Malmequer


Pandereiteir@s e festeir@s da beira atlántica da Galiza

Malmequer
malmequer.vigo@gmail.com
 GAVETAS
 OS SERÁNS (Sección de consulta)
 FOTOS PARA A HISTORIA
 LIGAZÓNS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Resultados da búsqueda
Buscando'encontro'
Chega a fin de semana
Sexta feira 14 (Venres)
• Presentación do CD Proxecto Son de Rianxo no C.P. Brea Segade de Taragoña ás 20:30
• V Mostra de Cuartetos Tradicionais "Os Peruchos" en Marín: mesa de debate e concerto de "Luvas Verdes"
• Dezapal no Salason de Cangas do Morrazo
• Roncarela (Folc-Rock) na Casa da Cultura de Boimorto
• V Encontro Internacional de Pandeiros de Mao en Pontevedra:
- Barbod. Irán
- Leilía. Galiza
- Mohammed el Sayed. Exipto

Sábado 15
• V Encontro Internacional de Pandeiros de Mao en Pontevedra:
- Tanxedoras ás 12:00
• Ruxe-Ruxe na sala Dzine (San Sadurniño)
• Tonhito de Poi e Rasa Loba en Expo-Ourense
• XX "Homenaxe o Gaiteiro" no Teatro-Sala de concertos Caixanova de Vigo:
- Faíscas de Solobeira
- Cántigas da terra
- Asociacion Cultural "Lembranzas da Ria”
• Magosto festeiro en Santa Marta de Babio (Bergondo, A Coruña) ás 19:30
• Polafía no Centro Sociocultural de Vilamartín de valdeorras con Xavier Blanco ás 17:00
• III Serán en Sobradelo (Vilagarcía de Arousa)
• Serán en Pontevedra, na praza da Ferreiría

Domingo 16
• V Encontro Internacional de Pandeiros de Mao en Pontevedra
• Festa do Cabazo no Carballal (Vigo)
• Magosto Foliada no restaurante O Cadaval, en Ponte Carreira (Frades, A Coruña) con Maghúa cantareiros, Os Viqueiras... ás 13:00
Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 14-11-2008 12:55
# Ligazón permanente a este artigo
DUF, V Encontro de Pandeiros de Mao
Entre o venres 14 e domingo 16 de novembro celebrarase en Pontevedra esta cita anual que esta edición ten dúas importantes novidades: a dimensión pública do festival ao celebrarse fundamentalmente ao aire libre na praza da Ferrería e o novo concepto mirando cara as orixes deste tipo de instrumentos na cultura árabe.

DUF, verba de etimoloxía árabe da que derivou adufe, coa que tamén se denomina ao pandeiro, dá nome a este Encontro que dirixe a súa ollada á tradición musical árabe, responsábel da incorporación deste instrumento ao patrimonio musical galego achegando a Pontevedra a mestría de Massud Naderi (Irán) e Mohammed el Sayed (Exipto) que compartirán priograma artístico con Leilía e Tanxedoras ademais da celebración do xa clásico Serán Urbano.

O entusiasmo polos cantos populares acompañados de pandeiros, a finais do s.XIX, entre os eruditos e investigadores pontevedreses interesados no patrimonio musical galego, lecou a Perfecto Feijóo co seu grupo Aires d’a terra a realizar as primeiras gravacións comerciais de adufe en 1904. Este singular instrumento depositado actualmente no Museo de Pontevedra será exhibido extraordinariamente durante os días do Encontro no Novo Edificio da institución.

Venres 14 Novembro

16:00 h Praza da Ferraría-Apertura da Haima DUF: feira de artesanía musical na que participarán mestres de Galiza (Carlos Collazo, Xaneco Tobío), Portugal (Paulo Meirinhos), Castilla (Victor Barral).
-Punto de información xeral
-Tetería con especialidades árabes,
-Exposición de material bibliográfico e fonográfico.
20:00 h Centro Social Caixanova.Concerto
Barbod. Irán
Leilía. Galiza
Mohammed el Sayed. Exipto


Sábado 15 Novembro

10:00 h Museo de Pontevedra-Obradoiro “Fai o teu pandeiro!” O mestre artesán Carlos Collazo dirixe a construción dun pandeiro cadrado, reprodución do orixinal de Perfecto Feijóo -co que se realizaron as primeiras gravacións fonográficas deste instrumento en 1904- conservado no Museo.
*Esta actividade conta cun número de prazas limitadas.
11:00 h Praza da Ferraría-Ao encontro de… Mohammed el Sayed na Haima Duf. O maestro exipcio compartirá conversación e té con interesados na súa realidade musical nun encontro de mediación cultural entre artista e público.
12:00 h -Concerto de Tanxedoras, presentando en exclusiva o seu primeiro lanzamento discográfico.

17:30 h -Artesáns en palco: Exhibición musical dos artesáns participantes na feira no escenario central no que presentarán os seus instrumentos interpretando repertorio específico das súas tradicións musicais.
20:00 h -Serán Urbano: Concerto aberto inaugurado polas futuras promesas xurdidas no selo da AFI de Pontevedra e actuacións de tocadores de pandeiros de man afeizoados e experimentados músicos da bisbarra pontevedresa. Tamén haberá unha representación dos colectivos de mulleres árabes na Galiza.

Domingo 16 Novembro

10:00 h-14:00 h Casa das Campás
-Master class de pandeireta galega impartida por Felisa Segade
-Concerto, exhibición de repertorio e técnica galega a cargo de Felisa Segade.
-Presentación de Etnofolk do número especial da Revista galega de etnomusicoloxía Etnofolk, nº8. Coordinado polo Conservatorio de Música Tradicional e Folque (CMTF) que inclúe traballos presentados por profesores do encontro internacional de pandeiros de mao de Pontevedra nas edicións pasadas.

www.folque.com
Comentarios (1) - Categoría: Concursos e Xornadas - Publicado o 14-11-2008 11:32
# Ligazón permanente a este artigo
Últimas prazas para os cursos DUF
Aínda quedan algunhas prazas libres para os cursos prácticos que se desenvolven dentro do V Encontro Internacional de Pandeiros de Mao, DUF.

Son dous cursos que se celebrarán esta fin de semana:

Master-class de pandeireta galega de Felisa Segade. Curso práctico e pequeno concerto de exhibición.
Domingo 16 de 10 a 14 h Casa das Campás. 30 €

Fai o tei pandeiro! obradoiro de artesanía musical con Carlos do Viso onde se montará un pandeiro, copia do histórico instrumento co que Perfecto Feijóo fixo as primeiras gravacións comerciais deste instrumento, exemplar que estará exposto extraordinariamente no novo edificio do Museo de Pontevedra.
Sábado 15 de 10 a 13 h. 100 € (material incluído)

Para inscribirse dirixirse a matricula@folque.com ou no teléfono 881 031 829.


www.folque.com
Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 13-11-2008 13:30
# Ligazón permanente a este artigo
Ao calor das pandeiretas
Esta fin de semana celébrase en Pontevedra a quinta edición do Encontro Internacional de Pandeiras de Man

A innovación e o mestizaxe achégase a Pontevedra a través do Encontro Internacional de Pandeiros de Man. O festival tratará, nesta edición, de achegarse á tradición musical árabe, pobo que introduciu na Península este instrumento de percusión e que se converteu no son máis popular en Galicia dos últimos mil anos.

Con este espírito a quinta edición do DUF pretende ser un encontro de culturas, de música e de tradición. O festival comezará este venres ás catro da tarde coa instalación da Haima DUF na praza da Ferrería, que recibirá a feira de artesanía musical na que participarán mestres de Galicia, como Carlos Collazo, de Portugal, como Paulo Meirinhos e de Castela, como Víctor Barral.

Actuación estelar
As oito da noite o centro social de Caixanova acollerá o concerto estelar do encontro porque xuntaranse o grupo galego Leilía, xunto co iraní Massud Naderi e Barbod e o exipcio Mahamed el Sayed, dous grandes mestres percusionistas da música oriental. O Centro Galego de Música Popular, entidade organizadora do evento, elixiron estes dous países porque neles é onde se atopan «as tradicións máis ricas e tecnicamente máis complexas» do mundo do pandeiro.
O sábado, as dez da mañá no museo da Pontevedra, haberá o obradoiro «fai o teu pandeiro». O mestre artesán Carlos Collazo dirixe a construción dun pandeiro cadrado, reprodución orixinal de Perfecto Feijoo, co que se realizaron as primeiras gravacións fonográficas deste instrumento en 1904, e que permanece conservado no museo.
Ás once da mañá, na praza da Ferrería, o mestre exipcio Mohammed el Sayed estará na Haima Duf onde compartirá conversación e té cos interesados na súa realidade.

