Malmequer


Pandereiteir@s e festeir@s da beira atlántica da Galiza


Malmequer
malmequer.vigo@gmail.com
 GAVETAS
 OS SERÁNS (Sección de consulta)
 FOTOS PARA A HISTORIA
 LIGAZÓNS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Cristina Pato: Dez anos do 11-S
Cristina Pato, a nosa pianista e gaiteira máis internacional, atopou en Nova York o seu motor vital e profesional. Alí tense reinventado, grazas ao contacto con grandes da música, e alí imparte clases na universidade. Ela, coa súa sensibilidade natural, achéganos a súa experiencia neoiorquina neste aniversario.

É a nosa gaiteira máis internacional e ten entre a súa haber vital o mérito de ser a primeira gaiteira que como solista sacou un disco ao mercado, Tolemia, fai xa 13 anos. Con todo, Cristina Pato (Ourense, 17 de agosto de 1980) destaca pola súa dualidade, esa que lle permite tocar o piano e a gaita coa mesma paixón, e que a levou a fusionar a música folk e a clásica ata facer soar a gaita como un instrumento máis da orquestra. Pero esa dualidade é para ela sobre todo unha forma de ser, esa mesma que a converte en días emocionais, como o da entrevista, nunha muller de voz fráxil que responde inmensamente sobrecogida ante a que considera a mellor etapa da súa vida, tanto profesional como persoal, desde que se fincou co seu marido en Nova York, onde chegou por primeira vez no 2003, dous anos despois do tráxico 11 de setembro.
Manhattan abriulle as portas de cumprir o seu soño e de reinventarse: «Iso é o que me fascina desta cidade, esa capacidade que ten de estar en continuo movemento». No relato do seu día a día, Pato insiste por encima de todo nesa tendencia natural de Nova York ao cambio, á renovación, ata logo da masacre.

Hiperactividade
Esa hiperactividade contaxiosa da cidade veulle como anel ao dedo a quen ten unha parte de doutor Jekyll, que intenta frear constantemente. «É certo que non paro, porque teño un lado vago e dáme sempre a sensación de que se me paro fareino en seco, por iso intento evitalo». Como tantos outros músicos, Cristina Pato decidiu marcharse a Nova York para avanzar nos seus estudos: «Estou continuamente póndome metas -explícase- e facer o doutoramento en Piano era unha de elas». Pero no seu camiño cruzouse de novo a gaita e, aínda que acabou o seu doutoramento en Piano, o seu encontro con Osvaldo Golijov cambioulle o seu destino. «El foi o primeiro que escribiu esa peza para a gaita como solista e foi quen me presentou a Yo-Yo Ma e, mira, agora precisamente vou impartir clases con el na Universidade de Harvard, un proxecto moi interesante para os próximos catro anos».

E é que, a día de hoxe, Cristina Pato está totalmente integrada en Manhattan. Ademais do proxecto en Harvard, é profesora adxunta de interpretación operística na New Yersei City University, e a vía de contacto con outras culturas musicais fíxoa crecer tamén como artista. «Agora mesmo, Nova York é onde profesionalmente atopei o meu sitio, por onde ademais todos os grandes dalgún xeito acaban pasando. E aínda que non paro en Manhattan tantísimo tempo como quixese, porque estou de xira continuamente, é unha cidade fascinante á hora de poder descubrir novas conexións, novas culturas», resume Pato, quen se marchou o pasado xoves a Angola, coa Axencia Española de Cooperación Internacional para ensinar a nenos de colexios públicos, e volverá a Galicia a próxima semana.

En toda esta etapa de renovación e de reinvención, ata estética, Pato insiste en que Nova York foi definitiva: «Sigo co pelo algo verde, pero só pola parte de abaixo, así que como o teño tan longo, se teño un día malo, recóllomo e só vexo o castiñeiro». Esa tinguidura de pelo gañoullo nunha aposta coa súa nai -«Ela insistiu en que se acababa a miña carreira de piano, deixaríame tinguirmo desa cor», aclara con añoranza-, a pesar de estar en permanente contacto coa súa familia e a súa terra: «Creo que podo vivir Nova York como a vivo porque case paso catro meses en Galicia. Víngome a finais de maio e xiro desde Galicia todo o verán». Pero Nova York deulle o recoñecemento internacional e alí vive feliz no Greenwich Village, rodeada «de xente que sempre está de paso».

A tensa calma do metro
Nova York tena reinventado a ela da mesma forma que a cidade se reinventa a diario, ata logo da ferida do terrorismo. «Viña falando precisamente do 11-S cun colega e, desde o meu punto de vista, o medo está constantemente aí. Ás veces vas en metro e párase entre dúas estacións por calquera motivo e chéiralo. O medo chéirase desde entón. Todos quedamos calados, non levantamos a cabeza, co noso iPhone, ou iPad, ou o que sexa. E é verdade. Hai unha expresión en Estados Unidos que é facerse o new yorker, facer precisamente como que non pasa nada, e iso é o que facemos todos neses casos. Pode ser un falliño eléctrico ou un ataque terrorista, con todo, aparentemente non pasa nada. Pero esa sensación de tensa calma si se respira. E iso foi a partir do 11-S, claro». Por iso a morte de Bin Laden non se vive igual na distancia. «Eses días aquí foron un verdadeiro bombardeo de televisións e periódicos, pero, se che digo a verdade, eu no meu barrio non vin ningún tipo de celebración. Quizais é que a xente da que me rodeo é doutra pasta», subliña.
Con motivo do décimo aniversario do 11-S, a cidade planeou tamén algunha celebración musical. «Este ano -indica Pato- invitáronme para un memorial no Lincoln Center, no que había unha mestura de música clásica e músicas do mundo, aínda que non poderei ir. Pero o meu marido [tamén é músico], que está alí, comentoume que durante estes días si se nota unha maior sensibilidade en forma de misas e concertos. Pero eu o que noto na xente é respecto, por todos aqueles que perderon aos seus seres queridos e non tiñan ningún tipo de relación co terrorismo». «Ao longo destes anos en Nova York -sentencia- é o sentimento que máis percibín, un profundo respecto por toda a xente que faleceu ese día. Iso foi unha constante en persoas de distintas culturas». Un respecto que a artista galega conclúe coa música do silencio.

La Voz de Galicia
Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 13-09-2011 09:38
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal
free web counter

contador de malmequeriáns dende o 1 de marzo 2007








Galiza

Malmequer