironía, de vida non se pode comprender por completo fóra deste contexto.

Quizais esteamos ante a última xeración que viviu a transmisión directa e no seu contexto da música tradicional. De aí a importancia cultural de Alalá e dos folcloristas e musicólogos que se dedican á preservación do noso patrimonio. Alalá conta con algúns dos máis recoñecidos e brillantes investigadores da música galega tradicional como asesores musicais. Eles foron tamén protagonistas de varios capítulos de Alalá e a eles debe o programa o seu rigor científico.

Comentarios (0) - Categoría: Alalá / No bico un cantar - Publicado o 02-02-2012 12:20
# Ligazón permanente a este artigo
Tanto Nos Ten en Cambados
Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 02-02-2012 12:00
# Ligazón permanente a este artigo
Leilia entra nas listaxes europeas de World Music
LEILIA entra no posto 9 nas World Music Chart Europe

"CONSENTIMENTO", entra no número 9 das listas máis importantes da world music en Europa. Esta lista está elaborada por 49 locutores con programas nas radios publicas de 24 países de Europa.

www.wmce.de

Leilía entra directamente no número 1 na lista dos mellores 30 discos de música tradicional europea que elabora e difunde o portal Cronicas da Terra

http://cronicasdaterra.com
Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 02-02-2012 11:56
# Ligazón permanente a este artigo
Entrevista a Vituco Neira (Ruxe-Ruxe, Planeta Furancho)
Vituco Neira atópase nos últimos meses nunha encrucillada de micrófonos, equipos de son e técnicos que transforman a súa voz en Música do País e no voceiro dun País de Música. Xunto outros seis amigos (Alex Sevilla, Xaco Barona, Antón Torroncho, Miguel Duarte e Xan Pericán), os Ruxe Ruxe baixarán de Aríns a Compostela (Sala Capitol, 31 de marzo) a mostrar a súa oitava colleita musical.

P: Dixo Xavier Valiño no seu libro A paixón que queima o peito que era o 'bravú' un “rock sen capar, que xurdiu cando as guitarras chegárom às aldeias". ¿Que lle suxire?
R: O rock bravú foi un espello no que mirarse. Ata ese momento as referencias que nos chegaban eran do rock español e inglés. Os grupos do bravú facían música similar á que nos gustaba, achegada ao punk, empregaban instrumentos da tradición galega ou asimilados, coma o acordeón nos Diplomáticos de Monte Alto.

P: ¿Que foi o orixinal dos grupos deste movemento?
R: Falaban do que lles petaba, como lles petaba e en galego, empregándoo tamén como querían, o máis punki que escoitáramos nunca! Tivemos a sorte enorme de vivir esas bandas como público. Ruxe Ruxe naceu nesa época, cando o bravú case esmorecía. Queda todo do bravú, foi o camiño que escollemos.

P: A influencia desta corrente dilúese cada vez máis. ¿É unha vía rematada?
R: Seguimos con aquel espírito, entendendo o bravú como o movemento que enmarca as nosas intencións: música no noso idioma, falando do noso mundo e empregando instrumentos propios da nosa tradición. Evolucionamos moito, pero o xérmolo continúa intacto. Mirando atrás, sentímonos orgullosos do que fixemos cos poucos medios que tiñamos. A música é algo que sempre tivemos nun lado das nosas vidas, xa que temos outros traballos, non chega o tempo para mellorar a proposta.

P: A figura do gaiteiro en Ruxe Ruxe entra nas premisas, de habelas, do bravú. ¿É máis umha obriga ca un desexo?
R: Non, para nós xurde de algo máis sinxelo. O noso gaiteiro, Xaco, era un veciño da nosa quinta, e que o que tocaba era unha gaita. Se fose unha trompeta seguramente tamén estaría con nós. Sempre nos fascinou a figura e a sonoridade da gaita e coidamos que estivese presente nos discos. Non concibimos Ruxe Ruxe sen ela, é parte da nosa música e non tempos ningún tipo de presión de metela. Tampouco nos vemos obrigados a buscar os recursos técnicos. O grupo tirou cara a un ritmo máis rápido, máis punk, e soubemos seguir tirándolle proveito e Xaco, de formación tradicional, é quen máis disfruta desta evolución.

