Malmequer


Pandereiteir@s e festeir@s da beira atlántica da Galiza


Malmequer
malmequer.vigo@gmail.com
 GAVETAS
 OS SERÁNS (Sección de consulta)
 FOTOS PARA A HISTORIA
 LIGAZÓNS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

VI PREMIOS OPINIÓN DE MÚSICA FOLK - NORDESTIN@S, MELLOR ÁLBUM FOLK GALEGO DO ANO 2006
Hoxe será un día festivo para o folk galego. A cita é no Teatro Colón da Coruña ás oito e media do serán coa entrega dos PREMIOS OPINIÓN e as actuacións de Nordestin@s, Os Cempés, Maite Dono e Xosé Luís Miguélez. Os lectores que queiran asistir á gala de entrega dos galardóns aínda poden conseguir unha invitación presentando o cupón que hoxe aparecerá nas páxinas do xornal, tal como sucedeu en días pasados.

O trío Nordestin@s naceu da unión das voces de Ugía Pedreira e Guadi Galego e o piano de Abe Rábade. Os sons jazzísticos de Rábade poñen o contrapunto a pezas tradicionais ou de composición propia con sabor mariñeiro. A temática desta obra une ao mar de Cedeira, lugar de nacemento de Galego, co de Foz, vila natal de Pedreira. A receptividade a este disco foi notable e foron quen de vender no nadal pasado dúas mil copias, un rexistro excelente para os tempos que corren na industria musical e máis tendo en conta que se moven nun estilo musical no que as vendas son limitadas. Ugía Pedreira foi a cantante do grupo Chouteira e actualmente é a voz principal de Marful, ademais de ser a directora do Conservatorio Folque de Lalín. Guadi Galego é coñecida por ser a voz de Berrogüetto e ultimamente atravesa un momento creativo intenso ao que dá saída co dúo Espido, formado con Guillermo Fernández. Pola súa banda, Abe Rábade é considerado como un dos artistas novos máis sobranceiros no eido do jazz. Uniron as súas forzas para elaborar un disco que xa vai ocupar un lugar importante dentro da música de raíz galega.

Os compoñentes do grupo amosan satisfacción por recibir o PREMIO OPINIÓN como mellor álbum de folk do 2006 e valoran que se premiou por parte do xurado "algo distinto".

-Semella que desde aquel concerto de presentación en Pontevedra e o segundo, realizado en Mera, pasou demasiado tempo ata que asentaron o seu proxecto.
-Foi premeditado. Quixemos facer poucos concertos ata a saída do disco.

-E chegado ese traballo atopáronse cunhas vendas magníficas. Esperaban tal recibimento a unha proposta novidosa no panorama musical galego?
-Esperabamos que á xente lle gustase porque era un concepto distinto e tiñamos o reforzo de cancións populares. Había unha posibilidade de chegar a un maior espectro de xente por mor das harmonías máis sofisticadas, pero nunca esperas que se venda tanto. A estas aturas levamos facturados máis de catro mil exemplares. Confiábamos no álbum porque é un proxecto sincero.

-Desde o concerto realizado no teatro Principal de Santiago, no que gravaron o disco, a proposta non parou de medrar.
-Ese concerto foi un punto de referenza e un comezo dalgo esperanzador. Notamos que o público estaba claramente con nós.

-A súa execelente acollida, xunto a doutras propostas como as de Xabier Díaz, Espido e Marful, e nestas dúas son parte importante Guadi Galego e Ugía Pedreira, amosan que existe un mercado en Galicia para un tipo de música con raíces que comeza a abrir novos vieiros?
-Si, totalmente. Cremos que a xente agora está preparada e apareceron músicos que se botaron cara adiante a realizar cousas diferentes. Tamén apareceu algunha discográfica valerosa, como no caso de Falcatruada, que editou a Nordestin@s. Danos a sensación que o público esperaba que saíse algo distinto e iso vai axudar aos artistas que realizan autoproducións porque se chegan a un número determinado de vendas poderán meter máis cartos nos seus vindeiros traballos. É moi posible que hai un lustro non sucedese o mesmo e a demanda para este tipo de propostas non acadase a mesma acollida. Agora o que debemos facer é sacarnos o complexo da lingua e cantar en galego con normalidade.

-Axudoulles ser xente xa cunha traxectoria musical ás súas costas para realizar un álbum con maior madurez?
-Que os tres tivésemos xa experiencia resultou moi importante para o resultado final. A unha persoa que comeza custaríalle máis. O mercado no que traballamos é pequeno, pero xa contabamos cun certo nome que axuda a que o trío concentre unha maior atención por parte da xente.

-Hai pouco unha das súas pezas foi escollida para aparecer nun disco recompilatorio editado nos Estados Unidos. Que pode representar ese recoñecemento no estranxeiro?
-O tema é Ari, Ari e o mérito haillo que dar á nosa discográfica, que está a currar duramente. Esas cousas sempre están ben, mais nunca sabes que van representar e que pode acontecer cunha promoción así. Ao mellor non sucede nada especial.

-Vistos os resultados e o éxito acadado cómpre falar do futuro de Nordestin@s. Falaban que non tiñan claro se habería un segundo disco. Variou algo esa idea con todo o sucedido neste tempo?
-Estamos nas mesmas. Non imos pensar moito no futuro, depende de como vaian as cousas de cadaquén, xa que traballamos noutros proxectos musicais. Veremos como evolucionan as nosas carreiras e iso é o máis bonito. O único que temos claro é que, de saír outro disco, tamén sería temático no seu contido. Podía ser do mar, como este, ou doutra cousa, mais sempre pensando nalgo conceptual. Estamos ledos da mestura realizada. Abe provén do jazz e trae ideas diferentes ás nosas, que traballamos noutra onda, e iso enriquece ao conxunto.

www.laopinioncoruna.es



Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 11-10-2007 00:10
# Ligazón permanente a este artigo
VI PREMIOS OPINIÓN DE MÚSICA FOLK - BERROGÜETTO , SEGUNDO MELLOR ÁLBUM POR `10.0´
O grupo Berrogüetto foi o primeiro gañador dos PREMIOS OPINIÓN co seu disco Hepta. Eles, xunto a Fía na Roca e Susana Seivane, abriron o capítulo de vencedores dun premio que segue a ser a única referenza no panorama musical galego que salienta o labor dos músicos folk.

Pasaron varios anos desde a saída do anterior traballo e agora o conxunto volveu recibir o beneplácito do xurado por 10.0, unha obra que conmemora unha década no eido musical dunha banda asentada como un dos piares máis fortes na música do noso país.

-Que valoración fan desde a saída ao mercado do seu último traballo?
-En liñas xerais cremos que tivo unha boa acollida. Como adoita acontecer hai xente á que lle gusta e a outra non tanto, pero pensamos que foi acollido con bastante agarimo.

-As vendas amosan que seguen a contar cun bo número de seareiros.
-Tal como vai a industria discográfica non hai queixa. Se miramos o descenso xeral de vendas e os números que saen con esta obra vemos que, máis ou menos, mantemos o noso nivel de vendas.

-No verán actuaron bastante por toda Galicia.
-Xullo foi malo por mor da configuración dos concellos logo das eleccións municipais, pero agosto e setembro foron espléndidos. O verán resultou moi activo e sentímonos ledos porque acostuma suceder que cando non tes disco novo os concertos redúcense de xeito considerable, e non aconteceu iso. Queremos salientar a nosa presenza en países aos que non fóramos, especialmente México, onde tocamos nun festival interesantísimo de culturas en resistencia, que están en perigo de perder a súa identidade, e coñecimos xente de todo o mundo. O festival resultou moi potente e ademais, por unha vez na vida, tivemos tempo de facer turismo e México, coa súa cultura precolombina impresionante, é un país espectacular e a xente tratounos moi ben.

-Veñen de estar no Popkomm en Berlín. Como foi a experiencia nun país, como Alemaña, no que lograron un par de premios da crítica musical e adoitan ser moi ben recibidos?
-Había ben tempo que non iamos por aló e a verdade é que sempre tivemos un gran recibimento por parte do público e esta vez recuncamos con esa sensación. O evento é unha festa máis profesional que de cara ao público e a representación galega e española gustou bastante. Ademais, tivemos unha boa repercusión nos medios de comunicación.

-Esta vez tocoulles ser segundos na votación e aínda ningún artista conseguiu repetir como gañador do galardón. Iso reflicte, en certa medida, o bo momento que atravesa a música de raíz na nosa terra?
-Podería ser unha interpretación. Afortunadamente contamos cun alicerce potente e comezan a saír propostas diferentes, que amosan diversidade e calidade para o noso panorama musical. Para manter unha industria musical viva é imprescindible meter carbón humano a traballar, e que todo ese traballo se consiga plasmar no apartado artístico.

-É inevitable preguntar por ese adiado disco sobre enerxías alternativas.
-Levamos moito tempo traballando niso. O proxecto continúa adiante e non está esquecido pero atopamos atrancos e oxalá en breve teñamos novas, pero xa non damos ningunha data de saída.

-Nesta ocasión acadaron o segundo lugar na votación do xurado logo de obter o primeiro lugar na I edición dos PREMIOS OPINIÓN.
-O importante é seguir estando presentes na lista de premiados e que a xente siga a falar de nós. O outro é unha cuestión sinxelamente numérica que non ten tanta importancia.

www.laopinioncoruna.es



Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 11-10-2007 00:10
# Ligazón permanente a este artigo
VI PREMIOS OPINIÓN DE MÚSICA FOLK - MILLADOIRO, TERCEIRO MELLOR DISCO POR ´UNHA ESTRELA POR GUÍA´
Milladoiro realizou con Unha estrela por guía un traballo atípico na súa carreira, xa que se constituía como o primeiro disco enteiramente cantado na longa andaina da banda.

Os poemas do finado escritor Manuel María son o eixe deste traballo de encarga co que o conxunto afrontaba un reto musical. Maniféstanse decepcionados co recibimento tido a esta obra, tal como se pode comprobar na entrevista, pero o máis importante nestes momentos na vida da formación é a recuperación de Antón Seoane logo dun verán no que non tocou co grupo por mor dun problema de saúde. Na época estival, a banda non interpretou nos escenarios o disco novo, reservado polas súas características para recintos pechados.

-Como valoran o recibimento deste álbum, atípico na súa carreira musical?
-Non estamos moi ledos porque pasou desapercibido. Decepcionounos o silencio que houbo ao redor do álbum. Independentemente da valoración artística sobre a obra, que haberá, loxicamente, para todos os gustos, cremos que un disco que une a poesía de Manuel María con Milladoiro debería ter outra repercusión. Fallou moito a vontade política. Falábase de poder realizar algo no estranxeiro e ao final case nin o presentamos no país.

-Cantos concertos deste traballo deron en Galicia?
-O de presentación en Pontevedra, cuns actos organizados un chisco de tapadillo, en Santiago de Compostela e Vilalba. As actuacións pasaron sen pena nin gloria. Non sabemos o motivo, pero en Galicia viráronlle as costas a este traballo.

-Cales son os vindeiros proxectos do grupo?
-En primeiro lugar remataremos o ano de concertos, que aínda nos levará por Sevilla e Zaragoza. Logo estamos a pór música a un proxecto audiovisual de Jose Luis García Sánchez, con quen xa colaboráramos en Divinas Palabras. Volve fixar a súa atención en Valle Inclán e prepara un traballo sobre tres obras do escritor galego. Imos compoñer a música para unha delas, titulada Las galas del difunto. Tamén estamos en negociacións avanzadas para un proxecto co Eixo Atlántico no que conectariamos a Portugal e Galicia musicalmente e colleriamos referenzas dos dous países para elaborar un disco. A máis longo prazo barallamos ideas para o 2009 porque se van cumprir trinta anos de vida de Milladoiro e queremos realizar algo un pouco singular para conmemorar como é debido ese aniversario tan especial.

www.laopinioncoruna.es



Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 11-10-2007 00:09
# Ligazón permanente a este artigo
Carta do Colectivo en Defensa da Gaita
GAITAS E XAMÓN IBÉRICO

O Colectivo en Defensa da Gaita (CDG) síntese unha vez máis indignado e ofendido ante as recentes declaracións realizadas por D. Xosé Lois Foxo (Director da Escola Provincial de Gaitas e da Real Banda de Gaitas da Deputación de Ourense) con relación á chamada Liga Galega de Bandas de Gaitas e a súa futura denominación anunciada por el mesmo, sendo o promotor desta competición de bandas pseudo-galegas, que semellan máis de Escocia que de Galicia. Segundo palabras do señor Foxo, o vindeiro ano desaparecerá a Liga Galega para pasar a Liga Ibérica, nome curioso que chama a atención do CDG.

