Malmequer


Pandereiteir@s e festeir@s da beira atlántica da Galiza


Malmequer
malmequer.vigo@gmail.com
 GAVETAS
 OS SERÁNS (Sección de consulta)
 FOTOS PARA A HISTORIA
 LIGAZÓNS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Luar na Lubre presenta nova vocalista na Coruña
Sábado 7 de xaneiro.
Concerto no Teatro Colón (A Coruña) ás 20:30 presentando a nova voz do grupo, Paula Rey, e con Mike Oldfield como invitado.


Paula tarda 23 minutos en chegar desde a súa casa de Adormideras ao teatro que a verá estrearse no folk. O Colón será ponte. Pasarela pola que a cantante cruzará para chegar da lírica á música do país. A que comulga coas raíces. Da man dunha formación que non deixará de sumar kilos de tradición. Ambos casaron un día hai dous meses cando a coruñesa non deixou de moverse. Acompasada.

—¿Como está sendo a adaptación de Paula ao grupo e do grupo a Paula? Supoño que será algo así como cando unha parella casa.
—(Bieito) É un proceso que non é dun día para outro. Ela ten que entender as características do grupo porque vén dun estilo totalmente distinto pero a súa capacidade vocal e a tesitura son moi boas, entón bastaralle con poñer vontade. É unha boa profesional así que terá que adaptarse a nós. Pola nosa parte, teremos que facilitarlle as cousas o máximo posible. E si, é unha especie de matrimonio ou maridaxe ou como se lle queira chamar.

—(Paula Rey) Veño do campo lírico, moi desvinculado ao folk que non eu, que sempre estiven ao tanto dos grupos desta forma de facer música. O que si é que nunca cantei. Por iso, é marabilloso que me xurdira esta oportunidade. Procedo dun mundo máis académico, máis da lírica pero é positivo en canto a que uso todos os recursos que aprendín no clásico para o folk. É todo un reto pero estouno intentando.

—É a voz máis preparada que tiveron?
—(Bieito) Si, é a primeira que ten estudos a nivel vocal. Paula traballou a voz dunha maneira diferente ás outras que eran autodidactas. Todas tiñan a súa forma de cantar. Distinta. Sara Vidal viña do fado tradicional e marcaba os xiros. Paula é a primeira que fai exercicios antes de cantar.

—(Paula Rey) Aínda que veño da lírica, utilizo máis rexistros e non sempre canto dun xeito operístico. Cando tocan temas tradicionais, coloco a voz dunha forma e se son máis líricos, doulles o meu toque.

—Despois de varios meses con ela, que aporta Paula a Luar na Lubre?
—(Bieito) Nervio, unha forza interior que é moi interesante. É unha rapaza nova con moitas ganas e cunha voz privilexiada. Aporta frescura e esa forza que axuda a incorporarse a un proxecto porque non é o mesmo que tirar dunha persoa cun estado anímico baixo. É así como nun mes estamos arrancando a nova etapa, algo que non ocorreu coas outras cantantes. Paula aprendeuse neste mes o repertorio.

—Comentou na presentación que lles chamara a atención porque non paraba de moverse.
—(Bieito) Si. Ela non para. Nos escenarios e, sobre todo, no folk, as cantantes son moi estáticas pero o movemento ben acompasado está moi ben. Nas probas chamounos a atención porque non paraba quieta. Vainos a poñer a todos a bailar.

—Van presentar temas do novo proxecto no concerto?
—(Bieito) Vai a haber novidades. Trátase dunha maquinaria moi pesada e facer cousas leva o seu tempo. Embarcámonos nun novo disco que sacaremos na primavera de 2012. Tocaremos novos temas pero non moitos. A gran novidade será Paula. Ela será a protagonista.

—Nerviosa?
—(Paula Rey) Estou expectante. Positivamente nerviosa. Teño inquietude por como vai ser e moitas ganas de que chegue xa.

—(Bieito) Sempre se nos acolle moi ben na cidade e en Galicia, en xeral. Ademais que o Colón é un símbolo para nós, onde sempre enchemos e no que gravamos “Ao vivo”, en dous días seguidos con cheo absoluto.

—Houbo un tempo que este territorio estaba vetado para o grupo.
—(Bieito) Si que o pisabamos pero desde o Concello non había esa cousa que tiña que haber cando posiblemente somos o grupo máis importante da cidade. Desde as diferentes corporacións municipais nunca se nos valorou. Fixérono máis en Pamplona e noutras cidades, algo que ten que ver co mal extendido da falta de autoestima. Así ata este ano que actuamos en María Pita. É unha cuestión de saber apreciar.

—Que opina da nova corporación municipal despois das declaracións da concelleira que tildaba o anterior como un programa cultural “demasiado galego”?
—(Bieito) Eu fixen un comentario no seu día como traballadores da cultura galega que somos porque somos cultura galega e con nós hai que contar, porque por “hache” ou por “be” somos historia. O que non sexa capaz de velo é o seu problema. É unha batalla constante e que aburre.

—Como aguantan tanto tempo na escena?
—(Bieito) Non é fácil e non se trata de resistir porque a nosa traxectoria foi ascendente e nunca baixamos o número de concertos. A clave é saber o que se quere. Despois danse certos movementos que abren novas vías pero, sobre todo, están os equipos humanos e creo que temos enerxía suficiente para botar outros 25 anos máis. Somos o único grupo que saca un disco cada dous anos e estamos con Warner desde 1996, cando a discográfica soe liquidar ás formacións nun segundo ou terceiro traballo.

—Inspíranse no “Libro das invasións” para o disco. Como están solventando o reto?
—(Bieito) Nunha parte inspirámonos neste libro, contemporáneo ás cantigas de Santa María e a lírica galaico-portuguesa, e despois está a música tradicional e o que nós reinterpretamos dela. No libro fálase dos “milisians”, un pobo indoeuropeo que se instalou en Galicia. Temos datos da Torre de Hércules e dunha cidade como A Coruña desde a que Ith, fillo de Breogán, viu a silueta dunha illa. Irlanda. É un libro que todos deberiamos coñecer. Toda esta historia está recoñecida porque os grandes da literatura coma Murguía se inspiraron no celtismo e ata o himno fala de Breogán. Nós afrontamola recoñecendo a historia como propia. É como poñer banda sonora a unha peli. Tes que imaxinar o momento en que Ith colle o barco e cando chega a Irlanda.

—Por que apenas saen novos grupos folk?
—(Bieito) Parece que a música folk funciona soa pero hai un traballo moi potente detrás. As cousas non saen por un golpe de sorte e as bandas cansan porque nunca pasa nada e a xente ten moita présa. Nós levamos moito tempo traballando, ás veces, en condicións moi precarias que fixeron do proceso, algo duro onde houbo o risco de que se rompera. Porque estas cousas pasan como pasan os divorcios e as separacións.

—Actuarán nun teatro que comezará en febreiro unha nova etapa. Que cren que pasará?
—(Bieito) A noticia non é boa e danos pena porque non sabemos o que vai pasar nin as propostas que están detrás

www.elidealgallego.com
Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 05-01-2012 14:20
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal
free web counter

contador de malmequeriáns dende o 1 de marzo 2007








Galiza

Malmequer