P: Esta relación non é tan prolífica en propostas de rock máis clásico. ¿É un problema de protagonismo que queren adquirir os gaiteiros nas formacións?
R: Iso depende de cada grupo, do gaiteiro e de que arranxos consigan. En definitiva de que preste ou non preste. O que pode haber é o que pasa coas cousas máis enraizadas no país: hai autoodio. A gaita ten moitos amantes, unha maioría, pero tamén ten os seus detractoressomos pouco imaxinativos.

P: ¿De onde sae entón Non hai novas de Gurb?
R: (Risos) Directamente do libro Sin noticias de Gurb, de Mendoza, que lemos os membros do grupo nun periodo determinado e a todos nos fixo moita graza. Estabamos lendo e acordounos cambiar un pouco a idea de Gurb sen ser fieis sequera ao argumento do libro, pois trasladámolo á Costa da Morte.

P: ¿Sabe algo da canción o propio Mendoza?
Non. ¡Nin lle pedimos permiso, nin sequera llo dixemos! Realmente teríamos que telo feito no seu día para que a escoitara, aínda que fóra só para ver que merda fixemos.



O NOVO DISCO
P: ¿Que hai de vello e de novo no traballo que van presentar?

R: De vello hai 2 cancións que recuperamos doutros anos, Que o demo me leve, grabada xa en 1997, e Os vellos punks nunca morren, que estaba aí nun caixón, sen grabar. En canto a novidades hai un estilo máis tranquilo ca 'Na fura de diante'. En canto a concepto probablemente sexa máis punk. En canto a temática está impregnado do que aconteceu no grupo nos dous anos previos. Pasaron cousas importantes para o grupo. Moi malas novas e moi boas tamén. Fala de xente que non está, xente que volve... Xa escoitaredes, son moi malo vendendo o noso propio grupo.

P: Na fura de diante ten un tinte menos reivindicativo nos seus temas. ¿Foi intencionado?
R: Non pensara niso, é probable que así sexa. A selección foi un proceso que dependeu de que nos prestara máis que de buscar a reivindicación. A disconformidade co mundo é unha constante que está implícita en todo canto facemos. Está claro que non funciona ben e todo, ou case todo, é decepcionante. Ás veces mola máis facer cousas de amor. Non tes por que estar sempre metendo o dedo na ferida.

P: Renovaron a interface de entrada á web e colgaron o primeiro videoclip. Rock do país, unha frase que di no sempre no programa. O título e a letra é case de himno, todo un manifesto.
R: Totalmente, pero o bravú xa era 'rock do país', non queremos rachar con el. É unha homenaxe a todos eses grupos que fan rock e punk en galego, e que seguirán facendo, que contra vento e marea, desde o underground e sen chegar a un gran número de xente. Seguen en loita e marcando camiño. Sentímonos moi en débeda, porque dan forza a seguir cando vén un momento frouxo. Skacha, que hai pouco que deixaron a actividade, e Zënzar, con 20 anos facendo rock desde o underground, son só dous exemplos de fidelidade a si mesmos. Por iso colaboran Esteban, de Skacha, e Bocixa, de Zënzar.

P: ¿Por que non tocades nunca Radio Ruxe ao vivo, aínda que os fans volo piden?
R: Sempre nos reclaman Radio Ruxe e Lobicán. ¡As dúas teñen unha chea de anos! Se son sinceiro, non as tocamos porque non somos capaces de facelas sonar ben. Cando as grabamos tíñamos menos experiencia, moitos menos recursos, pero agora, non sei por que non conseguimos ese resultado. Lobicán si que a tocamos hai pouco, na capitol en Compostela. Chamounos a atención que todo o mundo a sabía. Algún día tocaremos tamén Radio Ruxe... Temos 8 discos e máis de 100 cancións editadas. Tocarlle a cada fan a súa canción preferida sería perfecto, un premio para eles e para nós.

P: ¿A industria galega é autosuficiente en canto a estudos, calidade e saída comercial das produtoras?
R: Si que se podería facer todo. O problema da industria é quen a consome. Todos os procesos costan diñeiro e o problema é que non consome cultura propia. Estamos condenados a contar cun público que si é moi fiel, pero moi pequeniño. O potencial cultural neste país é moito maior. A cultura de aquí ten un nivel é bastante alto e sobresaliente. Á xente gústalle, pero os medios miran para outro lado, non temos demasiada repercusión, non nos deixan demasiados espazos...



A REDE, EN POSITIVO
P: Teñen toda a discografía colgada na rede.