As denominacións de orixe (pensemos no xamón ibérico, por exemplo) son lugares ou áreas de fabricación, elaboración ou extracción dun determinado producto que, pola súa singularidade, é representativo dun lugar concreto. Se unha liga como ésta, que dende a súa creación fomenta formacións semellantes ás escocesas, pasa a denominarse en pouco tempo Ibérica, non só constitúe o fracaso deste campeonato en Galicia (recurrir a fórmulas a nivel estatal e non só galego como ata agora é sinal de deterioro e esgotamento dun proxecto que comezou sendo viable ata hoxe), senón que xustifica o agardado desexo do señor Foxo por constituíla como unha denominación de orixe máis e espandila polo resto do Estado, como un auténtico virus.

E é realmente sorprendente como hai xente que pretende vivir deste conto musical que dura xa moitos anos e que o CDG denuncia constantemente á cidadanía galega e non galega dende hai tempo. Non cómpre unha denominación de orixe para as gaitas, señor Foxo. Son case todas galegas (lembremos que hai algunhas inventadas por vostede que non o son, as denominadas gaitas marciais ou marcianas para nós, empregadas na maioría das bandas que participan nesta Liga). A futura Liga Ibérica de Bandas de Gaitas non é, por suposto, de orixe galega. Só faltaba iso. A súa orixe é, sen dúbida, escocesa. Quen pretenda enganar ós cidadáns con artimañas deste tipo non o conseguirá nunca. Nin con isto nin con nada.

Colectivo en Defensa da Gaita. A Coruña

www.cdg.es.vg

Modelo galego



Modelo escocés




Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 11-10-2007 00:09
# Ligazón permanente a este artigo
Vinte anos de honradez e dignidade
A Banda de Gaitas Tradicional Airiños de Fene festexou, o pasado 29 de setembro, 20 anos de traxectoria marcados pola seriedade no traballo, a honradez da súa proposta musical e mais a dignidade na súa transmisión

Nuns tempos nos que o máis sinxelo e doado sería ás correntes "de moda", ás subvencións e ó mercantilismo, eles decidiron apostar por unha proposta de música tradicional de calidade e respectuosa co legado recibido dos nosos maiores, sen complexo ningún á hora de empregar os instrumentos propios do noso país. Airiños de Fene conta cun traballo discográfico publicado que, xa no seu propio título, reivindica a autenticidade e enxebreza do que é a súa proposta musical: Identidade.

O presidente de Airiños de Fene, Valentín García, e o seu Director Musical, Miguel Doval, ofrecéronnos a súa persoal ollada sobre o pasado e o presente da agrupación:

O proxecto de formar unha banda de gaitas en Fene, ¿de que xeito comezou?
Valentín García: A idea de reunir os rapaces e rapazas das distintas escolas de música e baile tradicional de Fene, nunha aventura musical común, partiu de Ramiro Couce; cun proxecto inicial, talvez demasiado ambicioso, que era o de formar unha banda de gaitas de todo Ferrolterra. Así naceu Airiños de Fene.

¿E a partir de aí?
Valentín García: A partir de aí a banda viviu dous períodos ben diferenciados. O primeiro deles podémolo situar temporalmente entre o momento mesmo da súa fundación e o ano 1992; nese tempo, os compoñentes foron perfeccionando a súa técnica e preparando o que despois sería o noso repertorio musical. Unha vez conseguido un suficiente nivel de calidade iniciouse o seguinte período e chegou o momento de amosarlle ao público o froito deses case cinco anos de esforzado traballo e dedicación.

O número de actuacións e os seus resultados, desde esa presentación ao público, ¿foi satisfactorio?
Valentín García: Plenamente. Temos actuado por toda Galiza, en distintos lugares do estado español e tamén en Portugal e Francia. O noso traballo, que levamos adiante dun xeito honesto, serio e con dignidade, tivo o seu recoñecemento coa consecución (en dúas das súas edicións) do premio á mellor banda de gaitas tradicional de Galiza no concurso organizado pola RTVG. Tamén fomos convidados para participar, no ano 1992, nos actos de inauguración da Exposición Universal de Sevilla.

Deses lugares de fóra de Galiza nos que tivestes a oportunidade de ofrecer a vosa música ¿onde foi mellor acollida a vosa proposta?
Miguel Doval: Sen dúbida ningunha, no Festival de Lorient. Aquilo é un punto e á parte dentro da música tradicional, tanto polo xeito en que o ven eles como polo que o vemos nós. Na nosa primeira visita, chegabamos alí pensando que era un festival máis; pero tivemos a grata sorpresa de comprobar que, desde o primeiro ata o último dos asistentes, todos gozan escoitando unha gaita. É verdadeiramente impresionante. Mesmo cando estás afinando os instrumentos, algo que aquí resulta un pouco pesado, alí hai xente que está a escoitar atentamente todo o proceso ao mellor dúas ou tres horas seguidas. É case como estar noutro mundo.

Vinte anos dan para moito, pero ¿que foi o máis positivo?
Miguel Doval: Para min foi o traballo compartido con tanta xente. Hoxe en día, cando me atopo con algúns dos antigos compoñentes da banda, lembro as moitas e boas experiencias vividas con eles. Ademais, sinto unha especie de orgullo co feito de que moitos deles sexan hoxe intérpretes de prestixio, aos que Airiños de Fene lles serviu de "rampa de lanzamento" e de referente no respecto debido ás nosas raíces musicais.

Algo no que sempre insistides, incluso ao escribir o voso nome, é en que sodes unha banda de gaitas "tradicional". ¿Por que esa insistencia na definición?
Miguel Doval: En primeiro lugar temos que explicar que a formación de banda non é algo tradicional dentro da nosa música, é unha formación actual que naceu un pouco como froito da necesidade de dar saída artística ao gran número de intérpretes cos que, afortunadamente, contamos hoxe en día en Galiza. A partir desa aclaración, e en contraposición a outro tipo de propostas enganosas, definímonos desde o comezo como banda tradicional porque empregamos os intrumentos tradicionais deste país.
Non precisamos imitar modelos estéticos alleos, nin incorporar instrumentos foráneos, para ofrecer unha proposta de calidade.

No que se refire ao número compoñentes da banda ¿que tal andan as cousas na actualidade?
Miguel Doval: As agrupacións como a nosa pasan todas por momentos moi bos e por outros máis complicados. Agora mesmo contamos cunha "canteira" de músicos máis que aceptable ao tempo que mantemos enganchados a algúns dos máis veteranos para que axuden a "tirar do carro".

Na Xuntanza de Gaiteiros que organizades anualmente hai unha persoa, grupo ou colectivo homenaxeado. Pero nesta XIX edición esa homenaxe é significativamente especial, ¿non?
Valentín García: Un pouco (risas). Ao cumprirse os vinte anos da posta en marcha de Airiños de Fene decidimos que os homenaxeados debían ser todos aqueles que forman ou formaron parte da banda ao longo de todo ese tempo. Por iso convidamos a todos os que, nalgún momento, participaron activamente e deron vida a esta agrupación. Todos eles son os homenaxeados.

Despois de que os responsables de Airiños de Fene nos falaran do pasado e do presente da banda, fixémoslle a mesma pregunta a tres dos grandes músicos convidados á XIX Xuntanza de Gaiteiros. Estas foron as súas respostas:

¿Como valorades a traxectoria musical de Airiños de Fene?


Xabier Díaz: Valorar unha historia tan extensa é bastante complicado, porque é moita a xente que ten participado nesa aventura. Penso que o mellor balance que se pode extraer é o do número de músicos que hoxe gozamos dunha certa "visibilidade", dentro do panorama musical galego, e que somos fillos desa entidade. É de xustiza recoñecerlle o traballo e o esforzo de todos estes anos.

Dani Bellón: Eu incorporeime á banda no ano 1995, con Miguel Doval como director, e síntome moi orgulloso de todo o que aí aprendín. Na miña etapa con Airiños de Fene coincidín cunha xeración de instrumentistas moi interesantes, cos que foi un pracer traballar. O que podo valorar como máis importante é a paixón pola tradición musical que a banda conseguíu transmitir lles sempre aos seus compoñentes.

Xesús Vaamonde: Levar vinte anos traballando e que a cousa siga a funcionar penso que é dabondo significativo. Ademais, o feito de continuar posicionándose claramente como
unha banda que emprega soamente instrumentos tradicionais paréceme moi correcto xa que, por desgraza, segue a ser necesario deixar as cousas claras e rexeitar as copias, sucedáneas e descaradas, de modelos que todos coñecemos e que non son os nosos.

www.elcorreogallego.es
Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 11-10-2007 00:07
# Ligazón permanente a este artigo
Nova Programación do Liceum (O Porriño)
Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 11-10-2007 00:07
# Ligazón permanente a este artigo
Marful, representante galego no Womex 2007
Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 10-10-2007 00:13
# Ligazón permanente a este artigo
Invitacións para a Homenaxe ao Gaiteiro 2007

Xa podedes recoller as vosas invitacions para a Homenaxe ao Gaiteiro, de luns a venres de 20:15 a 22:00 no Centro Cultural de Coruxo.

Este ano os homenaxeados son Manolo Viqueira e Marcelino e Pepe da Gaita de Sarandón, figuras senlleiras da nosa música tradicional que seguen transmitindo os seus coñecementos de xeración en xeración.

http://gaiteiro2007.blogspot.com/
Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 09-10-2007 00:09
# Ligazón permanente a este artigo
A rocha con petróglifos máis grande de Galiza

Unha gran pedra con gravados rupestres coñecida como A Laxe do Barón, na parroquia de Forzáns, Ponte Caldelas, atrae a atención dos especialistas do grupo de investigación A Laxe dá Irena desde hai varios meses. Este petróglifo é unha rocha de superficie irregular, de granito de gran medio groso, que sufriu a acción de canteiros en dous dos seus lados, pero que ten o privilexio de ser, polo menos por agora, a roca con gravados prehistóricos máis grandes de Galiza. As dimensións da superficie visible desta roca -que non está descuberta do todo- son de vinte metros de eixo norte a sur e de quince metros deste a oeste. é dicir, a superficie gravada alcanza os 180 metros cadrados, superando ao gran petróglifo de Monte Tetón, en Tomiño.

O equipo de especialistas que estuda A Laxe do Barón está coordinado polo arqueólogo Antonio da Peña e o historiador Buenaventura Aparicio. Éstos contaron coa colaboración dos propietarios da leira.

Os gravados que conserva esta roca divídense en dous grupos principais. O primeiro correspóndese á fase máis antiga, databa a principios da Idade do Bronce. Nun comunicado, os portavoces da Laxe dá Irena explicaron que «está integrada por numerosas e variadas combinacións de círculos concéntricos e restos moi desgastados doutras borradas pola erosión, puntos, trazos indefinidos e unha curiosa rede de surcos anchos que percorre a metade nordeste da masa rochosa». Ademais, hai un mínimo de oito representacións de cuadrúpedos. Este detalle é importante porque xunto cos próximos xacementos de Aguasantas e Valongo, en Cotobade, «constitúen a máxima expansión cara ao interior dun tema iconográfico que na súa variedade clásica apenas se afasta da área de influencia das Rías Baixas», segundo os historiadores. A esta mesma fase débense atribuír un par de pequenas pegadas de pés humanos calzados, esculpidos na roca.

A segunda fase é máis recente. Esta serie de gravados probablemente daten de distintas épocas desde a Idade Media incluída. Entre os temas identificables áchanse deseños en Ou ou en ferradura, algún cadrado e numerosas e variadas cruces, ata algunhas cunha peana circular. Os arqueólogos resalta un «curioso motivo soliforme con cruz interna que, se consideramos a súa asociación ás cruces, é posible que puidese tratarse da imaxe dunha custodia».
Difícil interpretación

Pablo Novoa Álvarez foi o primeiro en chamar a atención sobre a importancia das figuras do petróglifo de Forzáns en 1994. Entre os motivos máis rechamantes, pola súa escasa frecuencia, refírese ás pegadas de pés. Marco V. García Quintela e Manuel Santos Estévez consideran que se trata de signos utilizados na investidura dos reis dos castros. Unha hipótese que non convence aos investigadores da Laxe dá Irena, quen a clasifican como «suxestivo», pero tan válida como outra calquera por exemplo rituais iniciáticos hoxe perdidos. Os especialistas deste grupo inciden nas rústicas escaleiras e a prominencia superior da roca como a posibilidade de que este xacemento formase un espazo ritual, no que arriba de todo hai unhas grandes cazoletas ou recipientes, «cuxa finalidade se nos escapa», segundo este grupo.