As Tanxedoras
Este festival cultural tamén servirá para que un novo grupo de folk galego presente en exclusiva o seu primeiro lanzamento discográfico. O evento será á unha do mediodía.
O sábado rematará co evento Serán Urbano, todos os que dispoñan dunha pandeireta poderán achegarse á Ferrería a panderetar nun concerto aberto, no que participarán futuras promesas da Aula de Folque Infantil de Pontevedra e tocadores afeccionados e experimentados da comarca pontevedresa.

Este encontro rematará o domingo cunha master class dirixida por Felisa Segade na Casa das Campás. A continuación, Segade ofrecerá un concerto que poñerá o broche final a este encontro cheo de tradición e raíces culturais.

www.lavozdegalicia.es
Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 13-11-2008 09:27
# Ligazón permanente a este artigo
VI Encontro de Pandeireta Galega e Asturiana.

VI Encontro de Pandeireta Galega e Asturiana.
VI Alcuentru de Pandereta Gallega ya Asturiana.


O vindeiro sábado 29 de Novembro, festa rachada e convivencia astur-galaica no Albergue de Sabucedo (A Estrada). Vide tod@s compartir anacos de cultura entre pobos curmáns, da man das pelicas e ferreñas e dos cantos ancestrais das nosas cantadeiras que nos botarán a beillar e a troulear deica o nacer do día.

Programa.
-20,30h. Recibimento no Albergue de Sabucedo (A Estrada, Pontevedra): www.alberguedesabucedo.com

-21,30h. Cea-confraternización a base de produtos do país (cumprido cocido galego, bo viño mencía, postre, café con “jotas e muiñeiras”...).

-23,30h. ¿? Actuación dos grupos de pandereteiras:
-Pandereteres de Fitoria (La Pola Siero-Asturies).

-Os Muíños de Oliveira (Ponteareas-Galiza).

-¿¿??h. Festa rachada deica a alborada (cando menos!!).

Inscricións.
-Enviar datos persoais (nome e apelidos, teléfono, e-mail de contacto) e xeito de pagamento elixido (en conta ou en man o propio día) antes do día 21 de Novembro ao enderezo electrónico:
xuntanza_transeu@hotmail.com.

Prezos e pagamento.
-Cea máis aloxamento e almorzo no Albergue: 40 Euros.

-Só cea: 25 Euros.

Ingreso na conta 2091 0530 38 3000031846-Caixa Galicia. Especificar “Encontro” ou “Alcuentru” e mailo nome do/a pagador/a.

Non esquezades traer o resgardo de pagamento o propio día do Encontro.

Nota: se preferides durmir en Hostal, podedes reservar persoalmente praza nos Hostais Forga de Cerdedo (Tlf. 986 753 038) ou Novo París de Forcarei
(Tlf. 986 754 134), ambos a 10 minutos de Sabucedo.


2u Alcuentru de Pandereta Gallega ya Asturiana.

El prósimu sábadu 29 de Payares, fiesta escomanada ya convivencia astur-galaica nel Albergue de Sabucedo (A Estrada). Veníi toos ya toes a compartir migayines de cultura pente pueblos hermanos, de la manu de pelleyes ya ruxideres ya los vieyos cantares de les nueses cantantes que mos pondrán a baillar ya armar folixa dica'l ñacer del día.

Programa.
-20,30h. Recibimientu nel Albergue de Sabucedo (A Estrada):
www.alberguedesabucedo.com

-21,30h. Cena-confraternización a base de produtos del país (cocido galego, bon vinu mencía, postre, café...).

-23,30h. ¿? Actuación de los grupos de pandereteres:

-Pandereteres de Fitoria (La Pola Siero-Asturies).

-Os Muíños de Oliveira (Ponteareas-Galiza).

-¿¿??h. Fiesta escomanada dica l'alborecer (polo menos!!).


Inscripciones.
-Unviar datos personales (nome ya apellíos, teléfonu, e-mail de contautu) ya mou de pagu elexíu (en cuenta o en manu el mesmu día) enantes del día 21 de Payares a les señes lletróniques:
xuntanza_transeu@hotmail.com.

Precios ya mou de pagu.
-Cena más agospiu na Casa de Turismo Rural: 40 Euros.

-Sólo cena: 25 Euros.

Ingresu na cuenta 2091 0530 38 3000031846-Caixa Galicia. Especificar “Alcuentru” o “Encontro” ya mail o nome del pagador/a.
Non escaecer trayer el resguardu de pagu el propiu día del Alcuentru.

Nota: se preferís dormir en habitación individual, podéis reservar agospiu personalmente nos Hostales Forga de Cerdedo (Tlf. 986 753 038) o Novo París de Forcarei (Tlf. 986 754 134), ambos a 10 minutos de Sabucedo.
Comentarios (0) - Categoría: Concursos e Xornadas - Publicado o 10-11-2008 10:29
# Ligazón permanente a este artigo
Obradoiros do V Encontro Internacional de Pandeiros de Mao
Aberto o prazo de matrícula para obradoiros en DUF, V Encontro Internacional de Pandeiros de Mao

Serán dous obradoiros que terán lugar dentro de DUF, o festival que aCentral Folque está a argallar na cidade de Pontevedra o vindeiro fin de semana o 14, 15 e 16 de novembro.

Esta será a V edición do Encontro Internacional de Pandeiros de Mao, unha cita que reúne diferentes actividades ao redor desta familia de instrumentos que levan na tradición musical galega máis de 1000 anos.

Serán actos escénicos, pedagóxicos e divulgativos en diferentes localizacións do centro de Pontevedra pero a actividade estará centrada na praza da Ferrería.

Entre as actividades que se anunciarán en breve, os obradoiros con límite de praza que se ofertan son:

- Pandeireta galega con Felisa Segade:
Domingo 16 novembro na Casa das Campás. De 10 h a 13 h
30 €


- “Fai o teu pandeiro!” O artesán Carlos Collazo (do Viso) dirixe a construción dun pandeiro cadrado, reprodución do orixinal de Perfecto Feijóo -co que se realizaron as primeiras gravacións fonográficas deste instrumento en 1904- conservado no Museo de Pontevedra.
Sábado 15 novembro novo edificio do Museo de Pontevedra. De 10 h a 13 h
100 € (inclúe material)


Para inscribirse dirixirse a matricula@folque.com ou no teléfono 881 031 829.

Non hai reserva de prazas, a matrícula será por orde de inscripción.

Comentarios (0) - Categoría: Concursos e Xornadas - Publicado o 10-11-2008 09:33
# Ligazón permanente a este artigo
Chega a fin de semana
Sexta feira 7 (Venres)
• Encontro dos Axouxeres en Ribadavia na Casa da Cultura ás 18:00
• Ataque Escampe no Pub Gatos de Melide
• Marta Quintana no Rincón del Ósculo de Redondela
• Noite de Carpenta na adega O Carpinteiro da Coruña

Sábado 8
• Encontro dos Axouxeres en Celanova no Claustro Barroco ás 12:00
• Mesa redonda “Uxía e Emilio Cao no espello” e presentación da revista Etno-folk,
ás 19.30 h no auditorio Escola Altos Estudos Musicais de Santiago.
• Xornadas de Baile Tradicional de Vigo: Presentación coa Escola de baile do Concello, Lembranzas Galegas,...
• Ataque Escampe no Pub Fragua de Redondela
• Mostra de Patrimonio Cultural Inmaterial (Ourense):
- Joaquim Pereira “O Carriço” (gaiteiro de Quinta do Valongo, Mealhada, Portugal).
- Ludovaina (cuarteto tradicional do Morrazo, Pontevedra).
- Tanxedoras do Pandeiro (Vigo, Pontevedra).
- Aula de Música Tradicional Gomes Mouro (Ourense).
- A Requinta de Xián (comarca da Ulla, Boqueixón, A Coruña).
• Magosto en Teixois (Taramundi)
• I Foliada do Magosto ás 21:30 no Frontón do Pazo de Deportes de Riazor (A Coruña).
• Serán en Caldelas de Tui, na Carballeira de San Martiño
• Ruada (Serán) en Caroi (Cotobade)

Domingo 9
• Mostra de instrumentos populares do mundo. Roberto Sala. No C. S. de Fointiñas (Compostela) ás 12:30.
• Xornadas de Baile Tradicional de Vigo: Final con Tangaraño, Xirandola e Colexiata do Sar,ás 20:00 no Teatro-Sala de Concertos do Centro Cultural Caixanova
• Mostra de Patrimonio Cultural Inmaterial (Ourense):
- Joaquim Pereira “O Carriço” (gaiteiro de Quinta do Valongo, Mealhada, Portugal).
- José Marentes (gaiteiro de Santa Xuía, A Fonsagrada).
- César Fernández (trompeiro de Queixoiro, A Fonsagrada).
- Veciños/as de Limiñoa, bailadores/as de muiñeira vella da Costa da Morte (Ponteceso, A Coruña).
- Treboadas de Tomiño (Tomiño, Baixo Miño, Pontevedra).
Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 07-11-2008 11:28
# Ligazón permanente a este artigo
Seguen os Encontros dos Axóuxeres
Tras a realización durante o mes de setembro das Festas dos Axóuxeres 2008, chega o tempo dos Encontros dos Axóuxeres, un espectáculo para o teu bebé e para toda a familia, nun formato máis recollido.