¿Foi unha decisión que tomastes desde o inicio? R: Somos pro descarga total, aínda que nos colle o proceso no medio da historia do grupo. Na rede se a xente pode conseguilo gratis é complicado que pague. É lóxico, ademais. Nós decidimos que a nosa música é para que se escoite. Desde aí, se gusta, van mercar. Ruxe Ruxe vendeu máis no último disco que co anterior, que non estivo na rede desde o principio. Os fans saben que colaboran co grupo con cada camisola ou disco que mercan ou a cada concerto que van.

P: ¿Internet beneficiou mais do que prexudicou?
R: Internet é unha boa ferramenta. As redes socais son incribles para darse difusión. Rock do País nunha semana ten 4.000 visitas. Que o poñan nunha tele é impensable. Aínda así, segue sendo un geto. Podemos escoitar unha canción ou un grupo caralludo, pero non sabemos onde atopalo, aínda que posiblemente estea dispoñible para descargalo. Seguimos precisando dos medios convencionais.

P: Nos últimos tempos foron tocar a Madrid, anos atrás a Milán e Porto. ¿É máis doado saír agora cara ao exterior ca nos primeiros anos?
R:Non temos ningún tipo de traballo de management, ninguén que nos venda no exterior, mais todos os anos vimos tendo algunha actuación lonxe. Nalgunhas ocasións non podemos ir. ¡Un mércores por aí adiante é incompatible co traballo! Pasounos desde o comezo, sen ser unha gran banda nin tendo un grande impacto comercial.

P: ¿Que anécdotas vos deixaron nas actuacións fóra de Galicia?
R: En Madrid tocamos moito e sempre está cheo de galegos. Hai un pequeno grupo que sempre nos vai ver e é coma estar na casa. E respecto ao do gaiteiro precisamente, en Cantabria, a gaita é o reclamo, Xan era o xefe do pobo, era moi atractivo para a xente levar un instrumento máis descoñecido, sobre todo en contextos rock, que se considera máis estrano.

PROXECTOS E ILUSIÓNS

P: Detrás de Lobicán Records, ¿Están vostedes?

R: Si, é un selo noso. A idea que tíñamos era editar moitos discos e editamos algúns, outros máis ben usaron o selo e editaron eles. Era un selo en principio para nós, sacamos Na fura de diante e este tamén. Xa estivemos con discográficas e sabemos o que é, queremos currar nós o proceso todo. É un soño, que non dá beneficio económico, máis ben o contrario, pero fainos felices ter o seliño.
P: ¿Hai algún escenario que se vos resista? Por exemplo, o palco dunha verbena, algún enclave no que sempre quixésedes actuar...
R: Hai moitas ilusións que nos quedan por cumprir, tocamos en moitos festivais e escenarios, pero falta moitos. Non tocamos na Carballeira de Zas, no Festival de Ortigueira...

P: ¿E en Aríns?
R: [Risos]¡Alí tocaremos cando nos paguen máis ca na Panorama!. É difícil a condición, pero hai que intentalo. Ademais, alí están ata o carallo de nós, trátannos moi ben, non temos nada que dicir. Tamén quereríamos facer un disco en vinilo.

P: ¿Sae tan caro?
R: Non é tanto iso, non nos cadrou. Supoño que o cumpriremos pronto. Para este último xa non vai ser posible, xa que estamos con outras loitas económicas, e un vinilo agora sáese do orzamento.

P: ¿Un disco ao vivo?
R: É algo que leva na cabeza do grupo desde hai 4 ou 5 anos. Eu son un dos que está en contra de facelo, que conste. Gústame a idea de que a xente que te viu en directo te recorde por aquilo. Se o grabas creo que se perde esa maxia.

P: Pero o público afín xa o vai ter, e para o resto é coma un cebo...
R: Hai moita ilusión no grupo. Hai xa algún festival onde temos a vista posta. Hai unha ducia deles, que lle temos moito aprecio e que sería o sitio perfecto para facelo. Outro plan a medio prazo.

PLANETA FURANCHO, 'MÚSICA DO PAÍS'
P: ¿Contabas ter un espazo na Radio Galega despois de teren cancelado 'Aberto por reformas'?

R: Foi unha nova moi mala a do peche, triste para a música do país. Tiven a sorte de compartir tempo con Xurxo, unha honra enorme, e ver o orgullo que se pode ter nunha radio pública pola súa música é algo obrigatorio. ¡Todo o que non sexa facer iso é un atentado! Pola nosa parte presentáramos xa algúns proxectos á Radio Galega e presentamos naquel momento un, sen pensar demasiado se sairía, e ao pouco déronnos o visto e prace.