Os portavoces da Laxe dá Irena solicitaron a protección coordinada deste xacemento a Patrimonio, o Concello e os donos da leira.

www.lavozdegalicia.es
Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 09-10-2007 00:08
# Ligazón permanente a este artigo
As covas do Rei Cintolo sálvanse do cemento
O Tribunal Superior de Xustiza de Galicia vén de anular o proxecto que o concello de Mondoñedo tiña presentado para potenciar a vertente turística das Covas do Rei Cintolo. Tratábase de crear unha aula xeolóxica na que se explicarían as particularidades do paso subterráneo, e de adaptar a entrada ás profundidades da terra ós visitantes menos aventureiros mediante a instalación de ramplas e iluminación.

O xuíz rematou así cun debate que viña durando 6 anos, que enfrontaba a partidarios da apertura como forma de revitalizar a economía do concello lugués mediante o turismo e os defensores dun proteccionismo que impida estragos irreparables neste paraxe natural.

Todo comezou co proxecto presentado polo ex alcalde mindoniense, o 'popular' Luis Rego no ano 2001. As cifras de visitantes que se manexaban daquela eran espectaculares, xa que pretendían chegar nada menos que ós 40.000 turistas ó ano.

A polémica chegou de seguida, coa oposición da Federación Galega de Espeleoloxía, que aseguraba que este proxecto prexudicaría gravemente a cavidade. En 2003, a Consellería de Medio Ambiente licitaba as obras da aula xeolóxica no exterior da cova, e dunha rampla de acceso con iluminación para o interior. A Federación respondeu cun recurso contencioso contra a Consellería que daquela dirixía José Manuel Barreiro.

Os espeleólogos denunciaban ademais que se ían realizar obras nun espazo no que se está a tramitar a declaración de Monumento Natural, e como tal, debería ser administrado pola Xunta e non por un concello.

As obras non se chegaron a iniciar.
O xuíz paralizou o proxecto ata que se chegase a unha resolución xudicial, que finalmente lle deu a razón ós argumentos dos espeleólogos. Dende o TSXG lembran que o pasaxe subterráneo está baixo a Ordenanza Reguladora de Solo non Urbanizable de Protección de Espazos Naturais, que só permite a "explotación racional" dos recursos mentres non se atente contra os valores que se protexen.

En palabras da asociación ecoloxista Amigos da Terra, isto supón que "se permite a explotación turística, pero non a construción de ningunha clase de edificación dentro da limitación do espazo".

Peche por orde do xuíz
O proceso xudicial trouxo consigo o peche preventivo das covas. Isto foi un duro golpe para os veciños, que viron descender un dos principais motores turísticos do concello. A corporación municipal non conseguiu chegar a un acordo para que a Federación retirase a súa denuncia.

Co cambio de goberno, as circunstancias tamén mudaron. O novo alcalde, o nacionalista Orlando González, manifestou a súa intención de non levar a cabo as obras de acondicionamento da entrada das covas, e xa contactou cos espeleólogos, co fin de retomar o diálogo para compaxinar a súa conservación cunha explotación turística respectuosa.

Restos arqueolóxicos e fauna única
Ademais das impactantes formacións de estalactitas e estalagmitas, pouco frecuentes en Galicia pola escaseza de pedra caliza baixo os montes galegos, o labirinto que forman as covas do Rei Cintolo posúe outros alicientes que a fan única.

Durante o verán de 2002, unha expedición arqueolóxica da Universidade de Santiago atopou restos da presencia humana, que poderían ter máis de 3.000 anos. Os achados son restos de ósos e cerámica, e tamén gravados nunha das galerías.

En canto á fauna, a cova acolle varias especies animais de interese para a ciencia. Non só alberga unha importante colonia de morcegos, senón o fondo dos lagos acolle a un crustáceo moi pouco frecuente, o Iberobathynella ortizi.

www.xeracion.com
Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 09-10-2007 00:08
# Ligazón permanente a este artigo
O ENSINO FOLK NO ARAME
Os dous conservatorios de música tradicional do País inician o curso con cadansúa crise

Non arrinca ben o curso 2007/2008 para os dous únicos conservatorios galegos de música tradicional. En Lalín o Conservatorio Folque está coa matrícula suspendida e non ten clara a súa continuidade. Pola súa banda, en Vigo problemas coa contratación do profesorado están a atrasar o comezo das clases no Conservatorio de Música Tradicional. A aprendizaxe folk está agora mesmo na corda frouxa.

Os problemas no Conservatorio Folque de Lalín comezaron xa este mes de xullo. Foi daquela cando o rexedor local, Xosé Crespo, do Partido Popular, reclamaba publicamente axuda á Consellaría de Cultura, en mans do BNG, para manter o centro que abrira en 2000 como unha iniciativa municipal. Crespo xa fixera esta mesma reclamación en febreiro do pasado ano, pedíndolle ao departamento autonómico que achegase 18.000 euros anuais, o que suporía a metade do custo do profesorado. En total, o concello inviste cada ano 66.000 euros en manter esta oferta, e segundo asegura o alcalde “resúltanos cada vez máis complicado manter o centro”. No mes de agosto, a situación complicábase cando, “por cuestións burocráticas co concello”, e máis concretamente por vacacións que impediron “realizar as reunións pertinentes para estruturar o próximo ano académico do centro”, aprazábase o prazo de matriculación. A suspensión continuou ao longo de setembro, e o día 29 deste mes o grupo municipal do BNG de Lalín alertou sobre o perigo de que o concello perda este equipamento. Segundo manifestou o portavoz desta formación, Francisco Vilariño, existe a posibilidade de que o centro se traslade a outro concello, e denunciou “o total escurantismo” nas negociacións que se desenvolven arredor deste tema e a responsabilidade do alcalde na situación do conservatorio.

Cuestións profesionais

Fóra dos cruces de acusacións políticas, desde o Conservatorio explicaban este primeiro de outubro que “o equipo docente segue en reunións con Padroado Cultural de Lalín por temas relacionados co orzamento do centro”. Para alén da problemática sobre a participación da Consellaría no conservatorio, Ugia Pedreira, directora do centro, denunciaba nun comunicado que se publicou o primeiro de outubro que “desde o ano 2000 non se ten variado este orzamento”, e que foi o traballo desenvolvido a maiores polo equipo docente e máis pola Asociación do Conservatorio Folque o que permitiu que o centro fose crecendo. Propostas coma o Ciclo Trad e a Aula Folque Infantil de Pontevedra, a organización do circuíto 4x4 ou outras actividades repercutiron “nunha mellora laboral do equipo docente e en múltiples posibilidades para o alumnado que ten desexo de profesionalizarse no sector”. A maiores, Asociación do Conservatorio de Música Tradicional e Folque propón neste texto “un novo proxecto de centro onde haxa salarios dignos, onde se poidan introducir máis materias no proxecto curricular, onde o centro sexa entendido como único, exclusivo sen comparación con outro, onde o centro sexa integrado na comarca a nivel de programación cultural”. Unha iniciativa que, salientan, “está aberta para Lalín e outros concellos interesados de Galicia”. A cuestión mantense, polo momento, aberta e cunha tensa agarda que fai presaxiar novas. Ante a complexidade das negociacións polo momento abertas, os representantes do centro declinaron comentar a situación, e emprazaron os medios para os vindeiros días.

Inestabilidade en Vigo

Nun grado aínda maior, en Vigo a problemática laboral dos profesores aparece como unha cuestión fundamental no atraso no comezo das aulas, que foi adiado ata novembro. Nesta cidade, o conservatorio naceu en 1996 e depende da Escola de Artes e Oficios (antiga Universidade Popular). O centro deu pé ao desenvolvemento de iniciativas tan destacadas coma a Fundación Son de Seu e a súa orquestra, así como a unha destacada nómina de artistas. Desde o concello explicaron que este atraso ten como causa fundamental o proceso de contratación que busca legalizar a situación dos docentes, que ata o de agora contaban con contratos anuais. A concelleira de Educación, Laura López Atrio, asegurou que non se prevé suprimir ningún curso e que mesmo están a barallar unha ampliación da oferta formativa. Malia a isto, o pasado un de outubro desenvolveuse unha primeira concentración de usuarios que temen pola viabilidade do centro. Neste encontro, no que participaron representantes de Educación, explicouse que o problema é que actual normativa non permite manter o sistema de contratación temporal de docentes, unha situación que a corporación asegura que é herdada do anterior goberno. Desde o concello explicaron xa que contan cunha alternativa para legalizar o profesorado que non chegaron a concretar, pero desde os usuarios convocaron xa unha nova xuntanza para o vindeiro día 17 co lema “Por unha escola con futuro”. A pesar de todos estes contratempos, e no medio a incerteza reinante, desde o un de outubro a preinscrición para os cursos de música tradicional da Escola de Artes e Oficios mantense aberta.

A situación deu aínda unha reviravolta onte, tres de outubro, cando o propio alcalde, Abel Caballero terzou no tema e recoñeceu que o concello non está en situación de garantir a continuidade do equipo docente. A maiores, sinalou que se están a barallar varios nomes para ocupar a dirección da escola de Artes e Oficios e, polo tanto, do ensino de música tradicional na cidade. Na actualidade este posto atópase vacante. É de supor que unha mudanza nos ensinantes daría en novos atrasos e en que se intensifiquen as propostas. Nin o Concello nin o coordinador dos cursos do conservatorio, Rodrigo Romaní, comentaron nada sobre a situación e a súa posible evolución. A expectación, mentres, increméntase segundo van pasando os días sen que se resolvan estes problemas.

www.culturagalega.org
Comentarios (4) - Categoría: Novas - Publicado o 04-10-2007 10:56
# Ligazón permanente a este artigo
Novas do Conservatorio Folc de Vigo
Os responsables municipais non saben aínda como afrontar a difícil situación que atravesan preto da metade do persoal do claustro da Universidade Popular.

«Están a ver os servizos xurídicos da Concellaría de Educación que modalidades hai de contrato e como facemos para que esta xente continúe o seu traballo normal na docencia», explicou onte o alcalde. Con todo, advertiu que non está en condicións de garantir a súa continuidade, a pesar de que persoalmente lle gustaría.

Director
Sobre o nomeamento dun director para o centro, Caballero asegurou que se designará a unha persoa e que nestes momentos barállanse varios nomes.

A idea é que o elixido permaneza varios anos á fronte da Escola de Artes e Oficios, por iso é polo que se estude de forma detallada. Na actualidade a Universidade Popular pasa por un período de transición tras o cesamento o pasado luns do director Jacinto Martín. Nestes momentos, e mentres non se cobre o cargo, a supervisión corre a cargo do novo xefe do servizo municipal de Educación, Rafael Ojea.

Boa parte dos 23 profesores que integran o persoal da Escola enfróntanse ao cambio por lei no modelo de contratación.

Fórmulas
O feito de que se eliminasen os contratos por obra e servizo o pasado mes de marzo obriga agora ao Concello a buscar outras fórmulas para garantir a súa continuidade.
Entre tanto, o inicio das clases de atrasou para o día 17 e descoñécese se nesa data xa poderán impartir as súas materias os afectados.
A situación causou certo malestar no centro pola falta de previsión.

Entre os ensinos implicados figuran encadernación, música moderna, palillos, pintura, zanfona, gaita, violín folk e canto popular.
Outro dos motivos do malestar é a falta de director, ao non ser esta a primeira vez que a Escola se enfrenta a esta situación.

www.lavozdegalicia.es
Comentarios (3) - Categoría: Novas - Publicado o 04-10-2007 10:07
# Ligazón permanente a este artigo
IV Encontro/Alcuentru de Pandeireta Galega e Asturiana!!!

Imos a polo cuarto!!!

Desta vez toca na Galiza, e escollemos como emprazamento a mesmísima montaña dos Ancares lugueses. Será o sábado 24 de Novembro no Albergue Campa da Braña, no Concello de Cervantes.

A dinámica será semellante á das outras tres edicións: cea-confraternización, concerto dun grupo de pandereteiras galegas e outro de "pandereteres asturianes". Logo, foliada (tamén de confraternización ;-D) ata altas horas da madrugada, e durmida opcional no propio albergue.

Está confirmada a participación de Polavila, alumnas de Juanjo Fernández e auténticas herdeiras da tradición de pandeira ancaresa.

Restan por confirmar os últimos detalles, pero garantimos uns prezos (incluíndo só cea, ou cea, durmida e almorzo) moi "populares".