Durante novembro os encontros achegaranse a novas vilas, onde os nenos poderán acudir de balde coas súas familias. Os Encontros dos Axóuxeres continuarán no primeiro trimestre do 2009, con 16 novas datas e localidades de toda Galicia.

Iso si! Non esquezas reservar a entrada previamente chamando ao número 686160879.

Axóuxeres é unha proposta para beber cantigas, brincadeiras e aloumiños, metelos nos petos e levalos para a casa, para que o galego siga pasando de pais e nais a fillas e a fillos. Ver, cheirar, gustar, tocar, escoitar, falar con todos os nosos sentidos, isto son as festas e os encontros dos Axóuxeres.

Axóuxeres é un espectáculo de palabras, arrolos, música, poesía, teatro…, un encontro para festexar a lingua galega.

www.xunta.es


venres, 07 de novembro
Ribadavia
Casa da Cultura 18:00

sábado, 08 de novembro
Celanova
Salón de Actos do Claustro Barroco 12:00

venres, 21 de novembro
Oroso
Centro Cultural 18:00
Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 07-11-2008 10:38
# Ligazón permanente a este artigo
Os galegos, contra Chile e as galegas, contra Euskadi
Chile e Euskadi, rivais da selección no Nadal

A selección galega de fútbol xogará nun encontro amigábel o vindeiro 27 de decembro contra a selección chilena, segundo anunciou a última hora do mércores a Federación Galega de Fútbol. Ademais, as 'irmandiñas' enfrontaranse tamén no Nadal contra a selección feminina de Euskadi.


Xulio Álvarez nun partido da selección galega de fútbol. Paco Vilabarros As principais estrelas do combinado chileno visitarán Galiza o próximo 27 de decembro para disputar o amigábel contra a selección galega. Estarán entre outros o xogador da Real Sociedade, Claudio Bravo, o di Villareal, Matías Fernández, e o do Betis, Mark González. Na actualidade, os chilenos participan na clasificación para o Mundial 2010 de Sudáfrica, onde permanece empatada a puntos coa Arxentina no cuarto posto do grupo sudamericano,

A Federación tamén confirmou onte que se ccelebrará un partido en categoría feminina. As irmandiñas, que se enfrontaran na súa estrea a Catalunya, disputaranlle agora a vitoria no amigábel de 2008 á selección de Euskadi.

www.anosaterra.org
Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 06-11-2008 12:29
# Ligazón permanente a este artigo
Encontros: O futuro da música de raíz
O futuro da música de raíz: Xosé Luís Foxo, Mercedes Peón e Rodrigo Romaní

Pasou o boom do folk e quedan aínda máis arredados aqueles anos nos que a xuventude apagaba na música a sede de identidade nacional. Os sons tradicionais deberán asentar as súas raíces sobre un solo inestábel, o dunha Galicia que xa pouco ten que ver con aquel país no que perdurou durante xeracións. A música tradicional, di Mercedes Peón, é hoxe por hoxe unha flor hiperdelicada. Sen o contexto preciso, corre risco de morte. Como sobrevivir? Como conectar coas novas xeracións? Como resolver o debate entre innovar e conservar? Cal é o papel que xogou, pode xogar ou debe xogar o poder na súa potenciación? Cal é a situación actual do ensino da música de raíz? A todas estas preguntas responderon Mercedes Peón, Xosé Luís Foxo e Rodrigo Romaní, dende a experiencia de relacións ben distintas coa música mais co denominador común dunha paixón compartida. Falaron de vagar, nunha conversa demorada ao longo de dúas horas, en pleno corazón de Vigo, na sede da Fundación Carlos Casares. Nun momento do debate, os participantes detiveron a ollada na fiestra: A vexetación impúñase ao cemento nunha casa en ruínas da urbe. Dun ou doutro xeito, semella que as flores delicadas tamén buscan vías para sobrevivir.


- Mercedes Peón, cantante, música e compositora
- Xosé Luís Foxo, director da Real Banda de Gaitas de Ourense
- Rodrigo Romaní, director da e-Trad, Escola de Música Folk e Tradicional de Vigo


Como entendedes a relación entre a cultura popular e a música tradicional?


Xosé Luís Foxo: A cultura tradicional de Galicia non se pode entender sen a música tradicional. A música é cultura e a cultura é música, e especialmente en Galicia, porque o pobo de Galicia canta moitísimo e miles de cantares se crearon no ambiente popular. A música de Galicia viviu no pobo e esa é auténtica cultura, non só a nivel musical senón tamén lingüístico.

Mercedes Peón: Popular na cultura mestúrase co que se populariza. Podemos considerar popular calquera canción da que queda unha pegada clara, mesmo da música pop que chega pola radio. A música tradicional é a que chega oralmente de pais e de nais a fillos e fillas, mais dende o meu punto de vista teñen que pasar catro xeracións por medio. Nun momento dado pode haber unha canción tradicional que se popularice porque, por exemplo, un grupo teña acceso aos medios de comunicación e a popularice.

Rodrigo Romaní: Cultura popular é a que non é culta, e que se xera a partir dun medio de vida fundamentalmente radicado no rural. Tradicional é o que se transmite por tradición oral. A música tradicional sería unha pequena parte da cultura popular de Galicia. O proceso de transmisión, unha vez que se sae do rural, perde o poder de creación que significa a transmisión oral. Cando unha persoa aprende unha música de oído, non adoita reproducila igual senón que ao cabo do tempo a vai transformando, e aí está o potencial creativo. Nós, ao recoller esas pezas nas escolas, interrompemos esa creatividade.

X.L.F.: Concordo co antagonismo entre popular e culto. Os artistas populares son creadores dun estilo e dunha linguaxe propios, e cando un músico culto ou un poeta intenta introducir algo nese mundo, non entra. “Unha noite na eira do trigo”, de Curros Enriquez, transmitiuse nos coros folclóricos pero non tivo éxito no rural. Os músicos cultos aproveitáronse dunha música que fora desprezada, como foron os gaiteiros e a música popular en xeral.

R.R.: Porén, hai moitos autores que fixeron un tratamento culto da música popular moi delicado. No século XIX, a música culta volve a súa mirada á música popular para contrarrestar a invasión da música italiana. Ese proceso de culturalización da música tradicional é o mesmo que estamos vivindo no XXI. O que cambian son as estéticas. Esta transformación pode entenderse como unha continuidade na evolución da música ou ben como unha translación do rural ao urbano.

M.P.: A música tradicional é como unha flor silvestre hiperdelicada. Para que sobreviva, é preciso que todo o que a rodea facilite a súa supervivencia, é dicir, para que eu naturalmente cante, non porque me pagan nun escenario, senón porque estando en calquera sitio a sociedade dea pé a que a música tradicional coexista e sexa contemporánea. Cando subo a un escenario a tocar a ribeirá, estou facendo unha performance, unha imitación, mais eu pertenzo á tradición cando estou con meu irmán, por exemplo, bailando na casa e entrando nese transo que necesitamos todos e ao que a música tradicional nos achega.

R.R.: A música tradicional non é un corpo de pezas que nun momento determinado se recollen nun cancioneiro, como unha foto fixa. A música tradicional é un proceso, e está tocada de morte, porque xa non hai esa transmisión xeracional.

