Malmequer


Pandereiteir@s e festeir@s da beira atlántica da Galiza


Malmequer
malmequer.vigo@gmail.com
 GAVETAS
 OS SERÁNS (Sección de consulta)
 FOTOS PARA A HISTORIA
 LIGAZÓNS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Entrevista a Jaime Pablo Díaz (Nova Galega de Danza)
Xunto a Vicente Colomer, conseguiu que das raíces máis profundas da tradición galega broten novas ramas; e o público deulles a súa bendición

Aínda que a música galega fíxose maior fai tempo, a danza fíxose de rogar. Jaime Pablo Díaz Rodríguez (Ferrol, 1968) e Vicente Colomer, directores artísticos de Nova Galega de Danza, deixaron atrás calquera complexo para demostrar que tamén nisto somos unha potencia. E o éxito aválaos.

-En Nova Galega de Danza, un mesmo proxecto ten varios directores...
-Os directores artísticos somos Vicente Colomer e eu. Despois temos ao director musical. Xosé Luís Romero foino nos dous primeiros traballos, Alento e Engado. Neste último, Tradición, Pedro Lamas é a persoa que se encargou de buscar todas as pezas.

-¿Fan danza baseada na tradición, tradición modernizada...?
-O noso traballo é recoller da danza tradicional e levalo a un mundo contemporáneo, recoller os ecos e os movementos da tradición galega e levalos a un mundo moito máis moderno. Calquera movemento dun señor ou unha señora cando bailaban nos pobos parécenos moi rico. Intentamos crear unha danza contemporánea, pero de raíz.

-¿E iso gusta máis fose ou dentro de Galicia?
-Estamos como en terra de ninguén. Hai contemporáneo, hai clásico... pero, en realidade, hai algo que se mestura entre os dous que é Nova Galega. ¿Gustar? Gusta moito tanto dentro como fose, os espectáculos non están creados para un tipo de público. O pasado día 27 estivemos en María Pita e puidémolo comprobar, a todo o mundo chégalle o que facemos. Pensa que un baile de zocos, simplemente cambiándolle a cor aos zocos, ou virar a dúas parellas, son cousas que poden ter moita forza.

-¿En que momento deixamos os galegos de bailar espontaneamente? Os nosos avós bailaban en calquera parte, ao acabar un traballo, nun muíño...
-Creo que a xente segue bailando, aínda que non sexa tan habitual. Aínda hai «xuntanzas» da xente maior. Claro, antes era todo moi espontáneo e deixámolo un pouco de lado. Os andaluces, por exemplo, non, teñen o flamenco aí. Tivemos moitas influencias e influíronnos moito a política e Franco, que cortou todo directamente. O flamenco si se apoiou toda a vida, e aquí quixeron que renegásemos do que somos. E non podemos, somos grandes, non podemos ir de pobriños. Cando chegas a Madrid dásche conta de que valoran moito o traballo e que o entenden.

-¿Aínda andamos polo mundo de «coitadiños»?
-Aínda queda algo diso. En Galicia hai cantidade de artistas que fan cousas grandes. Cando empecei, eu tamén ía con medo.

-A música si que alcanzou claramente unha maioría de idade...
-Nós démosnos conta de que a música estaba evolucionando moitísimo, que despegaba, e que a danza seguía igual. ¿Por que non podiamos facer algo parecido? Eu empecei nun grupo tradicional, Vicente comezou bailando en Ribeira e coñecémonos no Ballet Galego Rei de Viana. A partir de aí empezamos a prepararnos, confiados de que se podía facer algo con ese baleiro que existía.

-¿Non é moi complicado atopar o equilibrio entre tradición e contemporaneidad sen molestar a ninguén?
-Hai que ser arriscados, e nós o somos. Arriscado xa é ter seis músicos no escenario e igual sete bailarines, un total de vinte persoas en xira. A música en directo consegue que os espectáculos estean vivos.

-¿José Manuel Rei de Viana foi un visionario, un atrevido, un incomprendido quizais?
-Foi alguén que cambiou radicalmente a forma de ver a danza en Galicia. Para min si foi un visionario, independientemente de que gustase máis ou menos. El colleu fragmentos de pezas que estaban moi claras. ¿Que non é folclore? Vale. Tivo cousas moi boas como creador. Eu respecto moito aos grupos tradicionais, creo que fan un traballo moi bo. O Ballet tamén o fixo no seu momento. A xente que está investigando e fai cousas sobre a tradición tamén é traballo, e iso sempre é bo. Tamén creo que innovar sempre vai chamar a atención.

-¿E o salto a América?
-A compañía aínda é nova, quédanos moito camiño por percorrer. Pero si temos moitas ganas de dar ese salto e abrir mercado fóra de Galicia e de España. No propio espectáculo hai moita influencia da xente que emigrou.

-¿O momento político afecta aos que se dedican á cultura?
-Cremos que ten que haber axudas, sen apoios é moi complicado saír fóra.

-O malo é que, en tempos de crises, a cultura queda nun segundo plano...
-Si. A danza sempre foi a irmá fea de todas as artes. Pero con artistas que sigan loitando polo que cren, sempre se estará aí e conseguiranse moitas cousas.

La Voz de Galicia

Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 15-09-2009 09:38
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal
free web counter

contador de malmequeriáns dende o 1 de marzo 2007








Galiza

Malmequer