O dito, reservade o 24 de Novembro nas vosas axendas, foliadeiros e foliadeiras do mundo!!!

Convoca: Xuntanza Galego-Astur "Transeu".
xuntanza_transeu@hotmail.com

(Resume N'ast).

Vamos a pol cuartu!!

Guardai el sábadu 24 de Payares pal IV Alcuentru/Encontro de Pandereta Gallega ya Asturiana.

Sedrá na montaña ancaresa, nel Albergue Campa da Braña de Cervantes (Lugo).

Ta confirmada la participación del grupu Filandón, herederes del bon tocar de la pandeira ancaresa.

Los precios sedrán populares, y incluyen cena-confraternización, ablugu nel propiu albergue y almuerzu pela mañana.

Contamos con vós!!

Entama: Xuntanza Galego-Astur "Transeu".
xuntanza_transeu@hotmail.com

Comentarios (2) - Categoría: Novas - Publicado o 04-10-2007 10:07
# Ligazón permanente a este artigo
Cambio de hora de Lume na Palleira

Atención ás horas e cambio de canle

O programa da RADIO GALEGA Lume na Palleira especializado en música Folc e Tradicional ven de ampliar a súa oferta e de mudar a RADIO GALEGA MÚSICA, ainda que segue emitindo tamén na RADIO GALEGA.

O seu director e presentador segue a ser Emilio Españadero Paz.

Os seus horarios serán:
Os sábados de 16:00 a 18:00 na RADIO GALEGA MÚSICA con emisión conxunta de 16:05 a 17:00 na RADIO GALEGA
Os domingos de 15:00 a 16:00 na RADIO GALEGA MÚSICA.

As frecuencias de escoita da RADIO GALEGA MÚSICA son:

SANTIAGO 104.2
FERROL 106.3
A CORUÑA 92.1
A COVA (centro.prov.Lugo) 96.6
OURENSE 95.6
LUGO (Capital) 106.2
PONTEVEDRA 101.4
XIABRE 88.0
VIGO (Domaio) 90.8
Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 04-10-2007 10:07
# Ligazón permanente a este artigo
Concerto solidario con Ictus

A comunidade “hardcore” mobilízase por solidariedade cos integrantes do grupo Ictus

A Sala Zona de Bueu acollerá este sábado un concerto de catro grupos e dous picadiscos que busca recadar cartos que axuden aos integrantes do grupo de hardcore Ictus.

Os grupos Prap´s , Kogito, Última Sacudida e The Señoritos, xunto a DJ Gavu e DJ David Graña porán a música nesta noite na que os roqueiros dan toda unha lección de solidariedade.

O 2 de agosto pasado o grupo lugués Ictus percorría Europa nunha xira na que xa presentaban temas do seu cuarto disco gravado antes do verán, un accidente nunha autopista de Bielorrusia rematou traxicamente coa xira colocando en estado de máxima gravidade ao seu batería, Mejuto, cun traumatismo vertebral que o mantivo inconsciente moito tempo e completamente paralizado. Desde entón a comunidade musical do hardcore e o punk tense envorcado en diversas mostras de apoio moral e económico para axudar nos gastos médicos e de intendencia que todo isto lles causou.

O de Bueu é o segundo concerto destas características despois do celebrado en Llodio o pasado 21 de setembro.
Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 04-10-2007 10:06
# Ligazón permanente a este artigo
Situación actual do Conservatorio Folc de Vigo
Como ben saberedes existe unha fonda preocupación polo futuro do Conservatorio folc da Escola de Artes e Oficios de Vigo, xa que non hai data para o comezo do novo curso.

Esta situación de inseguridade repitese ano tras ano cando chega á época de contratación dos mestres, pero este ano hai un problema engadido...cambio de normativa.

Até este ano para evitar a concatenación de contratos os mestres eran contratados polos meses do curso e despois mandados ao paro, para ao comezo do curso seguinte voltar sacar un novo procedemento de contratación por méritos e volver contratar novamente.

Así tiñan a Xaquín Xesteira, Anxo Pintos, Chisco, Alfonso, Xosé Liz,...

Pero a normativa tense modificado:

Se un primeiro contrato estaba vixente a partir do 15 de xuño de 2006, data de entrada en vigor da nova normativa, os traballadores que nun periodo de trinta meses estivesen contratados durante un prazo superior a vintecatro meses, con ou sen solución de continuidade, para o mesmo posto de traballo coa mesma empresa, mediante dous o máis contratos temporais, sexa directamente ou a traverso da sua posta a disposición por empresas de traballo temporal, coas mesmas ou diferentes modalidades contractuais de duración determinada, adquirirán a condición de traballadores fixos.

(art. 12. dous do R.D. Lei 5/2006).

Resumindo: A administración ten un problema, non pode ter contratada para un mesmo posto a unha persoa se pasa contratado ao menos 24 meses nun periodo de 30, tería nese caso que facela interina e sacar o posto a proceso selectivo para cubrir a praza fixa... cousa que non debe interesar...hai cartos para outras cousas pero non para a Escola de Artes e Oficios.

Semella que houbo falta de previsión pola Administración e non tiñan preparada ningunha solución alternativa.

Á concentración de onte acudiu a concelleira de educación para informarnos en persoa:


-É unha situación herdada da anterior Corporación...claro
-Vender a moto do moi preocupada que estaba...
-As clases comezarán en novembro (non puido concretar máis a pesares de que é os prazos administrativos teñen pinta de alongar máis o proceso)
-Hai unha solución legal para a contratación dos mestres, pero non podía dicila !¡, veu dicir o Xefe de Servizo que non a entenderiamos...Impresionante!! (rebumbio xeral na sala)
-Ía ter unha reunión posterior cos mestres para informalos da situación...seica os mestres tampouco sabían nada.

A miña impresión é que esta mobilización colleunos sen ter moita idea de como solucionar o tema e sen saber como van respirar mestres e alumnos as distintas posibilidades de contratación neste ano dos mestres.

Acordouse continuar as mobilizacións centrandonos na continuidade das clases, a necesidades de que estas escomecen o antes posibel sen máis retrasos, unha maior claridade no que está a suceder e na mellora das condicións da Escola.

Vindeira mobilización:
17 de outubro
(día de escomezo das clases para o resto de aulas da Escola de Artes e Oficios),
ás 20:00 diante do Marco (rúa Principe),
desta vez con instrumentos



POR UNHA ESCOLA CON PROXECTO DE FUTURO!!!
Comentarios (1) - Categoría: Novas - Publicado o 02-10-2007 13:20
# Ligazón permanente a este artigo
O Conservatorio Folque de Lalín tamén precisa axuda
A equipa docente do CMTF segue en reunións co Patronato Cultural de Lalín por temas relacionados con o orzamento do centro. Desde o ano 2000 non se ten variado este orzamento e todo o conseguido a maiores polo CMTF foi fruto de autoxestión a raiz de organizar a Asociación do CMTF, plataforma que sirveu para mellorar e ampliar o proxecto de centro dentro e fora de Lalín.

Para exemplos o Ciclo Trad de Pontevedra, a Aula Folque Infantil de Pontevedra, o Encontro de Zanfona de Narón, o Encontro galego de acordeón diatónico, A mostra de Pandeireta e pandeiro en Pontevedra, o deseño do Circuito 4×4, o convenio de actividades paralelas con a Dirección Xeral de Creación e Difusión cultural da Xunta de Galicia… todo elo foi, traballo de xestión da Asociación do centro. Isto por un lado repercutiu nunha mellora laboral da equipa docente e en multiples posibilidades para o alumnado que ten desexo de profesionalizarse no sector.

Agradecemos tambem ao patronato o orzamento adicado nestes 7 anos para mercar unha mínima instrumentación para a Escola Folque Infantil, a amplificación, a zanfona de estudio, o acordeón diatónico de estudio, algo de bibliografia e fonoteca, ademais da logística propria do centro en si.

Desde a As. do CMTF propoñemos un novo proxecto de centro donde haxa salarios dignos, donde se poda introducir mais materias no PCC, donde o centro sexa entendido como único, exclusivo sen comparación con outro, donde o centro sexa integrado na comarca a nivel programación cultural, … Este novo proxecto está aberto para Lalín e outros concellos interesados de Galiza, é unha factoria musical independente para a creación sobre os pilares da música tradicional galega.

Agradecemos a fidelidade e interese do noso alumnado ó cal lle gardamos grande respeito e cariño . E queremos comunicar-lles que serán os primeiros/as en coñecer os movimentos da Asociación arredor deste tema ben pola pag.web ben por un mail persoal.

Asdo. Ugia Pedreira. Dirección. As. do CMTF.

www.folque.com
Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 02-10-2007 01:06
# Ligazón permanente a este artigo
Encontro Folclórico en Bembrive (Vigo)
Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 02-10-2007 01:03
# Ligazón permanente a este artigo
Ciclo de Cine de Medio Ambiente en Vigo
Ciclo de Cine de Medio Ambiente do 3 de outubro ao 3 de novembro.

Naturnova, o Centro Interactivo de Educación
Ambiental de Caixanova, organiza un Ciclo de Cine de Medio Ambiente, con proxeccións todos os mércores e sábados ás 20:30 horas.

Os títulos, relacionados con distintos aspectos ambientais, son:

- Nómades do vento: 3 e 6 de outubro. É un espectacular documental sobre as aves migratorias.

- Xénese: 9 e 13 de outubro.
Trátase dun filme sobre a orixe da vida e o universo.

- Deep Blue: 17 e 20 de outubro. Unha viaxe todo o máis profunda dos océanos.

- Baraka: 24 e 27 de outubro. Narra a evolución da Terra e da Humanidade.

- Os espigadores e a espigadora: 31 de outubro e 3 de novembro. Conta a historia de personaxes que viven do que a sociedade desaproveita.

Todas as proxeccións realizaranse no Auditorio do Centro Social Caixanova, con entrada por Velázquez Moreno, 18.

A venda de entradas será en Naturnova, Velázquez Moreno, 20.

A entrada ordinaria ten un prezo de 2 euros, pero se ofrece a opción de obter conxuntamente unha entrada para visitar Naturnova por 1 euro máis.
Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 02-10-2007 00:59
# Ligazón permanente a este artigo
Especial Galiza de Cine na Biblioteca Central de Vigo

GALIZA DE CINE: UN PERCORRIDO POLO AUDIOVISUAL GALEGO.

Todolos mércores de outubro ás 19:00h

Mércores 3:
- CINE RECUPERADO: Imaxes de Vigo e arredores (1925).
- DOCUMENTAL: O románico na Ría de Vigo. Salvador Dasilva (2002)

Mércores 10:
-“O bosque animado” de Angel de la Cruz e Manolo Gómez (2001)

Mércores 17:
- ”Continental” de Xavier Vilaverde (1989)

Mércores 24:
- “Dame lume” de Hector Carré (1994)

Mércores 31:
- CURTAMENTRAXE: “Laboratorios Zeltia” (1950).
- CINE RECUPERADO: “Imaxes de Castelao en Bos Aires” (1950).
Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 02-10-2007 00:58
# Ligazón permanente a este artigo
Urxente: Salvar o Conservatorio Folc de Vigo
Malos tempos para o folc...

Se hai problemas para escomezar o curso do Conservatorio Folque de Lalín...buscase nova localización...problemas hai no Conservatorio Folc da Escola de Artes e Oficios de Vigo.

Unha Escola de onde sairon gaiteros como Carlos Nuñez, Anxo Pintos ou proxectos como a Banda de Gaitas Xarabal ou a Orquestra Folc Sondeseu, con Mestres como Rodrigo Romani (Milladoiro), o propio Anxo Pintos (Berroguetto), Xaquín Xesteira (Treixadura) ou Chisco (O Fiadeiro), entre outros, corre risco de desaparición.

Este luns 1 de outubro haberá unha concentración diante do Edificio da Escola de Artes e Oficios ás 19:00 por parte dos alumnos para reclamar unha continuidade deste Conservatorio Folc que tanto prestixio ten dado á cidade de Vigo.

Os que poidan achegarse, que acudan para salvar unha Escola de cultura viva galega.

Luns 1 de outubro ás 19:00 na rúa Garcia Barbón nº 5 de Vigo
Comentarios (1) - Categoría: Novas - Publicado o 30-09-2007 03:56
# Ligazón permanente a este artigo
Homenaxe ao Movemento Bravú
Varios grupos galegos gravarán un disco con versións dos temas dos Diplomáticos de Monte Alto, 18 anos despois da súa formación

En 1989 Xurxo Souto facía unha radionovela nunha emisora local Os frigoristas, e pediulle a un amigo seu, Rómulo Sanjurjo, que lle axudase a facer unha sintonía. Desa colaboración saíu un tema titulado Non chas quero. O resultado foi satisfactorio para os dous, e dediciron seguir compoñendo xuntos. Así naceron Os Diplomáticos de Monte Alto, o grupo que fundou o rock bravú.