M.P.: Entendo o que dis, Rodrigo, cando afirmas que está ferida de morte. Mais eu, cando daba aulas polas aldeas, xuntaba aos vellos cos nenos aos que ensinaba, e iso é fundamental para a súa supervivencia.

R.R.: Ademais, nese proceso interveñen unha serie de recursos, e os recursos de creatividade do pobo veñen da miseria, de modo que, con recursos limitados créase un universo sonoro fascinante. Iso xa non é así. Agora, a creación ten unhas características totalmente diferentes, e tamén outra transmisión, a través das escolas.

M.P.: Cando vou polo mundo adiante, dinme que fago música tradicional e eu fártome de negalo. Para min a música tradicional é a transmitida, e ten que ver co ciclo dun ano, cunha maneira de vivir… A evolución que poida darse sempre é insensíbel cara ao mesmo sitio. Si hai unha evolución pero de cambios insensibles, nunca radicais. Eu estou máis polo concepto de translación.

Na transición e nos primeiros anos de democracia, quizais polas ansias de liberdade e de identidade do momento, a xuventude conectou moi ben coa música de raíz tradicional. Coidades que, na actualidade, se está a producir unha desafección cara a ela nas novas xeracións?

X.L.F.: Na experiencia que temos de recollida, cando unha avoa canta un cantar, unha historia antiga, aos netos dálles vergonza.

M.P.: Cando se escoita algo tan sincero como a música tradicional, con semellante grao de beleza, calquera persoa queda impactada se non hai prexuízo, pero é que en Galicia hai un prexuízo moi grande, coa fala, coa tradición, con todo o que nos recorda o noso pasado pobre. A xente sempre quere imitar o máis chic, o que ten máis nivel económico. O que levou a que a xente fixera tanto labor de recollida nas aldeas nos anos 80 e 90, o que levou a ese auxe do folclore naquel entón, non foi unha estima grande polo antigo, senón as ansias de competir en concurso… Agora mesmo, aínda que haxa menos xente dedicada á recollida do folclore, si hai unha mentalidade mellor á hora de abordar esta tarefa.

R.R.: A comunicación é o primeiro axente educador. É, ademais, un negocio, e os produtos que se transmiten a través da comunicación son obxecto de negocio, entre eles a música. Como tales, eses produtos teñen que renovarse constantemente. A música que remite ao tradicional ten o seu lugar determinado e estable no consumo, lugar que sofre modificacións en función do uso social. Cando morre Franco, o pobo galego necesita un símbolo de identidade. A música de raíz tradicional sofre un boom comercial, que non pode durar porque non hai nada, agás esa circunstancia e o cambio social posterior, que o explique. Resitúase e ponse no sitio onde está. Non hai desafección, estamos no sitio no que nos colocan neste sistema económico.

M.P.: Como dicía Eric Fromm, os humanos necesitamos esa sensación orxiástica que se dá cando, en comunidade, hai un exceso: ese exceso de comida, de baile, de música. E iso témolo aquí pegado, na música tradicional. É como unha terapia. Os galegos temos un imaxinario latente violado e a sorte de que está aí. E algo teriamos que facer aínda que sexa só por saúde mental e física.

Nun momento determinado, ese gusto pola música tradicional tiña unha vinculación co “progre” para os mozos e mozas. Hoxe en día, as xeracións novas, nalgúns casos mesmo consideran que é carca…

R.R.: As referencias á tradición pasan á cultura urbana formando parte dun espectáculo e polo tanto adáptanse ás influencias propias do consumo da cidade. O que determina que sexa carca ou non é a estética do produto e o criterio do observador. Probablemente unha persoa de 20 anos diga que tal peza de Milladoiro é carca, pero ao mellor da última aventura electrónica de Mercedes Peón non pode dicir o mesmo.

Non pode acontecer, tamén, que as novas xeracións non teñan esa sede de identidade que había na transición e nos primeiros anos da democracia?

R.R.: Suponse que eses dereitos de expresión, de liberdade e de identidade, foron satisfeitos e xa non hai esa necesidade.

M.P.: Realmente hai un problema na didáctica coa transmisión da lingua. A lei non se cumpre. Os espazos do galego cada vez son máis reducidos porque hai unha preguiza tremendísima coa lingua e, en xeral, con todo o que ten que ver coa referencia galega. Ao mellor neste momento estase facendo un esforzo pero imos nunha decadencia tremendísima e iso aféctalle á música.

X.L.F.: Como iniciativa para achegármonos ás novas xeracións, dende a Real Banda de Gaitas publicamos un disco con Miriam Figueiras, unha nena que quedou finalista no concurso no que se escolleu o representante español en Eurojunior. Procurabamos un entronque dos nenos cos cantares vellos. Collín vinte cantares, adapteinos e sacámolos nun disco. E nalgún colexio póñeno pero non acaba de chegar.

R.R.: Recordemos cal é o primeiro axente educativo nesta sociedade, a comunicación.

M.P.: Nós tamén fixemos unha experiencia, sobre a historia do canto tradicional, que me encargou a Orquestra Sinfónica de Coruña. Contabamos co apoio dun contacontos excepcional, que sabía manter os nenos en vilo. Iso pódese facer, pero precísase iniciativa. E tamén se precisa o apoio da propia sociedade galega á hora de entrar con éxito no mundo da comunicación.

R.R.: Iso é unha anécdota, dentro do proceloso músico da educación musical. O que hai é un problema estrutural. Cando a comunicación é un negocio, non un servizo, o fracaso na aventura de educar está servido.

X.L.F.: Neste momento o mundo rural practicamente non existe. O contexto onde viviu a cultura de Galicia ao longo de varias centurias morreu. Esta perda é importantísima, porque o mundo rural é a auténtica Galicia, e iso mediatiza o desenvolvemento da música, da lingua… Por iso é necesario facer este folclore. Hai que facer grupos, recoller, pero o problema, de igual modo, é que xa non vive a música no seu contexto. Nos anos 80 había grupos de baile en todos os lados. Hoxe está moi esmorecido ese mundo, o folclore pasou de moda.

R.R.: No ano 2006, un estudo da fundación Son de seu revelou que hai 24.000 persoas estudando procesos que teñen que ver coa música tradicional en Galicia, 700 centros e 800 profesores. Ademais, circula unha cantidade importante de varios millóns de euros anuais en diñeiro negro. Hai profesores que traballan sen contrato, ensinando en garaxes e en sitios sen calefacción. Con esas cifras ninguén pode dicir que en Galicia estea desaparecendo ese fenómeno, ao contrario. Aínda máis, é moito máis grande o poder de exportación que Galicia ten coa músicas que teñen que ver coa tradición ca o que ten calquera outro país que nos rodea se falamos da Europa das nacións.

X.L.F.: É moi curioso ver a Mercedes Peón nunha televisión universal, e en calquera punto do mundo coñécese a Carlos Núñez. É importantísimo que Galicia se venda a través da música.

M.P.: Iso vennos moi ben para a economía e para gañarnos a vida. Pero o importante son os piares, a música tradicional. Como os grupos de aquí poden ter esa singularidade fóra? Somos orixinais porque temos unha orixe moi clara. Entón hai que mimar os piares. Necesitamos ter uns piares moi fortes para poder seguir a exportar todo isto, que nos beneficia economicamente, non sei se culturalmente. Por outra banda, na dinamización da tradición ten moito que ver a universidade. Musicólogos, etnográfos, antropólogos, sociólogos, deberían de dinamizar todo isto tamén.

R.R.: A universidade fai o que boamente pode cos recursos que ten. Para min, até os anos 70 e os 80 hai un desleixo de funcións por parte dos estamentos universitarios con respecto á música popular en xeral. Pero dende as xeracións que empezan dende os finais dos anos 70 até agora hai un meritorio avance nese sentido, avance cuxos froitos hanse nos vindeiros anos.

M.P.: Ao mellor cambia a mentalidade pero fáltalles moitísima información, que está en mans privadas.

R.R.: Eu creo que esa xeración está contribuíndo de maneira moi efectiva a sistematizar, dende un punto de vista metodolóxico, as circunstancias que teñen que ver coa música en Galicia e particularmente coa música tradicional e folk.

M.P.: Están editando dende a Universidade? Hai que editar, necesitámolo como a auga.

Canto á relación entre cultura popular e poder, considerades que se produciu unha instrumentalización da cultura popular? Foi bo o apoio que houbo dende o poder político cubríndoa coa pátina de cultura oficial?

