Malmequer


Pandereiteir@s e festeir@s da beira atlántica da Galiza


Malmequer
malmequer.vigo@gmail.com
 GAVETAS
 OS SERÁNS (Sección de consulta)
 FOTOS PARA A HISTORIA
 LIGAZÓNS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Os talleres de traxe tradicional galego piden unha etiqueta de autenticidade
Os talleres de fabricación de traxes tradicionais queren que o seu traballo se recoñeza cunha etiqueta distintiva de calidade. A deturpación dos elementos históricos do vestiario que se realiza seguindo os canons antigos debido á utilización de pezas doutras xeografías alleas a Galicia, e a substitución dos materiais de confección orixinais por outros como o plástico e o algodón en traxes que se venden baixo a etiqueta de «tradicional» son dúas dos problemas que denuncia o colectivo dos artesáns do sector.

Actualmente a Consellería de Industria elabora un rexistro público e voluntario que agrupa aos «produtores de traxes tradicionais populares». A lista engloba a dezaoito talleres, que posúen a carta de artesán que acredita que non utilizan procesos ou materiais industriais na fabricación das súas pezas. Con todo, esta cualificación non soluciona os problemas duns artesáns que non teñen ningunha posibilidade de impedir que tendas varias utilicen a etiqueta de «traxe tradicional» en pezas que non cumpren ese requisito, e tampouco impide o mercado negro de fabricantes de pezas que non están dados de alta fiscal e laboralmente.

Diferenza de prezos
As asociacións culturais que se dedican ao baile e a música tradicional son os principais clientes duns artesáns que teñen que competir con prezos que chegan a ser a metade do que eles piden. «Un traxe que acabo de facer para muller a prezo de fábrica pode custar sobre 3.500 euros. Outro de muller fabricado por xente que podemos dicir que fai falsificacións andaría polos 1.500», explica Álex Regueiro, un dos xastres que Industria recoñece como artesáns do traxe tradicional.

Ademais do xastre ou a modista, a elaboración do vestiario antigo necesita de polo menos outros sete artesáns para que a roupa realícese baixo as condicións adecuadas para que unha peza leve os adxectivos tradicional e artesanal. Nesa lista estarían os que se ocupan de que ao taller cheguen os tecidos, os fíos, as xoias, o calzado, as medias ou as puntillas que finalmente o xastre encaixará para conseguir unha peza tradicional completa.

Os artesáns do sector tamén recordan que non existe un museo dedicado ao traxe galego, xa que as vestimentas antigas que se conservan están repartidas entre diferentes institucións como o Museo do Pobo Galego ou o de Pontevedra. Os empresarios do sector recordan que a investigación histórica é básica á hora de fabricar traxes tradicionais.

Álex Regueiro leva máis dunha década facendo traxes tradicionais en Santiago. é un dos artesáns máis belixerantes coa situación actual, na que, segundo el, está a se xeneralizar a falsificación de traxes que se venden coma se fosen tradicionais sen selo. «Venden, por exemplo, chales valencianos ou zapatos casteláns coma se foran galegos», explica.

O enfado de Regueiro chegou o extremo de pór unha denuncia contra unha tenda que vendía traxes tradicionais en Santiago sen que o fosen. «Ou que pasa é que non temos protección de ningunha Administración, fundamentalmente porque non hai agarimo, e sen agarimo non pódese chegar a coñecer algo do que non sábense moitas cousas», afirma.

Regueiro sinala como fundamental a investigación para desenvolver de forma adecuada o oficio dentro dun taller dedicado á fabricación de roupa tradicional. «Á parte de estudar disciplinas como xastrería ou patronaxe, hai que investigar a través de libros, cadros ou museos. Tamén sería bo que a Administración fixese exposicións que servisen para difundir ou traxe tradicional e que vos produtores tivesen máis contacto entre se e co público interesado», argumenta.

Traballos «en negro»
Regueiro tamén sinala que o mercado negro da «modista que cobra unha paga e que logo dedícase na casa a facer e vender roupa sen pagar impostos fainos tamén moito dano, porque se poden dar diferenzas de que ela venda unha camisa de liño por 15 euros e nós teñamos que poñerlle un prezo de 60, posto que cumprimos coas nosas obrigacións fiscais».

José Antero Rodríguez é outro dos artesáns que figura na listaxe que a Consellería de Industria manexa dentro da lista de talleres que se dedican á confección de traxes tradicionais. As novidades que se utilizan sen razón e que deturpan os elementos históricos da roupa constitúen o principal problema que, segundo Antero, afecta ao sector. «Cada vez imos a peor porque todo son innovacións que se introducen en favor do espectáculo», explica en referencia aos traxes deturpados que utilizan algúns grupos musicais e de baile nas súas actuacións.
Rodríguez explica tamén que moitas das tendas que en Ourense non cultivan a precisión que busca a vestimenta tradicional adoitan anunciar nos seus rótulos que teñen á venda «traxes rexionais», que segundo Antero diferéncianse principalmente no acortamiento de todas as pezas da vestimenta, xa sexa a saia, o mandil ou o pano.

Pouco diñeiro no mercado

Rodríguez explica que o mercado en Galicia do traxe tradicional ten como un dos seus problemas os intentos constantes de aforrar nos materiais, o que contribúe a rebaixar a calidade do produto final. «Se, por exemplo, unha peza leva liño, pois o substitúen por outro material e así se acaba degenerando a vestimenta. Se non se quere gastar tanto diñeiro, é mellor ir comprando o traxe aos poucos, e non todas as pezas dunha soa vez. Así se conseguirá un traxe en condicións», sinala. Os compradores deste tipo de vestimenta adoitan adquirila como unha especie de patrimonio téxtil, debido ao seu gran valor.

«Como artesáns, morremos de fame». Así de categórica exprésase Celia Blanco para simbolizar as dificultades ás que se enfrontan a maioría dos talleres de traxe tradicional. Celia é unha das produtoras que están na listaxe de Industria, e explica que «as imitacións» son o principal problema da súa clase artesanal. «Non valórase ou noso traballo, e como as cousas sigan así penso que moitos talleres de artesáns tradicionais van acabar desaparecendo», anuncia esta artesá de Ourense.
Celia Blanco está conforme con todas as medidas que axuden a clarificar a actividade dun sector que se ve ameazado pola ausencia dunha regulación clara sobre a súa actividade.

http://www.lavozdegalicia.es
Categoría: Novas - Publicado o 17-09-2007 08:58
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
© by Abertal
free web counter

contador de malmequeriáns dende o 1 de marzo 2007








Galiza

Malmequer