Así a todo, o termo bravú non se empregaría ata o 3 de outubro de 1993, cando unha serie de grupos como Herdeiros da Crus, Os rastreros, ou Papaqueixos celebraron a chamada cea de Viana, na que, xunto a persoeiros do mundo da cultura como Manuel Rivas, se fundou o movemento do rock bravo, bravú ou arroutada. Pouco despois, tería lugar o primeiro Castañazo Rock, reunindo a todos eses grupos no concello de Chantada.

Hoxe, 14 anos despois daquilo e 16 despois da publicación do primeiro disco dos Diplomáticos (Arroutada Pangaláica, 1991, DRO), algúns dos participantes da cea de Viana decidiron que era tempo de recordar o que supuxo o bravú. Para iso obtiveron o apoio do Concello de Chantada para organizar unha nova edición do Castañazo, o vindeiro 3 de novembro e están a preparar un disco de homenaxe ó grupo de Rómulo Sanjurjo e Xurxo Souto, no que máis de 20 grupos galegos farán versións das súas cancións.

Antón Díaz, membro dos desaparecidos Papaqueixos, está a coordinar a gravación do álbum e confirma que nel participarán Os rastreros, que se volveron xuntar só para esta homenaxe, Ruxe-Ruxe, Zenzar, Os tres trebóns, Os Cuchufellos, La Matumbá ou os asturianos Dixebra, entre outros, e que será editado por Falcatruada.

O disco presentarase no festival Castañazo, onde tamén se celebrará un concerto con cinco dos grupos participantes e os Motor Perkins como invitados especiais.

A organización destes eventos corre a cargo de Richy, membro dos Rastreros, e un dos impulsores desta homenaxe que celebra "a saída ó mundo do bravú", un movemento que foi definido no seu día como "o que pasa cando as guitarras eléctricas chegan ás aldeas". Botando a vista atrás, Richy lembra que "nos 90, cando comezamos nós, cantar en galego sobre temas do país era noticia. Hoxe, por sorte xa non o é, hoxe pódense facer camisetas sobre os pementos de padrón e todo o mundo o ve normal. Iso foi o mellor que nos deixou o bravú".

Os diplomáticos de Monte Alto, separados xa dende 2005, son en boa parte o centro desta homenaxe por ser o grupo máis representativo do bravú. Antón Díaz, dos Papaqueixos, sinala que, aínda que houbo precursores como Os resentidos ou Skornabois, Os diplomáticos foron os primeiros en "facer esa mestura do rock coa pachanga, a ranchera e a gaita, é dicir, cos estilos que se escoitaban nas orquestras das aldeas. Amosáronnos que non había porque imitar os grupos británicos para facer rock".

Da mesma opinión é Vituco, vocalista de Ruxe-ruxe, un grupo que participa no disco homenaxe cunha versión de A tropa da tralla: "Para os que vimos despois a cantar en galego, coma nós, Os diplomáticos foron unha referencia. Eu son dunha aldea onde ninguén fala castelán, pero non se me ocorrera que se podía facer rock en galego ata que os escoitei a eles".

Dese pequeno comezo, do bravú, derivan en maior ou menor medida os numerosos grupos que hoxe cantan en galego.

EPIGRAFE Unha mesa redonda de luxo

A celebración do Castañazo irá máis aló do disco e o concerto de homenaxe ós Diplomáticos. Segundo explica Richy, dos Rastreros, na noite anterior, o 2 de novembro, terá lugar unha reedición da cea de Viana e o día 3 organizarase a primeira feira do disco galego, que pretende reunir a industria musical e os grupos do país, para compartir ideas.

Ademais, no festival organizarase unha mesa rendonda baixo o título Bravú: Pasado, presente e futuro na que participarán Xurxo Souto, hoxe director de programación da Radio Galega, os escritores Manuel Rivas e Jaureguízar, Alberto Casal, autor do libro Rock´n´grelos e actual director do Xabarín Club, Xavier Valiño, autor do libro Bravú, a paixón que queima o peito, Xosé Manuel Pereiro, ex cantante de Radio Océano, e director da revista Bravú, Emilio, ex cantante de Skornabois, Suso Iglesias, anterior director do Xabarín e María Yáñez, responsable no seu día do portal bravú.net.

www.galicia-hoxe.com
Comentarios (1) - Categoría: Novas - Publicado o 28-09-2007 10:58
# Ligazón permanente a este artigo
Protesta no Casco Vello de Vigo
Abrir ou pechar Vigo ao mar?

Dende a Asociación Veciñal e Cultural Casco Vello queremos denunciar a situación na que vai quedar a zona da Colexiata e a praza da Pedra tras a construcción do Centro Comercial A Laxe.

Todos os veciños puidemos comprobar día tras día que esta actuación realizada no proxecto Abrir Vigo ao Mar non fixo máis que todo o contrario, afastar aos veciños do Casco Vello e polo tanto a todos os vigueses da nosa ría.

A perda do mirador da praza da Pedra e das vistas á ría dende a propia Colexiata de Santa María quedará na memoria colectiva como un novo atentado urbanístico permitido polos políticos de turno, a perda para sempre dun novo retazo de historia e de corazón.

Gañan un mirador nun centro comercial e matan ao mesmo tempo unha ollada ao mar dun desesperado Barrio Histórico que procura un pouco de osixeno para respirar, que busca solucións e alternativas para a súa recuperación e que en troques só recibe golpes mortais das novas actuacións urbanísticas: Deshumanización da Praza do Berbés, megaestructura para a rúa das Ostras, eliminación do mirador da Praza da Pedra, …

Cal queren que sexa a vindeira actuación?

Unha nova obra faraónica no porto vigués?, Un novo proxecto megalómeno tipo Cidade da Cultura?, un novo edificio tipo “Torre Toralla” chantado no medio da ría?

Semella ás veces que é máis importante a sona dun arquitecto e as vaidades dun político que as necesidades dunha cidade como Vigo e, nos casos que lle afectan, un barrio como o Casco Vello.

Dende a Asociación Veciñal e Cultural Casco Vello queremos deixar clara a nosa oposición a este proxecto xa rematado do Centro Comercial (co que nunca estivemos dacordo), denunciar as mentiras dos políticos de turno, os enganos coa incerteza de si afectarían ou non afectarían ás vistas do mirador e a desfachatez de seguir defendendo a súa necesidade… todos podemos comprobar a desfeita que acaban de realizar para o Casco Vello.


Enchense a boca de boas palabras, pero semella sempre que a finalidade económica gaña sobre a necesidade social.


Os veciños do Casco Vello fartos desta situación e deixando clara a nosa oposición a este proxecto xa rematado, queremos deixar clara tamén a nosa oposición ao novo proxecto de Jean Nouvel para o Porto de Vigo para o cal realizaremos unha concentración no “antigo” mirador da Praza da Pedra este venres 28 de setembro ás 19:00 horas.

Polo que pedimos a vosa colaboración para difundir esta concentración de protesta.
ABRIR VIGO AO MAR? ASÍ NON



Asociación Veciñal e Cultural Casco Vello



Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 28-09-2007 10:21
# Ligazón permanente a este artigo
Entrevista a Pablo Seoane
“Fluíndo en pechado”

O santiagués Pablo Seoane debuxa no seu segundo disco o “toque pechado” dos gaiteiros galegos. Logo de comezar a súa relación coa música tradicional cando só tiña oito anos, na actualidade, imparte clases na Escola de Música e Baile Tradicional do concello de Santa Comba, na Asociación Xeitura de Esteiro-Muros ou no Centro Vicente Vidal de Rianxo. “O presente da gaita é noso e temos que traballalo”, asegura este músico

O gaiteiro compostelán Pablo Seoane reivindica, no seu segundo traballo discográfico, o tradicional "toque pechado" dos gaiteiros galegos. A súa relación coa música e o baile tradicional comezou no Centro Cultural Rosalía de Castro de Cacheiras cando tiña 8 anos de idade. Tras 18 anos de relación artística con ese centro, formou parte do Obradoiro de Cultura Tradicional Ultreia de Compostela e, na actualidade, imparte clases na Escola de Música e Baile Tradicional do Concello de Santa Comba, na Asociación Cultural Xeitura (de Esteiro – Muros), na Asociación Folclórica Ximiela (de Louro – Muros) e no Centro Cultural Vicente Vidal (de Leiro – Rianxo).

Para aqueles que non son gaiteiros, e non teñan idea do que é cada un, explícanos as diferenzas entre o toque aberto e o pechado.

A diferenza entre o aberto e o pechado é que o segundo produce a sensación visual de que os dedos, a medida que van subindo ás notas altas, van tapando os buratos na parte baixa do punteiro; dando a sensación de que o gaiteiro, cando toca, mantén os furados sempre pechados. No aberto isto non pasa porque a man que vai abaixo mantense aberta cando non se produce ningunha nota con ela. Poderiamos definir o pechado coma un sistema de dixitación baseado na procura dos sons puros, a precisión nas entradas das notas e a simplificación dos saltos entre elas.

Na actualidade e facendo referencia ao título do teu novo disco, entre os gaiteiros galegos ¿que tal vai fluíndo o pechado?

Ben, creo que os gaiteiros xa non son tan reticentes como antes ao emprego desta dixitación. Ademais, hai xa algúns concursos nos que se valora moito ese xeito de tocar e a xente prepárase ben. Temos moi grandes gaiteiros neste país.

No eido do seu ensino ¿como andan as cousas?

Moi ben. É unha dixitación que se vai usando moito e que moitos gaiteiros xa están metendo nas súas clases. Eu sempre procuro ensinar o aberto e o pechado; despois, que sexa o alumno quen decida cal prefire empregar para cada tipo de peza ou situación.

Este segundo disco teu levaba bastante tempo gravado, pero semellaba que había problemas para conseguir a súa publicación, ¿que foi o que pasou?

O disco rematouse en abril do 2006 e saíu á venda en xuño do 2007. O meu primeiro traballo foi editado por Clave Records cos que sempre tivemos un trato correcto, de feito son eles os que nos amplifican actualmente. O que pasou é que neste traballo, nós fixémolo todo, apostamos por facer unha autoedición e ser os donos do noso traballo. O tempo dirá se acertamos ou non.

Fálanos das diversas fontes que foron orixe das pezas incluídas neste novo disco.

Sempre procuro botar man das miñas recolleitas e complementar o traballo con temas que me resulten vistosos e que dean xogo co noso xeito de interpretar. Incluímos pezas do arquivo de Cántigas da Terra, do Cancioneiro de Perfecto Feijoo e algunhas recolleitas coas que me obsequiaron Serxio e Carina Fragoso (de Bos Aires) e mais o grupo Ruote.

¿Ségueste dedicando ás recolleitas?

Actualmente moi pouco, posto que non chega o tempo. Entre o meu traballo como artesán, no Obradoiro de intrumentos Sanín, as clases e as actuacións, case que non hai tempo para tomar un respiro, e ás veces fai moita falta pra poder traballar ben.

De todas as experiencias que tes vivido e sentido nas recolleitas ¿cal é a mellor lembranza?

O mellor é cando, despois de ter feito unha recollida, pasa un tempo e volves visitar e esa xente, comprobando que xa son uns amigos máis. Tocarlles unha peza que aprendiches deles e que te feliciten porque a interpretas como eles o facían é moi gratificante, faite sentir parte deles.

Á hora de reunir as pezas do disco e decidir cales serían gravadas ¿seguiches algún criterio determinado?

Non, simplemente fomos configurando un repertorio que resultase variado, vistoso, principalmente bailable e que nos fose posible levar a un escenario e presentarllo ao público.

Fálanos dos músicos que colaboraron na gravación deste novo traballo.

A gravación foi feita, como grupo base, grazas a axuda de Edelmiro Fernández no tambor e na caixa, Josele co clarinete, requinto e saxo alto, Xan Pampín co acordeón, e eu mesmo coas gaita, o bombo e o bombo con pratos. Logo contei coa colaboración do grupo Ruote nas voces, Nacho Ramos, Geranio Torreiro e Nano Ruibal tamén nas voces e Oli Xiráldez na frauta e zanfona.

Actualmente ¿en cantas actividades musicais paralelas estás implicado?

