Malmequer


Pandereiteir@s e festeir@s da beira atlántica da Galiza


Malmequer
malmequer.vigo@gmail.com
 GAVETAS
 OS SERÁNS (Sección de consulta)
 FOTOS PARA A HISTORIA
 LIGAZÓNS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Nova entrevista a Carlos Nuñez
Coincidiron nunha cea. Fraga achegóuselle e díxolle: «Amigo Núñez, non está demostrado iso de que a música celta exista, non está demostrado cientificamente». Él, entón moitísimo máis novo que agora, non tivo reparos en contraatacar. «Presidente, tampouco está demostrado que o Apóstolo Santiago estea enterrado na Catedral de Santiago porque non se sabe se é el ou que é o que hai aí, pero o mito funcionou». Así é Carlos Núñez (Vigo, 1971), un home que o dá todo no que fai, un apaixonado do seu. ¿E que é o seu? ¿Música celta, fusión con flamenco, bandas sonoras, acompañar coa gaita ás orquestras sinfónicas...? O seu novo disco, Alborada do Brasil, demostra que sempre se pode facer o máis difícil aínda.

Todo empezou cun misterioso bisavó...
Desde pequeno sempre escoitei falar da historia do meu bisavó, que morrera asasinado en Brasil por celos amorosos, profesionais... Era músico, como eu. Era un gran misterio familiar que quixen resolver e alá funme. E atopeime cun país que me raptou. Fíxenme brasileiro enseguida. Bo, e atopamos ao meu bisavó, José María Nunes. Fáltannos aínda as últimas probas antropolóxicas, pero é practicamente seguro que é el. E fíxache, está documentado que o ano que chegou a Brasil asinou o gran éxito do entroido dese ano. ¡E soa galego!

En busca dun familiar e regresa cun disco. ¿Como se explica iso?
O país acólleche tan ben, enseguida séntesche tan en casa, atopas tantas similitudes con Galicia que era imposible non acabar facendo un disco. é que alí hai unha Galicia cool. Toda a cultura antiga de Galicia está alí. E tiven unha introductora de excepción, Nélida Piñón, que enseguida me conectou coa jet cultural. Porque Brasil é un país enorme, pero as elites son moi pequenas. Eu tiven sorte de empezar por arriba e enseguida puiden coñecer a Caetano Veloso e aos grandes mestres da música, da política... E é que en Brasil sucede unha cousa, alí todo está conectado. Non hai fronteiras nin entre as músicas nin entre as cousas da vida. eles conectan todo.

Como vostede, que foi buscando conexións da música celta por todo o mundo...
Pois eles son igual. De feito, cando empecei a gravar gustábame porlle o disco á xente que ía coñecendo. Aos taxistas, aos músicos que me presentaban. ¿E sabes que pasou? Que eu fora a Brasil soñando con facer unha mestura da música latina e a música celta, con inventar esa mestura e atopeime con que iso xa existía. Facía 500 anos que iso xa viña facendo alí.

¿Co disco pretende traer eses novos ritmos aquí, volver ser embaixador, pero esta vez de Brasil?
E de Galicia e de España en Brasil. Porque alí o que se coñece de España é o típico, touros, flamenco, Real Madrid e Barcelona. Teñen que saber que aquí hai moito máis. ¿Sabes que ese ritmo que agora está tan de moda alí, o axé que fai Carlinhos Brown, é de orixe galega? E é que a mestura estaba predestinada. Meter a gaita coas percusións e os tambores tan típicos de Bahía foi un pelotazo.

Unha mestura en toda regra, porque ata «brasileizaron» a Rosalía de Castro.
é que me trouxen aos brasileiros a tocar música galega. A Alborada de Rosalía, por exemplo, a min sempre me pareceu un poema tan rítmico que pensei que era como un rap. E esperei anos a ver con quen podía facer iso, cal era a mellor situación e os mellores artistas para facelo. E atopeinos en Brasil: en Fernanda Katai, unha moza que fai indie-pop, e en dj CIA, que é o pentacampeón dos djs en Brasil. Él ata lle meteu sons de paxaros porque lle parecía que Rosalía «cantaba aos paxarinhos». E eu a melodía coa gaita. E Rosalía a ritmo de rap a verdade é que vai como un canón. Estou orgulloso.