P: ¿Cal foi o concepto que manexastes ao comezo?
R: Desde o primeiro minuto o obxectivo era que fose un programa dos músicos, con nós como simples intermediarios. Fixemos máis de 300 entrevistas, programas especiais, indo a concertos e facéndoos na propia Radio. O único que facemos é poñer o micro e abrilo para que a xente amose o que ten. Como a música e os contidos son moi bos, o programa funciona moi ben. O mérito é da música galega.

P: Depois de 2 anos e medio, ¿cal é o balance?
R: Estamos encantados polo trato e a liberdade para facer o programa como queremos e con toda a música que queremos. Sería ideal que houbese máis destes programas, que a RG Música tivese 24 horas ao día con programación de música do país. A ver se co tempo se mellora isto.

P: ¿Ten algún proxecto en mente para renovar a proposta?
R: O programa préstame que siga sendo un programa de radio, que funcione como tal, esa maxia, que a xente saiba que lle ten que dar á rosca do aparello... ou buscar o podcast. O proxecto máis importante é continuar coñecendo grupos. Non todos saen no Furancho, polo que estamos ás expensas de todo o que nos chega para darlle difusión.

P: Grupos coma The Homens toman un respiro, Quempallou volve con disco de estudo, Machina volve ás andadas, Os Cempés están en fase de grabación... ¡A cabeza non para!
R: Non para porque hai moito talento e porque vivimos un momento cultural moi activo desde hai moitos anos. É normal que agromen cousas e se fagan cousas, ademais de que cada vez a técnica é máis doada. Talento hai a esgalla. Despois, como a propia vida: uns nacen, outros morren, algún retorna... The Homens e Skacha deixan atrás unha traxectoria incrible cun feixazo de cancións. Calquera día o retomarán e aí estará o público para seguilos. O que precisamos é medios de comunicación para espallala. Os medios do país, públicos e privados, teñen que facerlle caso á música e cultura do país, esa é a batalla e témola que ter sempre.

P:¿ Anti-SGAE ou pro-SGAE?
R:Unha cousa son os dereitos de autor e outra esta entidade. A SGAE non trata demasiado ben nin os autores nin os dereitos, por iso está sempre en tea de xuízo. Outra cousa é o que decide facer un autor: o que se pode e que non se pode facer coa súa creación. Os dereitos de autor hai que coidalos e sobre a súa obra ten que haber uns dereitos, dun tipo ou doutro.

P: ¿Unha noticia recente do mundo musical que che chamase a atención?
R: A volta dos Cempés fíxome moita ilusión, é unha superbanda que eu xa non contaba velo tan pronto. Tamén a dos Diplomáticos.

P: Unha recomendación da túa discografía privada?
R: Galegos non digo ningún para non mollarme, préstanme todos e faríamos unha lista... De fóra, nada novo, clásicos coma The Clash, sobre todo punk inglés dos 70. Ultimamente Jonnhy Cash, o último disco que gravou con Rick Rubin. É moi difícil tamén atopar algo que non me guste, non soporto a Muse, que lle gusta a todo o mundo. Eu vinos en directo, escoiteinos e non me gustaron. Non sei se será mellor que non sei se está ben que o poñas ou non (risos).

www.galiciae.com

Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 02-02-2012 10:45
# Ligazón permanente a este artigo
O Museo Liste morreu
A desidia municipal pecha a maior colección de etnografía galega
A cultura está de loito. Un museo pechou. Un museo dedicado a recordar de onde vimos e quen somos. É igual. Entre uns e outros, entre todos, matámolo.


Olimpio Liste soñou un día que a súa colección de pezas relacionadas coa etnografía galega podía ser visitada na cidade máis grande de Galicia. Chegou a acordos co goberno municipal e coa Xunta, e o museo abriu. E creceu. E foi nomeado Ben de Interese Cultural e ata institución de interese galega. Coma se nada. Nunca foi suficientemente promocionado nin mimado.

Dentro, con todo, con moito cariño, as súas empregadas lograron confeccionar un caloroso e fidedigno percorrido polas diferentes manifestacións creadas, ao longo dos séculos, polos galegos. Cousas moi afastadas da actual cultura dixital, como un moble para gardar o gran ou un exvoto para protexerse de determinada enfermidade. Todo era contado de forma individuais, se facía falta, porque eran visitas guiadas e moi ben explicadas.