Pois actualmente, e ademais dos grupos que dirixo e dos que me sinto compoñente, continuo a traballar no eido máis tradicional co grupo Os Enxebres de Cacheiras. En paralelo, estou promovendo unha serie de concertos e clases didácticas dirixidas á xente que, dun xeito ou doutro, quere coñecer un pouco a nosa música e a nosa cultura en xeral. De feito, o vindeiro 29 de setembro estarei en Madrid, facendo este tipo de actuacións. As veces é moito traballo, pero eu síntome un privilexiado.

Recentemente estiveches novamente no Festival de Lorient ¿que tal foron as cousas por alá?

Moi ben. Para min era xa a sétima vez que acudía a ese festival, unhas veces como concursante no trofeo Macallan, outras coma xurado do mesmo e outras como integrante de Os Enxebres de Cacheiras. Pero como grupo, e levando o meu nome era a primeira vez. O certo é que os concertos que demos tiveron moi boa aceptación por parte do público. Apostamos por una posta en escena moi áxil, bailable e moi, moi dinámica. Ademais contamos coa ventaxa de que o público xa tiña referencias de nós e o seu pulo foi de agradecer. O disco vendeuse moi ben e o festival, a través dos seus responsables, fíxonos chegar a súa felicitación.

Do presente e do futuro da gaita e dos gaiteiros galegos ¿cal é a túa valoración?

O presente da gaita é noso e temos que traballalo. Desde todas as partes implicadas: mestres, alumnos, asociacións, concellos, etc. Creo que as bases están postas para poder poñer a gaita no lugar que se merece e do que nunca debeu ser sacada. O futuro penso que é esperanzador, estase traballando moito na nosa música en xeral, hai moi bos intérpretes e xa temos os primeiros titulados superiores en gaita. Os intérpretes están moi preparados e os concursos acadan cada vez un maior nivel. Ademais, empezan a saír á venda bos libros para o ensino do instrumento e a editarse bos traballos de recolleita. Creo que estamos no bo camiño.

www.elcorreogallego.es
Comentarios (1) - Categoría: Novas - Publicado o 28-09-2007 09:22
# Ligazón permanente a este artigo
Camín de Cantares xa...e Alalá, cando?
A segunda tempada de Camín de Cantares na TPA escomeza o vindeiro Sábado 29 de setembro cun capítulo adicado a Binita Xuacu do pobo de Vidal (Villar de Adrales), Cangas de Narcea.

Haberá nova tempada do Alalá na TVG?

Para cando un programa na TVG que abrange outro tipo de música galega? Lamatumbá, Marful, Nordestin@s, The Homens, Skarnio, Projecto Mourente, Ruxe-Ruxe, Narf, Zenzar, dios ke te Crew, Galegoz,...
Comentarios (1) - Categoría: Novas - Publicado o 28-09-2007 09:22
# Ligazón permanente a este artigo
Comezou a Superliga de Billarda... que o demo reparta sorte!
A que xa é a 3º edición da LNB, e ademais a máis esixente e competitiva, arrincou esta domingo. Por primeira vez na historia, loitan polo título a conferencia NorOeste e a NorLeste. Hai vídeo e banda sonora.

O imbatível Ismael, o Zidane da billarda
"A fume de carozo e apertando nos dentes coma cans famentos", así din dende a Asociación deportiva O Varal que arrincou a 3ª edición da Superliga Galega de Billarda, sen lugar a dúbidas "a máis esixente e competitiva de todas as celebradas até o de agora", xa que entran en loita, por primeira vez na historia da LNB, dúas conferencias: a NorOeste e a NorLeste.

A Mariña e A Coruña, loitando polo título
Este fito histórico -dúas conferencias na LNB!-, para o deporte galego de esencia tradicional é un chanzo máis que axuda a consolidar a filosofía da LNB. Coma nas anteriores edicións desta competición, O Varal vai facer ás veces de Federación Galega de Billarda coordinando todas as accións das dúas conferencias, unha con epicentro na cidade da Coruña, -a NorOeste-, e a outra con epicentro na Mariña de Lugo, -a NorLeste.

60 palanadores e palanadoras organizados en 12 franquicias
De xeito regular e durante todo o ano todos estes xogadores van disputar unha competición estábel en dúas frontes abertas que desembocarán no mes de maio que vén nuns inéditos play off ou series finais, que se xogarán en Compostela. Neles, os mellores palanadores e franquicias de cada conferencia hanse atopar, e daí sairá o campión absoluto da edición 2007-08 da LNB.

TELE-VARAL segue na rede
O canal dixital da LNB, que emite en exclusiva pola internet, prepara un amplo dispositivo técnico para cubrir toda a actualidade nas pistas de xogo de ámbalas dúas conferencias. Se non queres perder nada, tamén as páxinas da LNB e da Asociación Deportiva O Varal van recoller todo o que acontece nos campos de xogo.

Un deporte que hai anos permanecía baixo terra, "enterrado en cal viva", din dende a LNB, agora xa ten 11 franquicias a xogar nel e unha competición regular que dá conta do intenso traballo feito nestes tres anos.

Dende a LNB anímanvos: Acabicornádevos á mellor liga de billarda do mundo!

1º xornada de liga: crónica d'O Varal
Era o primeiro partido, Zidane vs Chema. Todo o que se diga é pouco , TELE-VARAL retransmitiu xunto coa Galega esta histórica carreira na que Juan Pico contou cos espectaculares comentarios de Sak membro da conferencia NorOeste. E como traca inicial xa podes descargar o tema Achicando as pozas, BSO construída en exclusiva por zimmer103 coma trepidante psicofonía alieníxena para o deporte da billarda. Que forte, que forte! Comezou a Superliga. Que o demo reparta sorte!

Velaquí o vídeo do primeiro encontro:



www.vieiros.com

http://www.ovaral.blogspot.com/

http://lnb-noroeste.blogspot.com/

Para cando unha conferencia Sur?
Comentarios (2) - Categoría: Novas - Publicado o 27-09-2007 08:48
# Ligazón permanente a este artigo
Outra de area...
A apertura dunha pista no monte danou o tramo mellor conservado da ruta romana Vía Nova no Concello de Bande (Ourense)

O Concello de Bande permitiu a destrución do tramo mellor conservado da Vía Nova, que aparece como Vía XVIII no Itinerario de Antonino, ao seu paso por este municipio da Baixa Limia. Moderna maquinaria abriu unha pista seguindo o trazado da vía romana entre os pobos de Güín e Ponche Liñares. O tramo ten un quilómetro e medio. As escavadoras levaron por diante o que quedaba da ruta bimilenaria que é o monumento antigo máis importante da provincia de Ourense, pois a atravesa procedente de Braga (Portugal) para saír por Valdeorras cara a Astorga.

A voz de alarma foi dada polo arqueólogo David Pérez, que hai uns días foi a ver o tramo, porque en outubro está previsto que sexa visitado polos participantes do simposio sobre os 30 anos de actividade arqueolóxica de Aquis Querquennis, o famoso campamento romano de Bande.

A vía pasa por Bande coas súas pendentes lixeiras e usouse como camiño medieval. «Coas máquinas estragouse ou trazado orixinal dá vía e escavouse non substrato, cortaron a caixa dá vía e foi unha agresión que a afectou moito», lamenta Pérez.

O curioso é que a pista, ademais de atentar gravemente contra a ruta romana, serve de pouco porque está chea de vexetación entre silvas e helechos e ata ten un foso provocado pola auga. á beira desta desafortunada acción pasa a estrada e aínda hai outra pista, polo que a nova non ten moita razón de ser.

A Vía Nova é un dos monumentos da Antigüidade máis importantes de Galicia. Acaban de ser borrados dous mil anos de historia irrecuperables.

A vía foi inaugurada no ano 79 ou 80 de nosa era, segundo varios miliarios dedicados ao emperador Tito e ao seu irmán Domiciano. A súa densidade en monumentos epigráficos quizais sexa a maior de todo o Imperio. Entre Braga e Astorga a súa lonxitude era entre 215 millas romanas. Por si mesma é unha obra de enxeñería avanzada na súa época, pois roza o terreo case sutilmente. Outra das súas obras máis sobresalientes conservada é Ponche Bibei.

As obras da pista fixéronse na contorna das pasadas eleccións municipais, cando era alcaldesa Ana Belén Vázquez, quen como deputada no Congreso pediu hai uns días que a Vía Nova sexa declarada patrimonio da humanidade, algo que cada vez parece máis afastado.

www.lavozdegalicia.es

Irónico... a mesma que destrue pide despois que sexa Patrimonio da Humanidade...quen? Ana Belen Vázquez deputada no Congreso polo Partido Popular.

Curiosidade... O actual alcalde de Bande é...o marido de Ana Belén Vázquez...todo queda na casa.
Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 27-09-2007 08:48
# Ligazón permanente a este artigo
Unha de cal...
Dez novos grupos de petroglifos, compostos por catorce laxes non inventariadas, foron localizados nos últimos meses na parroquia de San Cristovo de Mourentán, no Concello de Arbo.

Catro destes grupos de gravados rupestres sitúanse no lugar chamado Coto da Moura, onde se localizaron rochas que conteñen motivos como coviñas, círculos concéntricos con e sen coviña central, e sobre todo destaca un situado na Cabada do Rei, que está formado por unha combinación circular composto por tres círculos concéntricos con coviña central e surco radial, que ten un diámetro de 48 cm.

No Coto Grande atópanse dous grupos compostos por catro laxes onde se observan dous cruciformes e cazoletas de gran tamaño.

No monte de As Regas localizáronse dous grupos de dúas laxes insculturadas; onde se observan un círculo concéntrico con coviña central, cazoletas de forma redondeadas e tamén cuadrangulares, e liñas que unen algúns motivos anteriores e outras liñas de carácter indeterminado.
No monte de Miranda e Mirandeiro localízase outra laxe gravada, cun círculo concéntrico atravesado por unha liña, arredor de 40 cazoletas de tamaño pequeno e liñas indeterminadas.

E no lugar de Eira de Ramos, por riba do pobo de San Xoán, localizouse outra nova laxe cunha combinación circular con catro círculos concéntricos e coviña central, cun diámetro de 33 cm.
Recentemente tamén se localizou, e xa catalogada, unha mámoa en Sela no lugar chamado San Martiño, preto da ublicación da desaparecida capela de San Martiño de Piñeiro.

Todos estes xacementos foron localizados por Manuel Certal, veciño de Arbo, investigador afeccionado do patrimonio histórico e etnográfico. En palabras deste veciño:

“Aínda que Arbo xa teña un amplo inventario de patrimonio catalogado, e atopado pendente de catalogar, seguramente que nos quede moito máis por localizar nos vindeiros anos.
Pero este tipo de bens corren perigo de desaparecer, debido ó seu total abandono por parte do concelleiro de cultura, ó cal lle debe competer, e isto axuda á desinformación e falta de concienciación do resto da poboación.
E debido a esta actitude, pódense ver mamoas revoltas por maquinaria, petroglifos destruidos tanto polos incendios coma por actividades forestais, explotacións auríferas romanas empregadas como vertedoiros de escombro, castros convertidos en chairas para cultivo, …
Na miña opinión haberia que concienciar á xente dende o goberno local para que non se produzan estes atropelos contra os bens patrimoniais, para que todos nos deamos de conta que estes restos son máis importantes do que parecen. E todos deberiamos de defender porque forman parte da nosa historia e dos nosos devanceiros.

Debemos recordar que estes petroglifos forman parte da Arte Rupestre das Rias Baixas”, engadiu.

www.apeneira.com
Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 27-09-2007 08:48
# Ligazón permanente a este artigo
Hoxe aniversario, XXV anos de BNG

O sábado será a festa celebración, mais hoxe cúmprense 25 anos da constitución do Bloque Nacionalista Galego en Riazor, nunha asemblea na que se iniciou un camiño que acabaría levando o nacionalismo ao goberno galego.

O nacionalismo galego moderno comezou a camiñar o 26 de setembro de 1982 na Coruña. Por suposto, xa estaba aí antes, estivera durante anos loitando por procurar un sistema político que de verdade supuxese unha ruptura coa ditadura franquista, pero chegaba a 1982 necesitado de novas estratexias, unha vez asentada a democracia e posto en marcha o Estado das Autonomías. Era necesario un mellor instrumento para mellor influír na sociedade. A Asemblea de Riazor foi o primeiro paso dun camiño de 25 anos que acabou unificando a todo o nacionalismo galego en torno a unha única marca electoral, e que acabou levando ao BNG ao goberno da Xunta. En Riazor escoulleuse ademais o nome da nova organización así como gran parte do sistema de organización interna que estivo vixente durante máis de vinte anos.