¿E non lle dá medo que non se chegue a entender tanta innovación? Porque no disco parece que hai moito máis que música.
Por iso estamos gravando tamén un documental de todo o que fixemos, para que a xente coñeza esa Galicia brasileira. O meu soño é que este disco sexa o primeiro de moitas pontes e que moitos artistas se poidan beneficiar disto da mesma forma que sucedeu coa música celta e o meu primeiro disco e ese bum que fixo que todas as discográficas puxésense á procura e captura de gaiteiros. Pois oxalá que con Brasil pase o mesmo e crese ese imaxinario galaico-brasileiro. E que a xente sexa capaz de ver que efectivamente a música brasileira e a galega teñen unhas conexións bestiais. E o mesmo sucede coa lingua. Todo Brasil, sobre todo o interior, está cheo de «fogueiras» de San Xoán, de «orballo», de «noites de luar» e de «peliqueiros» como os nosos do entroido.

Falaba do bum da música celta dos anos 90. ¿Non cre que se desinflou un pouco esa crenza de que o folk galego íase a comer o mundo? Antes había gaiteiros en todas partes e agora...
¡E menos mal! Eu creo que non é boa tampouco a sobreexposición dun xénero porque se pode queimar.

¿Cre que en Galicia non se valora a cultura celta como se merece?
Onte mesmo preguntábame un xornalista se non vexo que os galegos estamos perdendo a esencia, que Galicia xa non é tanta Galicia, que a mundialización lévanos a perder o noso e que aquí se consome o que se consome en todas partes. Pois non. Iso é a aparencia. O fondo, o substrato, segue estando aí. Calquera galego que pola razón que sexa tense que ir traballar a Bruxelas ou a calquera outro lugar, pois de súpeto renace nel unha forza interior incrible. E iso non pasa en ningunha outra parte do mundo. O galego que viaxa fóra descobre de súpeto o seu interior, igual que lle sucede aos que fan o Camiño de Santiago. Por certo, ¿sabes que o Camiño de Santiago é o primeiro destino turístico internacional dos brasileiros? E non saben onde está Galicia.

Daqueles anos 90 en que todo o relacionado coa música celta soaba a novo ¿que recorda?
Pois o meu primeiro disco foi no ano 1996, A irmandade dás estrelas. E desde entón vendemos un millón de discos, algo impensable para un gaiteiro naquela época. Pero do que estou máis contento, o que recordo quizá con máis agarimo é que revolucionamos un xénero xunto aos que nos levaban a dianteira entón, como Irlanda ou The Chieftains... E teño a sensación de que Galicia, o meu país, a min deume a oportunidade de servirme das súas conexións internacionais para que ese xénero dos celtas non sexa só europeo, que sexa universal. Imaxínache o que é iso...

Cando gravou o seu primeiro disco xa era unha estrela internacional. ¿Quen lle animou?
Foi culpa de Paddy, dos Chieftains. Estar con eles e gravar con Sinead OConnor foi clave para asinar coa discográfica. Se non chega a haber América e os Chieftains non houbese Madrid. Pero as cousas funcionan así en todo o mundo. E logo do celta viño o flamenco, o pop, a música clásica con orquestras, as bandas sonoras... E agora é o mundo latino, un mundo no que, afortunadamente, os galegos temos máis dereitos que ninguén en toda Europa.

E despois do mundo latino ¿xa sabe o que virá?
Quen me coñece sabe que sempre teño algo en mente, pero é verdade que o de Brasil deixoume esgotado. Foron dez anos pensando no proxecto, desde que toquei en Sao Paulo, outros tres anos de preparación e un gravando.

Fai larguísimas xiras internacionais e véselle pouco por Galicia. ¿Por que?
Galicia é a miña casa. Sempre lle reservo o mellor de min.

Nalgunha ocasión criticou ese sistema de concertos gratuítos das festas estivais.
Criticar non. Iso ten que ver coa cultura de cada país e niso Galicia é moi parecida ao sur de Italia. é algo herdado da cultura das festas, do espírito irmandiño, de que todo ten que ser gratis. Pero si é verdade que é importante que a xente valore o que hai. En Barcelona, por exemplo, damos concertos nos que a xente paga ata 50 euros por vernos. E é bonito iso, saber que a xente paga por verche e por escoitar o que fas. Interésalle de verdade.

¿Mantén ese ritmo de 150 concertos ao ano?
Si. Os concertos son a miña vitamina. E o gran reto é non converterme, como din os Chieftains, nun «travelling vegetable», que é para eles algo así como un artista que está de xira e perde a noción do tempo. Eu creo, en cambio, que o bonito é ir aprendendo, ir adestrándoche, coñecendo cada sitio e, por suposto, volver. Claro, a Brasil hei de volver.

Con todo o que fixo e aínda ten unha espinita cravada. ¿Chegará ese soño que confesou de gravar con Paco de Lucía?
é posible. Todo andarase.

La Voz de Galicia
Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 17-06-2009 23:55
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal
free web counter

contador de malmequeriáns dende o 1 de marzo 2007








Galiza

Malmequer