Agora, Olimpio Liste está triste. Tamén o seu museo de Oseira pechou. Non vítima da crise. Vítima da incultura que nos goberna. ¿Ou alguén deixa sen atender á súa nai cando esta é anciá e xa non produce?


Os «museicidas»
Hai un ano, unha estraña xogada reducía de 96.000 a 6.000 euros o orzamento achegado polo Concello a esta institución, que conta con cinco empregadas, con diferentes xornadas laborais. Santiago Domínguez e Eudosio Álvarez dixeron que era un erro, que unha modificación orzamentaria deixaría as cousas como estaban. A dirección do museo creulles e, como todos os anos, pediu o crédito correspondente ao banco. É sabido que a administración paga a final de ano. Chegaron as eleccións e o BNG decidiu saír do goberno. E se che vin non me acordo.

Entrou en xogo o segundo grupo de museicidas, conformado por Abel Caballero, Carmela Silva e Isaura Abelairas. Estes xestores públicos non recoñeceron as promesas dos nacionalistas e dixeron que se o orzamento pon 6.000 euros, 6.000 euros recibiría o museo.

Cando a dirección do museo dixo que se vía abocada a pechar, o alcalde dixo que, bo, que había unha partida de 40.000 euros para ir tirando ata que se aprobasen os orzamentos, onde se lles entregarían 146.000 euros. Non é que se volveu xeneroso Caballero, é que pretendía entregarlles a xestión do Centro de Artesanía Tradición, pechado por el, que tiña ese mesmo orzamento. Quedaba ben e aínda, por encima, aforrábase 96.000 euros.


Sen intermediarios
Pero nin así. De 40.000 euros, nada. Resulta que o Concello lle pide á dirección facturas alleas ao museo para xustificar a entrega dese diñeiro. «Nós non traballamos con intermediarios senón que somos as empregadas as que asumimos todas as actividades, pero non lles vale coas nosas nóminas», afirma Victoria Vázquez, directora do museo.

E aínda por encima, o alcalde prorrogo os orzamentos do 2011. Resultado. «Con gran dor de corazón vémonos obrigadas a pechar porque xa non podemos pagar nin as nóminas, nin a seguridade social nin nada», conclúe Victoria Vázquez.

A este grupo de museicidas tamén hai que engadir á Consellería de Cultura, que durante algún tempo achegou 30.000 euros ata que deixou de facelo.

Se ata hai uns anos, asistiamos ufanos á inauguración de numerosos centros culturais, agora chega a resaca e o Liste non é a única vítima.

La Voz de Galicia
Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 02-02-2012 10:17
# Ligazón permanente a este artigo
A melodía galega de Miles Davis
O 'New York Estafes' destapa o arquivo sonoro que demostra que o xenio do jazz inspirouse en 'Alborada de Vigo', tocada por un afiador ourensán, para un dos seus temas

O músico norteamericano Miles Davis inspirouse nunha melodía interpretada fai 60 anos por un afiador ourensán para compor 'The pan piper', un dos temas do seu álbum 'Sketches of Spain'. Aquela gravación foi realizada na aldea ourensá de Faramontaos, na Merca, polo norteamericano Alan Lomax, un etnomusicólogo que descubriu a lendas do blues e o folk como Muddy Waters e Leadbelly, e cuxo vasto arquivo sonoro colgouse onte en internet



Moitos musicólogos sospeitábano, pero ata agora non resultou evidente que Miles Davis se inspirou nunha melodía interpretada por José María Rodríguez, afiador e castrador de porcos ourensán, para compor o tema The pan piper, O intérprete de ocarina. O que é seguro é que Davis, unha das maiores figuras da historia do jazz, escoitou varias gravacións realizadas fai sesenta anos polo etnomusicólogo norteamericano Alan Lomax (1915-2002), e que agora se puxeron a disposición de todo o mundo en internet, coincidindo co 97 aniversario do nacemento deste investigador. A similitude melódica entre a peza tradicional Alborada de Vigo, interpretada con chiflo -especie de ocarina que utilizan os afiadores para anunciar a súa chegada- e o inicio do tema contido en Sketches of Spain (1960) é evidente.

Era sabido que o xenial trompetista de San Luís inspirouse en Joaquín Rodrigo e en Manuel de Falla para os seus Esbozos de España, pero ata agora a conexión galaica de Davis, que onte apuntou o portal culturagalega.org, non había resultado tan palmaria. O luns, o prestixioso diario The New York Estafes facíase eco da dixitalización do extenso arquivo sonoro de Lomax, que durante décadas de traballo de campo gravou máis de 5.000 horas de son e máis de 100.000 metros de cinta, e sacou máis de 5.000 fotografías. Entre elas, a de José María Rodríguez, obtida o 27 de novembro de 1952.