O nacionalismo galego, que fóra construíndo nos últimos anos da ditadura unha base social masiva, presente en case todos os sectores da sociedade a través dunha gran pluralidade de organizacións, e presente nas rúas en frecuentes demostracións de forza (Xove, Baldaio, 25 de xullo...), chegaba a 1982 nunha situación de crise. A posta en marcha dunha autonomía na que as forzas “propias” tiñan moi pouca participación, o ambiente político de persecución dos partidos nacionalistas xerado despois do 23-F, unido á cada vez maior fragmentación do nacionalismo galego, sumido en inertes debates ideolóxicos e loitas persoais, facían necesario camiñar cara á unidade, cara a unha fronte política que permitise transformar a forza social do nacionalismo en forza electoral e nunha maior presenza na sociedade.

Riazor foi o primeiro paso dun longo camiño que levou o nacionalismo ás institucións, a ter poder real de decisión a partir dos primeiros anos da década dos noventa. Riazor trouxo un cada vez maior pragmatismo fronte a maximalismo, e unidade fronte a fragmentación (a dispersión da oferta ideolóxica nacionalista foi un dos seus grandes problemas en 1981). Ao longo da Transición as forzas nacionalistas adoptaran decote posicións maximalistas, confundindo de continuo táctica e estratexia, afectadas en moitos casos por unha radicalidade teórica que os afastaba da realidade do país. Estes e outros factores impediron que a base social do nacionalismo crecese e convertese en forza electoral os avanzados sentimentos identitarios agromados na sociedade galega dende 1975, postos de manifesto durante as mobilizacións do 4 de Nadal de 1977 e 1979 a prol da autonomía ou en diversos estudos de opinión pública. Cando se avanza cara a un ideal remoto, se este está moi afastado, pode chegar a resultar difícil mesmo establecer se o paso dado nos achega o nos afasta del.

Porén, ese maximalismo entrou en Riazor nunha dialéctica coa realidade, unha dialéctica ademais entre a lóxica da representación (relacionada coa fractura política pola que xorde o partido) e a lóxica da competición (vinculada á maximización do apoio electoral). Este nacionalismo populista de raíz marxista flexibilizou as súas posturas e chegou á teoría do proxecto común. En paralelo, o Bloque, dende os últimos anos oitenta, comezou a transformarse para se converter nun partido de cadros, atopando a súa militancia cada vez menos entre os campesiños, obreiros ou mariñeiros, e cada vez máis entre as clases medias asalariadas urbanas ou neourbanas, nos white collar.

1982: O camiño que levou a Riazor
Así chegaba o nacionalismo galego a 1982, con numerosas liortas nos distintos grupos que conformaban o movemento nacional-popular, como a AN-PG (críticas internas en marzo de 1981), BNPG (demisión en outubro dun grupo de concelleiros encabezados por Manuela Fraguela, Xulio Rodríguez ou Teresa Conde-Pumpido) e INTG, cuxo secretario xeral Francisco García Montes pedía unha meirande independencia con respecto ao Bloque. As tres crises resólvense coa expulsión de cinco membros do Comité Central da UPG. En xullo de 1981 Pedro Luaces, Secretario Xeral da UPG, que avogaba por superar o modelo de organización frentista e camiñar cara á formación dun partido que xuntase a UPG, ANPG e PSG, demite e é substituído por Francisco Rodríguez.

A UPG celebra en xaneiro de 1982 o seu III Congreso. A lista de Rodríguez resulta triunfadora dun congreso que renova o 50% dos membros do Comité Central e que aposta pola constitución dunha “ampla fronte patriótica”. Entre os convidados aos debates está o PSG, que en abril celebra o seu propio congreso, apostando igualmente pola formación desa “fronte patriótica”. En maio celébrase a primeira xuntanza encamiñada a conformación desa fronte, na que participan UPG, PSG, Galicia Ceibe (no que militaba Méndez Ferrín), AN-PG, Colectivo Asamblea de Nacionalistas Galegos (formado por ex militantes de UPG ou a ANPG como Manuela Fraguela ou Francisco García Montes), o Colectivo Libertario Arco da Vella, así como grupos de independentes da Coruña e Santiago (neste último incluíronse, por exemplo, Xosé Manuel Beiras ou Ramón Muñiz). A fronte debía construírse sobre unha estrutura de partidos e organizacións sociais, mais tamén sobre unha estrutura asemblearia, na que cabían estes independentes. Así, en xullo fíxose pública unha lista de nacionalistas independentes, entre os que estaban, alén dos xa nomeados, Margarita Ledo, Ramón López Suevos, Encarna Otero, Elvira Souto ou Ramón Valcárcel. Os únicos que en principio fican fóra do proceso son Esquerda Galega, o Grupo de Nacionalistas de Esquerda de Pedro Luaces, así coma a Asamblea de Nacionalistas Galegos, que se retira en xullo, que acusa á fronte de indefinición ideolóxica e de servir unicamente de “plataforma de lanzamento duns poucos partidos”.

En xuño apróbanse os principios organizativos e ideolóxicos da fronte, entre os que destacan a reivindicación do dereito á autodeterminación de Galicia, o antiimperialismo, e a renuncia a unha formulación explícita de independentismo. O BNG aspiraba (do mesmo xeito que tamén o fixeran a ANPG e máis o BNPG) a ser unha sorte de comunidade que encarnase a nación galega en marcha, formulada en clave de fronte interclasista de liberación. Finalmente, o 25 e 26 de setembro celebrouse en Riazor a Asemblea na que nacería o BNG. Culminábase deste xeito un proceso que se iniciara co acordo de BNPG e PSG en 1980 ao redor da Mesa de Forzas Políticas Galegas e que aspiraba a reeditar o espírito unitario que caracterizara ao Consello de Forzas Políticas Galegas en 1976 e á AN-PG nos seus inicios. O camiño cara á unidade non se producía unicamente no eido político, senón tamén no sindical. En outubro de 1980, ING e CTG acordaran fusionarse, adoptando o nome de Intersindical Nacional dos Traballadores Galegos (INTG), cunha representación do 17,49% dos traballadores de Galicia. O proceso de converxencia culminou en 1982 coa integración da Confederación Sindical Galega (CSG), formando a INTG-CSG.

En Riazor aprobouse o funcionamento interno que estaría vixente do BNG, con algunhas modificacións, até a asemblea de decembro de 2006. Tamén se decidiu a denominación final da fronte; ademais da proposta que finalmente resultaría elixida, defendida por AN-PG e UPG, debatéronse outras, como "Galicia Unida" (proposta por Galicia Ceibe e independentes como Encarna Otero), "Frente de Unidade Nacionalista" (PSG), "Pobo Unido" ou "Frente Nacionalista Galego". Outra das decisións que se tomaron foi a conveniencia de que o BNG concorrese aos comicios xerais, autonómicos e municipais, opción que resultou elixida fronte á proposta do grupo de Méndez Ferrín de concorrer unicamente ás eleccións municipais, ou a dos grupos libertarios, que propugnaban que o BNG fixese campaña pola abstención. Tanto Galicia Ceibe coma o colectivo libertario Arco da Vella decidiron nese momento abandonar o proceso de constitución. Pola contra, neses instantes finais da asemblea a AN-PG anunciaou a súa autodisolución, integrándose os seus militantes na forza política que viña de nacer.

O BNG saíu de Riazor camiñando.

Para ver o artigo completo:www.gznacion.com
Comentarios (2) - Categoría: Novas - Publicado o 26-09-2007 18:35
# Ligazón permanente a este artigo
Gala de O Fiadeiro en Cangas

Comentarios (2) - Categoría: Novas - Publicado o 25-09-2007 23:53
# Ligazón permanente a este artigo
Homenaxe ao poeta Bernardino Graña no Morrazo
A Asociación A Cepa organiza para os días 27, 28 e 29 unha homenaxe ao poeta Bernardino Graña no seu 75 aniversario.

Xoves 27 DE SETEMBRO
- Cea con Bernardino. no seu 75º aniversario, no restaurante De’Carla na Praia da Borna. Isamil (Moaña) ás 21:00 horas. Os Interesados poden anotarse nos teléfonos 986302030 (A Cepa), 637054164 (Heitor) ou no correo electrónico fernandocpintos@hotmail.com

Venres 28 DE SETEMBRO
- “Voces para Bernardino”, ás 20:30 horas no Auditorio Municipal de Cangas: actuacións da Coral Polifónica de Bueu, a Coral Lestonnac de Cangas, o Coro músico-vocal Mornura, Tucho Perete e o Coro San José, e a coral Queixumes do Hío. Presentan o acto Elvira Ribeiro e Heitor Mera. Ao remate do acto cantarase o poema “Como hei vivir mañá sen a luz túa”.

Sábado 29 DE SETEMBRO
- No Auditorio Municipal de Cangas.

Ás 11:00 horas: Actuación da compañía de teatro SEISDEDOS, que estreará a obra “O Galo Kiriko e os seus amigos”, sobre contos infantís recreados por Bernardino, baixo a dirección de Anxo García e música de Carlos Quintá.

Ás 20:30 horas: Recital poético e concerto musical.
O grupo Tromentelo (Coiro) ofrecerá un pasarrúas e un concerto previo ás actuacións de Na Virada, Tino Baz, Grupo A Quenlla, Mini e Mero, Pablo Costas, César Morán, Miro Casabella e Xavier Blanco. Contaremos coa presencia de poetas, escritores, amigos, compañeiros, veciños… recitando poemas de Bernardino Graña.

Esta homenaxe conta coa adhesión da Asociación de Escritores en Lingua Galega.
Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 25-09-2007 23:53
# Ligazón permanente a este artigo
Danza das Espadas en Marín

Sábado 29 de setembro ás 13:30 (Danza das Espadas)

Unha misa no templo antigo de Marín é o prólogo á agardada danza das espadas, que segundo o Ateneo Santa Cecilia data do século XVII.

Dito baile representarase en tres puntos da procesión do San Miguel e nel poderanse ver homes e mulleres ataviados con roupas brancas e faixas vermellas para eles e azuis para elas.

Como manifestación coreográfica de caracter popular, a danza consiste na actuación dun conxunto de persoas que executan compasados movementos e harmónicas cadencias do corpo, marcando certos pasos, mudanzas e actitudes ao son da música. Esta danza aparece nunha época non ben determinada, cuxa cronoloxía é difícil de precisar por mor da desaparición do arquivo do priorado de Oseira que gardaba as fontes directas de todo o desenvolovimento da vila de Marín ao longo dos seus sete séculos de abacial señorío.

En todo caso a súa creación podería supor un feito relacionado coa creación da confraría de San Miguel que o gremio de mareantes do porto de Marín levou a cabo alá polo 1639.
Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 25-09-2007 09:09
# Ligazón permanente a este artigo
XIX Xuntanza de gaiteiros tradicionais de Fene
XIX Xuntanza de gaiteiros tradicionais de Fene

O vindeiro día 29 de setembro celebrarase unha nova edición da xuntanza de gaiteiros tradicionais que organiza a Banda de Gaitas Airiños de Fene.

A conmemoración do XXº aniversario da agrupación centra esta XIX edición da festa, que renderá homenaxe a ex-membros da banda e a persoas que aínda forman parte da mesma.

Entre os convidados á cita atópanse Xabier Díaz, Dani Bellón e Diego Maceiras, Xosé Lois Romero ou Suso Vaamonde, entre outros.

A partir das sete da tarde, será a praza do Concello fenés a que acolla esta celebración.
Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 25-09-2007 09:08
# Ligazón permanente a este artigo
Festa de Monteira en Cabral (Vigo)
Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 25-09-2007 09:08
# Ligazón permanente a este artigo
THE HOMENS: Entrevista e novo disco
www.gznacion.com

Volve o home, os homens, mellor dito. No 15 de outubro The Homens publicarán o seu primeiro álbum, chamado "Tres". Once novas cancións, despois dos dous ep's que levaron aos "tíos das raias" a se converteren en estandartes do pop-rock galego. A Roi, Xocas e Martiño coñécennos en todos os bares de Galiza, por tocar neles, como é obvio. O pasado ano deron máis de corenta concertos, o que lles serviu para poderen pagar a gravación do seu LP. Foi en Catalunya, en San Feliu de Guixols, no estudio de Santi García. Alí Sandra Dee converteuse nun Calamar, single de apresentación que xa se pode ouvir libremente na páxina de Falcatruada. No 15 de Outubro estará nas tendas, en CD, en vinilo, e en descarga gratuíta na súa páxina. Este verán escoitei dicir que o máis importante de que houbese pop e rock en Galego era poder berrar, na nosa lingua, “Non podo máis” nun concerto de rock. Nun concerto de The Homens.