M.P.: Para min non houbo apoio ningún.

E intrumentalización?

M.P.: Si, pero de símbolos. Que Galicia se sinta identificada coa gaita paréceme marabilloso, non me molesta en absoluto, e se fora coa pandeireta aínda máis. Pero na tradición non se fixo nada, está en mans de iniciativas particulares. Eu estaba metida nos grupos que recollían a xeracións tradicional, e en 25 anos vin como evolucionou e como a xente que nos transmitía a música tradicional foi morrendo.

R.R.: Calquera teoría ou poder político necesita símbolos e eses símbolos van cambiando, son un produto de consumo, como a propia política. Nun momento determinado, pode ser a música de jazz ou a pintura ou o audiovisual. Non creo que sexan negativas todas esas intervencións do Estado, non do poder, inxectando diñeiro en determinadas áreas culturais, pois con ese investimento pode facelas máis competitivas. Mais eu non vexo esa intervención política na música tradicional. A nivel de símbolos, nun momento determinado inxectouse diñeiro no mundo da gaita para dar a ver que estabamos levantando a música galega. Pero creo que a xente que participa do mundo dos grupos tradicionais non percibiu que houbera unha inxección do estado nesa área.

X.L.F.: A mediados do século XX creouse en Lugo un obradoiro de instrumentos musicais da man de Faustino Santalices e co mecenado da Deputación de Lugo. O poder botou man da zanfona e da gaita, e aínda se mantén este taller, e foi positivo. O Ballet Rei de Viana creouse na Deputación da Coruña con moito éxito nos anos 60, pero como estaba na man dos políticos, agora que veu unha nova forma de entender a cultura galega, deixou de existir. En Vigo, a universidade de instrumentos populares ten bastante que ver co oficial, e tamén foi positivo. En Ourense, a Deputación creou a Escola de Gaitas, de tal maneira que levamos o ensino da gaita a arredor de 160 puntos da provincia. En principio non é moi bo casorio o da cultura oficial coa popular. Ten o seu lado negativo, mais tamén o positivo. Calquera cousa que se faga para darlle vida á música tradicional é importante, aínda que teña unha vida efémera.

R.R.: O problema non é a relación entre cultura oficial e cultura popular, a intervención dunha noutra. É un deber do estado garantir o dereito á educación, tamén á musical. Outra cuestión é a potenciación de determinados produtos, que o réxime político en cada momento usa como símbolo. Na época na que o PPdeG gobernou, a Real Banda de Gaitas de Ourense era o símbolo da imaxe de Galicia no exterior. Agora, a Real Banda de Gaitas ocupa o seu sitio, e non é a representación da cultura tradicional ou de inspiración tradicional galega no exterior. Iso vai cambiando, porque vai cambiando a estética e o poder, para ben e para mal.

X.L.F.: Na Real Banda de Gaitas nunca un céntimo cobramos por nada. É unha afección que teño eu de estar todo o día metido na escola. A cultura popular é como un neno, ten o cariño que lle deas. A verdade é que os políticos normalmente teñen outros intereses e non lles importa que funcione isto. No caso da Escola de Gaitas da Deputación de Ourense, o que contan son os resultados e as realidades. Creo que hai un labor positivo, tradicionalista, guste máis ou menos, e queda un pouso, o que creo que foi positivo para o mundo da gaita.

R.R.: Non estou do lado do gusto estético de Xosé Luís Foxo, non me gusta a marcialidade, pero non vou entrar na guerra das gaitas que tanto espazo ocupou xa nos medios de comunicación.

M.P.: Á parte de ser gaiteira, eu veño do mundo das pandeireteiras, que foron as grandes omitidas… E logo, non esquezamos que unha banda de gaitas nunca foi tradicional. E os cuartetos con terceiras voces tampouco.

Hai unha liña de pensamento, da que formou parte Risco, que defende a permanencia da tradición tal cal, fronte a aqueles e aquelas que consideran que é preciso que a tradición evolucione para poder sobrevivir. Como vos situades no debate entre purismo e innovación? Cadaquén de vós encara a tradición dunha maneira particular. Acusáronvos algunha vez de traizoar a tradición?

M.P.: Eu nunca fixen iso. Non teño tal conflito porque eu nunca digo que faga tradición. Nunca me sentín acusada disto, ao contrario. Para min, repito, a evolución na propia tradición son cambios insensíbeis cara ao mesmo sitio, o que non ten nada que ver co que fago. Pinto un cadro coas cores que me gustan. Non vou a ningunha fonte, son parte da fonte. Son pandeireteira compositora. Nacín aí e véxome libre.

R.R.: Para min a música tradicional é un proceso que está en extinción. O que hai agora é outra cousa, que está suxeita ás pautas de comportamento que ten a sociedade no mundo urbano. Polo tanto, xa non se trata de innovación ou non, senón que vai seguir as estéticas que estean predominando en cada momento na sociedade, gústenos ou non.

M.P.: Oxalá sexa así.

X.L.F.: En Galicia igual había 200 coros en 1900. Hoxe quedan catro. Cada momento ten as súas cousas. Actualmente, grupos como o de Mercedes Peón están funcionando moi ben. Collen o sabor máis ou menos da música de Galicia, actualízana…

M.P.: Eu considero que non fago arranxos de tradicional. O que pasa é que teño unha tremenda pegada nosa. Creo que se non fixera folclore, probabelmente faría punk.

Cal é para vós o futuro da música de raíz tradicional?

M.P.: Son optimista. Ao igual que temos o fluxo sanguíneo a ritmo de 3 por 4 e de 6 por 8, e de pequerrechiños, cando somos fetos, o primeiro que escoitamos é iso, eu creo que ese fío que nos une co noso propio ser vai existir sempre. Cando estou na cidade e vexo como, nunha casa que deixaron abandonada en pleno centro da cidade, abrolla a flora, dáme a min que vou ser optimista. Terá outra existencia pero gozará de boa saúde.

R.R.: Unha flor estraña ten máis valor que unha flor habitual. Na medida en que a música tradicional ou os produtos derivados da música tradicional sexan máis escasos, van ser máis valorados. Gozará sempre da saúde necesaria para poder perdurar no tempo.

X.L.F.: A música comercial e folk, que se reinventa actualizada aos tempos, aínda ten futuro. A do pobo, os cantares de sempre, están tocados de morte. Por iso nós acabamos de facerlle un monumento a unha cantareira. Polo menos que quede constancia de que as mulleres do país mantiveron a nosa música a cambio de nada, sen cobrar, e esa é a auténtica música que si que está bastante tocada. Espero que grazas aos cancioneiros e recolleitas, polo menos perdure.

www.temposdixital.com
Comentarios (13) - Categoría: Novas - Publicado o 05-11-2008 09:26
# Ligazón permanente a este artigo
Nova edición do Vai de Baile

Concurso de parellas de baile galego, "Vai de baile" do programa Luar da TVG

Convocámosvos a sexta edición do concurso, que comezou o 12 de setembro e que se está a desenvolver de acordo coas seguintes


BASES:

PARTICIPANTES

1. Poderán participar os maiores de 14 anos, sen límite de idade, que se inscriban por parellas mixtas. A dirección do programa fará unha selección previa dos candidatos.

2. A inscrición será gratuita. O programa entregará 300 € a cada parella en concepto de gastos cada día que concursen no programa.

MECÁNICA DO CONCURSO

3. En cada programa competirán dúas parellas entre sí bailando una xota e unha muiñeira de forma alternada, mais un agarrado que bailarán simultaneamente.

4. O xurado de Vai de Baile, formado por catro especialistas, calificarán a actuación de cada unha das parellas. A resolución estará consensuada polos catro membros do xurado e será inapelable.

CLASIFICACIÓN

5. Na primeira fase conseguirá un punto a parella que reciba a mellor calificación outorgada polo xurado e volverá participar no seguinte programa agás se chega aos cinco puntos; nese caso pasará directamente a clasificarse para a semifinal. Se hai empate, ambas parellas sumarán un punto cada unha e repetirán o encontro.

6. Na semifinal participarán as parellas clasificadas mais, en caso necesario, as que teñan maior puntuación no cómputo xeral. O número de parellas e de encontros desta fase estará determinado polas necesidades de programación.

