Malmequer


Pandereiteir@s e festeir@s da beira atlántica da Galiza


Malmequer
malmequer.vigo@gmail.com
 GAVETAS
 OS SERÁNS (Sección de consulta)
 FOTOS PARA A HISTORIA
 LIGAZÓNS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Entrevista a Manu Chao

"De Galicia saio forte e para tirar foguetes"

Cos seus concertos en Monforte, Ourense e A Coruña puxo un prólogo a Tombolatour, a xira na que xa se embarca "forte e co ánimo superrenovado" grazas, entre outras cousas, ás viandas que puido degustar


Manu Chao vaise. volveu unha semana á Galicia que visitaba de neno, como calquera fillo de emigrantes, a bicar a parentes máis ou menos coñecidos, entre paisaxes e linguaxes distintas dos cotiáns, e na que fai dez anos estivo unha longa tempada, para pór os pés na terra e coller aire. Deu tres concertos, en Monforte, Ourense e A Coruña, con base en Bastavales, na casa dos Chao Rego. Despois do concerto coruñés e da celebración posterior, igual de intensa pero aínda máis extensa, toda a banda e os roadies galegos, Xosé Ledo Casevi e Jorge Calviño están no hall do hotel, preparando os vultos para cargalos na furgoneta na que tiñan que saír fai xa dúas horas cara a Barcelona.

Pregunta. Por que empezastes aquí os prolegómenos da Tombolatour?

Resposta. Levaba tempo sen vir. Empezamos por Monforte porque teño moitos amigos desa zona, e foi sumamente forte estar alí, ou en Ferreira de Pantón, da que tanto me falou Casevi e lido moito. Sumamos o agradable e o útil: a nivel musical ensaiamos de seis a oito horas diarias, endurecémonos. E en Bastavales é a primeira vez que estivemos toda a banda xunta. Viñemos facer corpo, e volvemos cun par de quilos máis e coa banda curtida.

P. E tanto, soa como unha máquina engrasada.

R. Nesta semana desenvolvemos certos automatismos que son importantes, e outros non automatismos que tamén o son, para podernos permitir non cantar as cancións sempre igual cada noite. É importarche ter un guión, pero tamén poder descarrilar, aínda que haxa dez mil persoas, e volver ao carril cun xesto.

P. Case 3.000 persoas en Monforte, preto de 2.000 en Ourense, máis de 8.000 na Coruña, e todo practicamente sen publicidade.

R. Non facemos apenas publicidade porque se non, estamos condenados aos grandes aforamentos, e non é unha crítica, non é das peores condenas. Cando estás quentando motores para unha xira, tocar en lugares pequenos é bo, e é un circuíto que non se pode abandonar. Eu veño dese mundo.

P. sacou conclusións sobre o que pasa en Galiza?

R. Non podo permitirme ter unha impresión de como está a cultura aquí ou alá estando unha semana. Eu veño máis ben a que me conten, a ver, aínda que do pouquiño que vin, vin cousas moi sas e moi interesantes. A este país teño que agradecerlle unha vez máis que saia forte e co ánimo superrenovado. Estaba ben, mellor que outras veces, pero de aquí saio para tirar foguetes por todos lados.

P. E en España?

R. España son miles de países. Eu vivo en Barcelona, e aí controlo máis porque teño o meu barrio. Alí si que baixara un pouco o termómetro...

P. Vese como músico trotamundos ata cando?

R. Non o sei, non mo expoño. É o corpo o que mo dirá, e de momento, todos os sinais dinme que o estamos pasando ben. Podería exporme visitar o mundo de forma máis tranquila, vir a Galiza visitando recunchos como a outra vez, da man de Xurxo (Souto) de Mercedes (Peón), de Pinto (de Herbón), Manolo (Rivas), que me ensinaron todo un tesouro, que me regalaron algo inesquecible.

Andar coa guitarra e tocar nos bares musicalmente convenme, é o mesmo tocar nun bar que nunha sala grande. Economicamente, a neveira está chea, non teño por que tocar por tocar. Pero cando estás de xira, mentalízaste que ás 22.30 hai unha cita co público e tes que estar en forma, levar unha vida máis sá.

P. Como leva ser un personaxe mediático do que ademais se esperan mensaxes?

R. Ser un personaxe público exponche a demasiados halagos e a moitas críticas. Pode ser unha situación incómoda, pero eu aprendín a vivir o día a día, non fago plans. Basicamente son músico, se me fan preguntas sobre cousas sobre as que creo que teño algo que dicir, respondo, e se non, non. [Alguén interrompe para pedirlle un autógrafo, que asina]. Iso chupa, e cando me sinto baleiro, búscome un recuncho e recompóñome. A cuestión é estar moi atento a que a saída dese carrusel sexa doada. Non me gustaría non poder baixarme porque teño compromisos para tres anos, e por iso nunca fago plans para máis de seis meses. O día en que estea canso, que chegará, non enganarei a ninguén, non terei que dar concertos por obriga. Por agora, subirme á camioneta é un gusto e concertos como os últimos nutren.

P. propuxo que as Olimpíadas do 2016 organíceas a República Saharauí, e na súa páxina web condena o intento secesionista da provincia boliviana de Santa Cruz.

R. Porque hai cousas que doen. Espero que aos poucos, a páxina, ademais de informar sobre Manu Chao, convértase nun centro de información un pouco anárquico, non organizado

P. Chaótico?

R. Si, je, je. Un medio informativo que se chamará A Feira dás Mentiras, para que o que entre non se crea nada, avisando que somos iguais que os outros medios, uns feirantes. A Feira dás mentiras foi aquel primeiro evento en Galicia, fai dez anos, despois houbo unha media feira no norte de Francia, e espero que se poida renovar outra vez. A leira de Galiza na web vai estar ben coidada. Hai xente ata que nos vai a axudar a montar esa parte.

P. Musicalmente, que lle interesa?

R. Nin o penso. A música que me chega atópoma en cada esquina, é popular ou son cousas gravadas. O meu traballo non é explicar á xente que é a música mundial, é facela inspirándome no que vexo, asimilando cousas. A nivel mundial, non creo que esteamos vivindo unha época relucente. Se comparamos os anos 2000 cos 60 ou 70, o panorama é bastante triste. O que é interesante na historia da música é que sempre en épocas así chega de súpeto unha onda que o varre e o oxigena todo.

P. Ou sexa que estamos esperando a próxima onda...

R. Sen abafo nin expectación, pero chegará, de Galiza ou de Bombai, ou de Filipinas...

P. Será posible se neses sitios non hai industrias discográficas que lancen eses produtos?

R. Ese é o perigo. A creatividade e a calidade no mundo anglosaxón perderon fol, vese chegar cada banda gringa que é bastante dramática, e entón inventáronse iso da world music, que é onde me colocan a min en USA e en Inglaterra porque non saben como clasificarme. É unha etiqueta un pouco neocolonialista, e as discográficas están en Londres, Los Ángeles, Miami... A vitoria será cando os artistas sexan africanos e as discográficas tamén, que os cuartos queden en casa, e iso serve para a música e para todo, porque a xente non abandona a súa casa por gusto.

P. Por gusto faise turismo, pero non se emigra.

R. Exactamente. Como no chiste do que visita o inferno e o paraíso, e decídese polo inferno porque é máis divertido, pero cando chega empézano a tratar a paus e el non o entende. "Amigo", dinlle, "non hai que confundir turismo con inmigración".

www.elpais
Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 27-05-2008 01:05
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal
free web counter

contador de malmequeriáns dende o 1 de marzo 2007








Galiza

Malmequer