A primeira pregunta é obrigada: Por que cantades en Galego? Cando dades o salto ao castelán?
... (Silencio. Sorprendido e incómodo)... Martiño: Por favor, non...

Non, é broma. Supoño que cada vez vos fan menos esa pregunta, non? Sinal de normalidade, de que comeza a ser habitual que se faga música en galego en todos os estilos, tratando todos os temas...
M: Eu aspiro a que a pregunta desapareza por completo, a que sexa totalmente normal. Para nós é algo absolutamente normal, é o noso idioma, é o que mellor dominamos e por iso nos manexamos en Galego.
Roi: O fundamental é iso, que se diversifique, que se use o Galego en todos os estilos, e xa está pasando.

Sacades o disco no 15 de Outubro, mais xa subistes á rede esta semana unha canción nova: “Calamar”,... vai ser o primeiro single?
Xocas: É bastante probábel, é a canción que abre o disco, e é probábel que sexa o single.

Terá vídeo, finalmente? Creo que estabades gravando un...
X: Estabamos facendo un, pero retrasouse todo, non o temos aínda e realmente non sabemos se se vai editar finalmente ou non. Non temos plantexado nada aínda, pero supoño que algo faremos.
M: Os tipos de Audiência Zero estaban traballando nun vídeo, para “Ungría”, pero levan bastantes meses con iso, e creo que quedou un pouco parado...

Tamén lle podedes pedir a algún fan que vos faga un vídeo, como xa pasou con Uh, Uh, Uh, que fixeran un clip en Ribadeo...
R: Si iso estaría xenial. Fíxate por exemplo en Modest Mouse, que non fan vídeos, son os fans quen llos envían.
X: Bueno, a nós mandárannos un vídeo dende Alemaña, un rapaz que fixera un mesturando dúas cancións nosas: “Non podo máis” e outra. Estaba guai, eran dous gusanos de plastilina que namoraban... Ou se non, chamamos a Michel Gondry e que nos faga un
R: Si, facendo un cubo de Rubik cos pés... (risos)

O disco vaise editar en varios formatos, non si?
M: Si, ímolo sacar en vinilo, cunha edición moi coidada, cun póster, e cun cd coas canción ripeadas en mp3, serán unhas 500 copias de inicio; tamén en cd, unhas mil copias para comezar. E despois poderase descargar libremente na nosa páxina, como sempre.
R: Os prezos serán moi asequíbeis, ademais. En principio o vinilo vai estar nos 18 euros e o CD en 10, e o CD ten unha edición moi coidada.

Cantas descargas tivestes dos dous primeiros ep's?
M: Non o sei, varios miles, pero non o sabemos. Do segundo ep vendemos máis de mil copias só nos concertos.
X: Iso é unha mostra de que é compatíbel oferecer gratis as túas cancións e seguir vendendo discos
R: Iso entendérono moi ben en Falcatruada, que apostaron moi forte polo vinilo
X: O vinilo é o formato do futuro. Os discos pasan a ter un valor obxectual
R: Non lembro a cifra de descargas. O que me sorprendía era que tiñamos moitísimas visitas dende Xapón e de feito as nosas cancións podíanse descargar en varias páxinas xaponesas

Pois se vos convertides nun grupo de culto en Xapón, tedes a vida asegurada...
M: Si, imos de xira: Live in Japan, he, he...

Como foi a gravación en San Feliu de Guixols?
M: Foi de puta madre
R: Fantástica, mellor do que esperabamos, incluso...
X: Moi ben, moi ben. Iso vaise notar no disco, que damos un salto cualitativo en canto a son. Gravar quince días con todos os medios e cun tipo que controla tanto como Santi (S.García, voz e guitarra de No More Lies) e o seu irmán, dáche un acabado moi bo.

Modificou moito a idea que levabades?
M: El é un tipo que ten mogollón de talento, non só para sacar sons, senón para ver cousas: “molaba un arreglito aquí”
X: Nós levabamos unha pregravación, e os nosos arranxos, pero el claro que contribuiu, porque é un monstro.

Como era un día normal na gravación? Cantas horas estabades alí?
X: Era unha xornada de sete horas, pola mañá e pola tarde. Cunha dinámica de traballo cojonuda, estaba todo moi ben planificado.

A gravación foi moi perfeccionista? Repetistes moito as cancións ou houbo primeiras tomas?
M: Non, o que pasa é que o disco levábamolo moi traballado xa.
R: Tamén foi moi distinto o proceso de gravación. Normalmente gravabamos todos xuntos, tamén por cuestións de tempo, e a gravación era moi rápida, o primeiro ep fixémolo nun día e o segundo en dous días. E esta vez foi por partes.

No disco hai máis instrumentación,... colaborou xente no disco, tocando estes instrumentos?
X: No disco colabora Eugeni Bigas, que toca as trompetas en tres temas, e Cristina Pujol, que meteu o acordeón en dous temas, e o propio Santi, que meteu unhas percusións e un glockenspiel, que é como un metalófono pequeno.

Levabades aforrando un tempo para gravar o disco. Non sei se pode dicir canto vos custou a gravación...
X: Costounos dous anos de aforrar, de tocar por aí.
M: Fundimos todo, até a última peseta. De todos os xeitos non nos valeu máis pasta que se tivesemos gravado aquí
R: Tamén os cartos eran para estar aí, tranquilos...

...e comer de restaurante e non de bocadillo...
R: Iso é fundamental neste grupo
M: Até catro quilos engordei... (risas)

Podedes adiantar as cancións que entran no disco? Cantas son?
X: Gravamos trece, mais van once no disco, tamén polo asunto da duración do vinilo, que é limitada. Son todas novas, e xa as estivemos tocando este verán. E despois hai dúas que nunca tocamos en directo.

Coas que non entraron no disco ides facer algo? Un ep?
R: Temos un proxecto de gravar un ep conxunto con Samesugas, con catro cancións, unha nosa e outra deles, e despois nos versionaremos unha canción deles e eles unha nosa.

Para cando?
X: Decembro, ou Xaneiro, pero aínda non é seguro.

E despois do disco,... xira?
M: Agora teñen que saír as datas
X: Temos que planificalo e comezaranos a chamar
R: En novembro comezaremos a andar por aí

Porque,... cantos concertos fixestes nestes meses?
M: No último ano corenta e pico

Un grupo faise nos bares?
M: Evidentemente, e de feito nótase. Cando levas un tempo sen tocar é coma os futbolistas, fáltache ritmo de partido.
X: Ademais nós somos da idea de que hai que estar coa xente, e hai que dar concertos. Se non, para que o fas? Non tería sentido. Ademais, nós levamos xa bastante tempo na música, e temos moitos contactos. E sempre hai xente que te chama dun sitio e doutro.

Compénsavos? Como o compaxinades cos vosos traballos?
M: Compensa. É que estar aí arriba tocando, no escenario, para min é o mellor, é o que nos compensa os quince días anteriores que estivemos nos nosos traballos.

Haberá concerto de presentación?
R: Haberá unha festa, pero aínda estamos mirando que facer. Algo que sexa especial, algunha colaboración...

...A festa non será en Capitol...
R: ...Creo que non chegamos a tempo. Eu de todos os xeito tampouco estou seguro de que Capitol deixe de dar concertos. Ao mellor é unha manobra, para presionar.

Como vedes a oferta de salas para tocar en directo en Galiza?
M: Nese sentido esta cidade é unha puta miseria...
R: Ben, en Compostela aínda hai un par de salas grandes...
M: Non Roi, agora non vai haber nada en Compostela, aparte da Cidade da Cultura. Vou montar unha plataforma en contra das plataformas a favor e en contra.
X: Compostela ten o problema dos espazos medios. Ou te vas a capacidades de máis de 200 persoas ou nada.
M: En Compostela a única alternativa de lecer e tempo libre que existe é chuzarse; e iso conseguírono a base de cortarlles as ás a calquera que intenta facer cousas. Se iso é o que queren, facernos unha panda de chuzas, de puta madre.

Que opinades das iniciativas postas en marcha pola Xunta: a Rede Galega de Salas e a Rede Galega de Locais de Ensaio?
X: O primeiro paso está dado, os locais de ensaio, porque ademais críase unha dinámica de relación entre os grupos. Agora hai que potenciar uns criterios mínimos para mellorar a rede de salas.

E o papel da TVG e a Radio Galega? Están apoiando como deberían?
X: A radio máis que a tele, hai varios programas, con bastante éxito, e que xa se están estabilizando na programación.
R: O tema da tele, da posibilidade de crear un programa de música, parece que non están pola labor, polo que me comenta xente que está aí
X: E na tele tampouco lle costaría tanto. Simplemente con ir cunha cámara gravando polos locais de ensaio..., xa non estou dicindo que fagan un Chambo...
R: ...que tampouco lles costaría moito.

Estivo o intento este de “LUBA”, no que actuaban grupos...
X: ...Si, non estaba mal, integrar actuacións nun programa para xente nova, pero tamén desapareceu.

E Radio Galega Música?
R: ...Está Radio Oceánica...
M: Si, é que o interesante é que haxa programas como ese, e non como até agora, que é un fío musical sen moito xeito.

O novo goberno está cumprindo as expectativas? Está apoiando ao movemento asociativo, ás agrupacións culturais, á xente?
X: Unha sociedade, canto máis artellada está socialmente, mellor funciona a todos os níveis. Por unha banda débese incentivar iso, e non creo que iso sexa un obxectivo do novo goberno. Afortunadamente a dinámica cambiou a nível social, e o cambio xeracional fixo que o movemento asociativo sexa hoxe moi forte en Galiza.
R: A nível político máis que apoiar, quizais teñen que deixar facer. Non pedimos cartos, senón que nos dean liberdade. Aquí, as iniciativas culturais están criminalizadas, case.
X: Aquí montas un concerto e venche a policía...

Entre os outros grupos galegos,... tedes algún favorito?
M: Os Samesugas, sen dúbida.
R: Son os mellores
X: Son uns auténticos monstros, son unha banda que ten un directo acojonante, e non teñen o recoñecemento que se merecerían, porque para min son a mellor banda de rock and roll de Galiza e das mellores da Península.

E dos grupos que están saíndo?
R: Pois o Projecto Mourente, que comezamos a facer cousas con el, e as súas cancións son incríbeis e, ademais, é un tipo xenial, encantador. E ben, démoslle o empurrón para que comezase a tocar en directo, ben, case o secuestramos...

De feito no concerto da Nasa, que foi a primeira vez que tocou con vós, unha hora antes do seu concerto, dicía: “non subo, non subo...”
M: ...E agora non hai quen o baixe (risos)

E a que grupo teloneariades?

R: Temos moita vontade de facermos algo con No More Lies, o grupo de Santi. Desde o comezo conectamos moi ben, e podería ser que viñesen por aquí e faríamos algo xuntos. Teñen unha filosofía moi parecida á nosa.

Estase a preparar unha homenaxe para Os Diplomáticos,... a que grupo galego homenaxeariades?
R: Os Fullsomes
M: Os Néboa
X: Dirty Barriguitas, Fame Neghra, os Eskornabois... Eses grupos que tocaron nunha época moi fodida, que estiveron resistindo, e que se nós estamos aquí é grazas a eles. Foron pioneiros e tiñan moita calidade. O conxunto de grupos dos noventa, e toda a estrutura que se criou, sen nengún apoio institucional ou político.
M: En Galiza houbo unha escena de hardcore moi potente, e nós mamamos de aí.

Como xurdiu a idea das camisolas de raias?
R: Foi casual. Martiño e eu tiñamos dúas camisolas iguais e mercámoslle outra ao Xocas. E funcionou. O que pasa é que agora non podemos vestir de raias pola rúa... (risos)

Cantas camisolas tendes cada un?
M: Agora quédannos poucas, un par a cada un. Hoxe encarguei unha ducia.

Contentos coa inauguración da nova sede da SGAE?
X: Creo que até nos van mandar un convite para irmos alí e todo
M: Ti sabes que ocuparon a beirarrúa? Aínda por riba nos quitan metros, vas camiñando por aí e de súpeto veste dentro do inferno. Vaia tropa... (risos)

www.gznacion.com


Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 24-09-2007 10:23
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal
free web counter

contador de malmequeriáns dende o 1 de marzo 2007








Galiza

Malmequer