7. As dúas parellas mellor puntuadas na semifinal competirán na final.

PREMIO

8. Vai de Baile ten como premio unha dotación económica de 6.000 € para a parella campiona e 3.000 € para a subcampiona.

DISPOSICIÓNS XERAIS

9. Os concursantes ceden tódolos dereitos de imaxe a Televisión de Galicia.

10. A dirección do Programa resérvase o dereito de suspender o concurso temporal ou definitivamente cando as necesidades de programación así­ o aconsellen.

11. A participación no concurso supón a plena aceptación destas bases. A interpretación das mesmas ou calquera aspecto non previsto nelas será competencia exclusiva da Dirección do Programa.

CONTACTO

Por mail a luar@crtvg.es ou directamente a responsable do apartado (que son eu) leni.perez@gmail.com

Moitas grazas a todos
Leni
Comentarios (0) - Categoría: Vai de Baile / Punta Tacón - Publicado o 03-11-2008 10:44
# Ligazón permanente a este artigo
Chega a fin de semana
Sexta feira 31 (Venres)
• III Congreso de Ensinantes de Música Tradicional Galega
• Encontro dos Axouxeres en Mondoñedo no Auditorio Pascual Veiga ás 18:00
• Transilvanians na Pecera (Vigo)
• Pepa & Davide e Madame Cell no Liceum do Porriño
• Pinto de Herbón, Luís Caruncho e Dios Ke Te Crew no Museo do Pobo Galego (Compostela)
• Foliada na Cafetería Lar (As Pontes)
• Foliada no Salasón (Cangas do Morrazo)
• Samaín e Serán do Samaín en Ponteareas
• Festa do Samaín na Praza do Berbés de Vigo a partir das 18:00

Sábado 1
• III Congreso de Ensinantes de Música Tradicional Galega
• Encontro dos Axouxeres en Ribadeo no Auditorio Hernán Naval ás 12:00
• Encontro dos Axouxeres en Burela na Casa da Cultura ás 18:00
• Pablo Seoane grupo en Cedeira, na Festa do Samaín as 17:00.
• O Leo e Garcia (cantante da banda Dios ke te crew) no Esmorga (Ourense)
• Festival Devesa Son (Melide): Sonoro Maxín, Quempallou e Tromentelos Chis Pum
• Os Cuchufellos e Guezos en Maceda (Ourense)
• Tanxedoras nas Pontes (A Coruña)
• Castañazo Rock en Chantada: The Real McKenzies (Canada), Skárnio (Galiza), Skama la Rede (Asturies), Skacha (Galiza) e Xerock (Galiza
• I Foliada en Sada (A Coruña) na Praza Irmáns Suárez Picallo

Domingo 2
• III Congreso de Ensinantes de Música Tradicional Galega
• Encontro dos Axouxeres en Ortigueira no Teatro da Beneficiencia ás 12:00
• Dúo Ugia Pedreira e Óscar Fernández. (Voz e sanfona) ás 12:30 no C. S. do Castiñeiriño (Compostela)
Comentarios (2) - Categoría: Novas - Publicado o 31-10-2008 09:31
# Ligazón permanente a este artigo
A música tradicional nas aulas
OS ENSINANTES DE MúSICA TRADICIONAL DEBATEN SOBRE COMO INTRODUCIR ESTE LEGADO NA EDUCACIóN FORMAL

Nos últimos anos, o interese entre os docentes de ensino obrigatorio pola nosa música tradicional está a se incrementar. No entanto, a presenza deste legado sonoro continúa a ser mínima nas aulas. O III Congreso de Ensinantes de Música Tradicional Galega dedícalle esta fin de semana boa parte do seu programa a un ámbito que ten un inmenso potencial á hora de popularizar este legado.

Máis de catrocentas persoas tentaron inscribirse neste encontro. Entre elas, atópase un bo número de mestres e profesores de ensino primario ou secundario que buscan ferramentas ou orientacións para achegar ás súas aulas a nosa música tradicional. E é que, segundo aseguran os coñecedores do medio, nos últimos anos está a se incrementar a presenza destes sons nos centros de ensino. Segundo explica Xaime Estévez, coordinador das mesas redondas destas xornadas, “eu levo 25 anos de profesor e vexo unha evolución positiva. A propia matrícula neste congreso, que a min me sorprende positivamente, indica que hai moitísimo profesorado moi sensibilizado con esta temática”. Coincide con ele Xerardo F. Santomé, membro da asociación Gaiteiros da Xistra e que intervirá no congreso co relatorio Proposta estratégica sobre as aplicacións didácticas da música popular galega nos sistemas ensino. Para Santomé, “a situación mellora porque antes non había nada. Agora podes atopar unhas follas sobre música tradicional no libros de Coñecemento do Medio. O problema moitas veces é que se fala diso dun xeito moi teórico, sen que o alumno o viva nin o sinta”. Para alén dos libros si que advirte un incremento no interese dos ensinantes. “Nesta nova fornada de profesores de música si que hai interese, pero ás veces queda en dar teoría máis do que outra cousa”.

Propostas puntuais
O que falta é, segundo estes profesores, algún sistema que permita coordinar as múltiples iniciativas que se desenvolven, illadas, en diferentes centros. “Sería interesante sistematizar o que hai feito. O mesmo cun grupo de traballo que se promovese desde a propia Consellaría para que o ensino obrigatorio tivese un papel destacado na difusión da música tradicional e que incentivase aos profesores para apostar por isto”, advirte Estévez. Pola súa banda, Santomé coincide en que “unha queixa común dos profesores é que non existe material para traballar. Desde a nosa asociación defendemos que cos nenos e co contorno é un coñecemento que se transmite facilmente. O que si se detecta é que existe unha falta de formación entre os profesores. En primaria si teñen unha formación pedagóxica que lles permite traballar mellor este campo, pero en secundaria, que é onde se poderían conseguir obxectivos a curto prazo, nótanse máis eivas na preparación”.

O traballo da Xistra
Nese ámbito, Santomé leva anos a traballar na Asociación Folclórica Gaiteiros da Xistra, que desenvolveu unha boa cantidade de material didáctico arredor deste campo. “Facemos concertos didácticos con Caixanova e actividades para todo tipo de ensino e para a familia. Temos unidades didácticas sobre vestiario, instrumentos e aspectos concretos. Todas estas experiencias están avaliadas e desenvolvidas, quen as queira empregar que as empregue”. Precisamente este colectivo fará unha demostración do seu traballo nun concerto que se desenvolverá na sesión de tarde do domingo no marco do Congreso.

Música en todas partes
A proposta de achegar a música ás aulas non vai, cando menos nos casos consultados, por crear unha materia ou un número de horas específico para tratar a música tradicional. “Non reclamamos horas para a música tradicional, senón que pretendemos que poida ser empregada como unha referencia para ámbitos coma a cultura, a etnografía ou outros. Non pretendemos que o alumno vexa na música tradicional unha materia máis, senón un xeito de se comportar como galego. Que comprobe que é unha música perfectamente válida para calquera eido da vida, tanto a nivel profesional como persoal”, explica Santomé. Coincide con el Estévez, para quen “debemos potenciala non como algo illado, xa que a música fai parte dunha cultura. Desde o pasado ano en primeiro de ESO hai unha materia chamada Proxecto Interdisciplinar no que pode haber un sitio destacado para a nosa música. Pero en xeral podería estar presente en moitas materias coma coñecemento do medio, plástica ou literatura. En todos os centros hai departamento de galego, grupos de normalización e profesorado interesado neste tema”. Nese sentido non ven prioritario mudanzas nos contidos das materias, e apostan antes por dinamizar as posibilidades que xa existen. Segundo Santomé “facer un decreto por facelo poucas veces consigue os obxectivos que se persiguen. O que procuramos é unha mentalización, que poida que dea nalgún momento nun reflexo legal”.

A estratexia
A proposta estratéxica que Santomé presentará no congreso considera o ensino obrigatorio coma un dos tres eixes nos que traballar a formación na música tradicional. “Queremos buscar o punto de intersección entre os sistemas de aprendizaxe. Por unha banda está o sistema informal de ensino, onde o alumno marca os tempos e os obxectivos, ao xeito tradicional. Logo está o ensino non formal, que é o que agora mesmo ten máis potencia en Galicia, derivado do asociacionismo e que traballa en programas oficiais e dun xeito máis ou menos informal. E logo está o ensino oficial”. Para Estévez a introdución do noso legado musical neste ámbito “pode facer de colchón ante os efectos da globalización e recuperar estas raíces que a sociedade perde. É moi importante que nos centros haxa esta referencia. Os rapaces tocan coa mesma naturalidade un djembé que unha gaita, e teñen que saber de onde vén cada cousa”, completa este profesor.