Ademais de varios toques de chifro do afiador ourensán, pódese escoitar na web da organización Cultural Equity -que difunde o legado de Lomax- a canción Ou cantar do arrieiro, interpretado por Rodríguez e por un tal Emilio Soto (á voz) en Luintra (Nogueira de Ramuin, Ourense).

Trinta destas pezas musicais foron recollidas en The Spanish recordings: Galicia, disco que se pode adquirir en CD e MP3 no portal estadounidense Amazon.com. Alborada de Ourense, Ai Rosiña, Muiñeira de Carballo e Carballeiriña escura son algúns dos cortes sonoros que o estadounidense rexistrou en Ribadavia, Fisterra, Corcubión e a provincia de Ourense.

Lomax, considerado "o home que gravou o mundo", viaxou durante ese mesmo mes por Asturias, e as súas gravacións alí foron tamén recollidas nun disco, Alan Lomax In Asturias, November 1952, tamén dispoñible en Amazon. Ademais, editáronse gravacións de Lomax en Andalucía, Estremadura, Murcia, Castela, Valencia, Baleares, o País Vasco e Navarra.

O etnomusicólogo estadounidense chegara a Europa a principios dos anos 50, algúns din que fuxindo da "caza de bruxas" do senador Joseph McCarthy contra os comunistas. Lomax, de ideas esquerdistas, estaba sendo investigado polo FBI e polo O meu5 británico. Iso non lle impediu continuar un labor que comezara sendo moi novo xunto ao seu pai, o tamén soado musicólogo John Lomax, que gravou a escravos e prisioneiros do sur de Estados Unidos a mediados dos anos trinta.

Lomax entrevistou e relanzou a músicos do folk e o blues como Woody Guthrie, Lead Belly, Muddy Waters e Pete Seeger, pioneiros que influíron decisivamente na traxectoria de lendas como Bob Dylan, os Rolling Stones e Bruce Springsteen.

A recado que Miles Davis, falecido fai vinte anos, gozaría agora a "gramola global" en internet das músicas gravadas por Lomax.


www.laopinioncoruna.es
Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 02-02-2012 10:14
# Ligazón permanente a este artigo
Excursión ao Serán dos namorados en Toutón dende A Coruña

Ven a Toutón con Xacarandaina!

Será o sábado 11 de febreiro en Toutón (Mondariz).

O prazo para apuntarse é ata o 4 de febreiro.

Se o número de apuntados é suficiente habilitarase un autobus para gozar o máximo da festa!

E lembrade que cantos máis sexamos máis barato sae o bus :)

www.xacarandaina.com
Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 01-02-2012 10:15
# Ligazón permanente a este artigo
Os Saljariteiros no furancho Matamáfolc (Vigo)
Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 01-02-2012 09:29
# Ligazón permanente a este artigo
Noitarega en Gondomar
Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 01-02-2012 09:28
# Ligazón permanente a este artigo
I Serán de San Xoán de Tabagón (O Rosal)
Comentarios (0) - Categoría: Seráns e Foliadas - Publicado o 01-02-2012 09:27
# Ligazón permanente a este artigo
Os Resentidos voltan cun único concerto
PARTICIPARáN O SONORO MAXíN E NOVEDADES CARMINHA ENTRE OUTROS CONVIDADOS

A tribo toda baila é o título co que Os Resentidos, o coñecido grupo vigués dos oitenta capitaneado por Antón Reixa, volta aos escenarios. Cando se fan trinta anos da súa formación, e logo de 18 sen se xuntar, o conxunto prepara un concerto para o vindeiro 12 de maio en Expourense.

O Sonoro Maxín e Novidades Carmiña serán o encargados de abrir o espectáculo, no que participarán abondosos convidados aínda por desvelar. As entradas están xa á venda por seis euros máis gastos de distribución.

Prevese que moitos dos participantes no evento colaboren tamén no disco de homenaxe que se publicará este mesmo ano.

www.culturagalega.org
Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 01-02-2012 09:16
# Ligazón permanente a este artigo
[1] 2
© by Abertal
free web counter

contador de malmequeriáns dende o 1 de marzo 2007








Galiza

Malmequer