O debate está enriba da mesa. De certo os máis de douscentos participantes que conseguiron inscribirse no congreso han achegar un bo feixe de propostas sobre o papel que a nosa música tradicional pode e debe desempeñar no ensino. Esta fin de semana daranse uns pasos máis neste camiño.

www.culturagalega.org
Comentarios (1) - Categoría: Novas - Publicado o 31-10-2008 08:46
# Ligazón permanente a este artigo
Seguen os Encontros dos Axóxeres

Tras a realización durante o mes de setembro das Festas dos Axóuxeres 2008, chega o tempo dos Encontros dos Axóuxeres, un espectáculo para o teu bebé e para toda a familia, nun formato máis recollido.

Durante os meses de outubro e novembro, os encontros achegaranse a novas vilas, onde os nenos poderán acudir de balde coas súas familias. Os Encontros dos Axóuxeres continuarán no primeiro trimestre do 2009, con 16 novas datas e localidades de toda Galicia.

Iso si! Non esquezas reservar a entrada previamente chamando ao número 686160879.

Axóuxeres é unha proposta para beber cantigas, brincadeiras e aloumiños, metelos nos petos e levalos para a casa, para que o galego siga pasando de pais e nais a fillas e a fillos. Ver, cheirar, gustar, tocar, escoitar, falar con todos os nosos sentidos, isto son as festas e os encontros dos Axóuxeres.

Axóuxeres é un espectáculo de palabras, arrolos, música, poesía, teatro…, un encontro para festexar a lingua galega.

www.xunta.es

venres, 31 de outubro
Mondoñedo
Aud. Munic. Pascual Veiga 18:00

sábado, 01 de novembro
Ribadeo
Aud. Munic. Hernán Naval 12:00

sábado, 01 de novembro
Burela
Casa da Cultura 18:00

domingo, 02 de novembro
Ortigueira
Teatro da Beneficencia 12:00

venres, 07 de novembro
Ribadavia
Casa da Cultura 18:00

sábado, 08 de novembro
Celanova
Salón de Actos do Claustro Barroco 12:00

venres, 21 de novembro
Oroso
Centro Cultural 18:00
Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 31-10-2008 08:44
# Ligazón permanente a este artigo
Chega a fin de semana
Sexta feira 24 (Venres)
• Encontro dos Axouxeres en Carballo ás 19:00 na Praza da Cultura
• Tromentelos Chis Pum na Sala 600 de Melide
• Alasdair Fraser & Natalie Haas no Teatro Colón da Coruña
• I Foliada "Cantigas na rua" a partir das 21.00 na Praza de España (A Coruña). Cántigas da Terra e grupo convidado "Os Carunchos".

Sábado 25
• Roteiro de Congostra polo P.N do Gerés (Portugal) ás 9:00 no Berbés (Vigo)
• Ataque Escampe na Illa de Arousa
• Tromentelos Chis Pum en Rois
• Axouxere, Os Chiquilicuatres e Sonoro Maxín en Vedra (A Coruña)
• Serán da Balsa, no Furancho da Balsa (Matamá-Vigo)
• Serán-Magosto no torreiro da Festa de Matamá (Vigo)
• Serán en Rebordáns (Tui)

Domingo 26
• Roteiro de Adega polo Courel dende Lugo ás 9:00
• Roteiro Camiña e Coñece por Chandebrito e Valadares (Vigo) ás 10:00
• Dúo Edelmiro Fernández e Francisco Estévez “Chuco”. (Gaita e tambor) no Centro Sociocultural de Conxo ás 13:00
• Encontro dos Axouxeres en Melide ás 17:30 no Multiusos
• Foliada en Vedra con: A requinta da Laxeira, Grupo de requinteiros A Gaita de Sarandón, Os Campantes da Baña, Charanga e pandereteiras Vai de Roda de Rianxo, Os Esfolladores de Illobre

Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 24-10-2008 09:45
# Ligazón permanente a este artigo
Adianto actividades trimestrais de aCentral Folque
aCentral Folque organiza actividades de carácter pedagóxico e escénico ao redor da música popular galega.

O 1º concerto será este domingo, un concerto matutino a cargo dos mestres de aCFC Edelmiro Fernández e Francisco Estévez “Chuco” (Gaita e tambor) ás 13.00 h no Centro Sociocultural de Conxo.

PROGRAMA

Concertos matutinos. Centros socioculturais de Santiago
Domingo 26 de outubro_13.00 h
Dúo Edelmiro Fernández e Francisco Estévez “Chuco”. (Gaita e tambor)
Centro Sociocultural de Conxo.

Domingo 2 novembro_12.30 h
Dúo Ugia Pedreira e Óscar Fernández. (Voz e sanfona)
Centro Sociocultural do Castiñeiriño.

Domingo 9 novembro_12.30 h
Mostra de instrumentos populares do mundo. Roberto Sala.
Centro sociocultural de Fointiñas.

Conversas abertas e presentacións editoriais. Auditorio da EAEM (Escola de Altos Estudios Musicais)_19.30 h
Sábado 8 de novembro_
“Uxía e Emilio Cao no espello”
Presentación da revista de etnomusicoloxía Etnofolk

Sábado 22 de novembro_
“Camiños musicais por transitar”
Mesa: Ugia Pedreira, Mercedes Peón, Noel Feáns, Patxi Valera.
Presentación do espectáculo Morfasóns e do CD da AFI de Pontevedra.

Sábado 29 de novembro_
“Internacionalización da música galega”
Mesa: Olga Nogueira, Sergio Lago, Vitor Belho, X.L.Romero.
Presentación do 1º disco do grupo folque Bonovo

Concerto de Natal: 1º concerto aberto.
Venres 12 de decembro_
Novas propostas do alumnado.
Auditorio da Escola de Altos Estudios Musicais.Auditorio EAEM

Cursos monográficos
Localizacións por confirmar
Febreiro-xuño 2009

Ademais fóra de Santiago estamos a organizar os seguintes eventos.

14-16 novembro. Pontevedra
“DUF”
V Encontro Internacional de Pandeiros de Mao

Febreiro 2009 - Xira Galega
Descarga ao Vivo: Cuba-Galiza

Marzo 2009 -Narón
V Encontro de Zanfona Contemporánea

www.folque.com
Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 24-10-2008 09:04
# Ligazón permanente a este artigo
Seguen os Encontros dos Axóuxeres

Tras a realización durante o mes de setembro das Festas dos Axóuxeres 2008, chega o tempo dos Encontros dos Axóuxeres, un espectáculo para o teu bebé e para toda a familia, nun formato máis recollido.

Durante os meses de outubro e novembro, os encontros achegaranse a 9 vilas, onde os nenos poderán acudir de balde coas súas familias. Os Encontros dos Axóuxeres continuarán no primeiro trimestre do 2009, con 16 novas datas e localidades de toda Galicia.

Iso si! Non esquezas reservar a entrada previamente chamando ao número 686160879.

Axóuxeres é unha proposta para beber cantigas, brincadeiras e aloumiños, metelos nos petos e levalos para a casa, para que o galego siga pasando de pais e nais a fillas e a fillos. Ver, cheirar, gustar, tocar, escoitar, falar con todos os nosos sentidos, isto son as festas e os encontros dos Axóuxeres.

Axóuxeres é un espectáculo de palabras, arrolos, música, poesía, teatro…, un encontro para festexar a lingua galega.

www.xunta.es

venres, 24 de outubro
Carballo

Pazo da Cultura 19:00

domingo, 26 de outubro
Melide

Edificio Multiusos 17:30

venres, 31 de outubro
Mondoñedo

Aud. Munic. Pascual Veiga 18:00

sábado, 01 de novembro
Ribadeo

Aud. Munic. Hernán Naval 12:00

sábado, 01 de novembro
Burela

Casa da Cultura 18:00

domingo, 02 de novembro
Ortigueira

Teatro da Beneficencia 12:00

venres, 07 de novembro
Ribadavia

Casa da Cultura 18:00

sábado, 08 de novembro
Celanova

Salón de Actos do Claustro Barroco 12:00

venres, 21 de novembro
Oroso

Centro Cultural 18:00
Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 24-10-2008 08:59
# Ligazón permanente a este artigo
Fuxan Os Ventos: Pacto pola emoción
Fuxan os Ventos expreme no seu retorno o repertorio dunha xeración

Díxoo Tareixa Novo logo da Costureira: "Hai hoxe 36 anos que nacía Fuxan Vos Ventos, no festival das San Lucas de Mondoñedo". O anaco de historia que invocaba a cantante, o pasado sábado en Santiago, foise inflamando a medida que avanzaban os 29 temas de Terra de Soños, o espectáculo de Fuxan os Ventos no seu retorno aos escenarios. Ademais da nostalxia, o regreso ao pasado tivo algo de reparación histórica. A mesma banda que triunfaba en romarías, teleclubes e tabernas, aquí e na emigración, protagonizou un verdadeiro reencontro nacional no Auditorio de Galicia. Para todos os públicos: tropa de liña e tropa lixeira, cargos dirixentes -Anxo Quintana estivo alí- e loitadores por libre da época anterior á normalización lingüística.

Ancares, con Mercedes Peón e Pepe Ferreirós (Milladoiro) á gaita, introduciu as primeiras muescas de emoción. As apoiaturas do vídeo, concibidas por Lara Bacelo para Nonsi Servizos Culturais, ensinaron o rostro de Manuel María (un dos poetas máis musicados do país) e a Manuela da Carrioza ou Darío Xohán Cabana falando dos "tempos heroicos", e introduciron planos sobre diferentes realidades da imposición idiomática.

'Cantiga de Berce'
"Todo o que queda por facer", en palabras de Carme Vázquez para a Cantiga de Berce: "Durme, meu neno, durme, niste colo, que esta terra de escravos non ten odio". "Ten séculos de espranza, agardada, que pón hoxe nos fillos que amamanta". Aquí xa houbo bágoas. Dos fillos, hoxe convertidos en pais.

A revisión dos rexistros do grupo, das panxoliñas á canción protesta, foi enhebrada por Xosé Lois Romero (Nova Galega de Danza), que coordinou o traballo dos músicos de apoio. Nove artistas, desde o clarinetista Benxamín Otero (Linho do Cuco) ou o guitarrista Guille Fernández (Berrogüetto, Espido) ao percusionista Roi Adrio ou o cuarteto de corda Saiva Nova. "Estes xa foron a escolas de música", chanceaba un paisano da idade de Moncho Díaz.

O diálogo interxeracional foise completando co pase de invitados. Ademais dos xa citados, e coas ausencias de Mini e Mero, na Quenlla desde 1984, as voces de Guadi Galego, Uxía Senlle ou Xabier Díaz, e as intervencións de Rodrigo Romaní, a cantante Sabela ou o pianista e acordeonista Miguel Lustres converteron Terra de Soños, que sairá en CD-DVD, ademais de emitirse por TVG, nunha cerimonia de dignificación da música galega. Popular, para máis acenos, e de orientación folk.

O público abrasouse as mans con pezas populares como O estraperlo, O carro, A Carolina, O Afiadore ou As pachocas, referentes dun mundo rural en extinción, aínda que as emocións máis tanxibles retornaron coas cancións melancólicas do compromiso. Desde o Iste vaise de Rosalía a Muller, coa vella letra de Marica Campo en boca de Antón Castro: "Xa poden falar en Madrid con palabras ben fermosas / que nunca, nunca, nos han pagar a nosa fame de outrora".

Logo de varios amagos, Fuxan vos Ventos chamou a todo o mundo para cantar Sementeira, o estándar de Luís Álvarez Pousa e Mini. A festa retrospectiva terminou co auditorio posto en pé, entonando con alegría o "loguiño de crarear".

www.elpais.com
Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 21-10-2008 09:38
# Ligazón permanente a este artigo
Disco GZ pop!
18 artistas e grupos de diversos estilos
Cultura presenta o disco GZ Pop! en Barcelona para promocionar os grupos galegos emerxentes no exterior


O director xeral de Creación e Difusión Cultural, Luís Bará, e o xefe de redacción da revista musical Enderrock, Roger Palà, presentaron esta mañá no Centro Galego de Barcelona o disco GZ Pop! incluído no número de outubro desta publicación, e no que se encarta un suplemento sobre novas bandas galegas escrito polo xornalista e músico David Vázquez, quen tamén estivo presente no acto.

Luís Bará destacou a importancia desta iniciativa á hora de estreitar lazos con Cataluña no ámbito musical, e valorou moi positivamente a creación novas canles de difusión e encontro con outras culturas. Pola súa parte, o xornalista David Vázquez subliñou que o disco supón todo un descubrimento do potencial das grupos galegos xurdidos nos últimos anos.

Baixo o epígrafe "A nova fornada de pop en galego", o disco reúne a 18 artistas que dan bo exemplo da calidade das bandas galegas así como do amplo abano de estilos que interpretan: funk-rock, hip-hop, rock, pop electrónico... Os grupos escollidos para esta recompilación son: Loretta Martín, The Homens, Capitán Furilo, Lamatumbá, Víctor Aneiros, Nao, Som do Galpón, Dios Ke Te Crew, Mencer Vermello, Zënzar, Ruxe Ruxe, Galegoz, Safari Orquestra, O Sonoro Maxín, Ataque Escampe, Narf, Projecto Mourente e Fanny + Alexander.

Xunto co CD, a publicación inclúe un suplemento dedicado á nova xeración de músicos galegos, nos que se fai unha breve introdución sobre cada un dos 18 grupos escollidos, así como unha evolución do pop-rock en galego dende Os Resentidos ata Os Diplomáticos, pasando polo rock bravú ou o agrorock para rematar na nova xeración plasmada no disco GZ Pop!

O disco, que xa está en circulación co número de novembro desta revista, tamén se repartiu entre os visitantes do Mercado da Música Viva de Vic, un dos eventos musicais máis prestixiosos de Cataluña con case vinte anos de historia.

Música máis alá das fronteiras

A Consellaría de Cultura e Deporte continua coa súa labor de promover no exterior as manifestacións culturais galegas dentro da súa diversidade: letras, patrimonio marítimo, música ...

Nestes días Barcelona é un dos puntos nos que Galiza deixa sentir a súa presenza, por un lado mediante a súa participación na XXVI Feira Internacional do Libro Líber e, por outro, coa presentación do disco GZ Pop! no Centro Galego da Cidade Condal. Precisamente, Luís Bará destacou o traballo e afán da Consellaría por artellar unha rede estable de contacto e intercambio con outros circuítos culturais para dar a coñecer o noso potencial artístico.

Entre estes programas destaca Galician Tunes, que supón unha xanela aberta ao mundo pola que se espalla o son de grupos galegos de moi diversos estilos. Nesta ocasión os protagonistas son o rock, o funk, o hip-hop pero tamén lle chegará o seu momento á tradición na feira de músicas do mundo Womex08. Neste evento, que se organiza en Sevilla a finais deste mes, celebrarase a "Galician Focus Night", cunha volta sobre a música folk galega representada por Xosé Manuel Budiño, Mutenhroi e Narf.

www.culturaedeporte.xunta.es
Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 14-10-2008 09:39
# Ligazón permanente a este artigo
Chega a fin de semana
Sexta feira 3 (Venres)
• V Noites de Tasca no bar A Taberna de Cerceda
• Coanhadeira no Aturuxo de Bueu
• Sonoro Maxín na Sala Babel de Lugo
• Transilvanians no Manteca Jazz (Vigo)
• Capitán Furilo no Salasón (Cangas do Morrazo)
• Sumrrá no Teatro Jofre (Ferrol)
• Romaxe Lamela 08: Taru e Os Paxaros Coiro, Som do Galpom, Ulträqäns, Banda de Nash
• Gala premios Opinión (A Coruña): Xosé Manuel Budiño, Entre Trastes, Lulavai e Xesús Vaamonde

Sábado 4
• Danza branca de Prado da Canda (Covelo) ás 18:00
• Xornadas de Portas Abertas no Fiadeiro (Vigo)
• Leilía no Grove
• Milladoiro en Mos
• Avelaiña na Fragua de Redondela
• Pesdelán en Lugo
• Zenzar en Brión
• Jazzia (Jazz e maxia) ás 20:30 no Teatro Colón da Coruña
• Sonoro Maxín na Sala Auriense de Ourense
• Som do Galpón na Sala Rum Rum de Ferrol
• II Encontro Folclórico Frouma en Oleiros
• Serán de Vilaboa na Casa da Cultura de Riomaior
• Serán en San Tomé de Parderrubias (Salceda de Caselas)

Domingo 5
• Danza branca de Prado da Canda (Covelo) ás 12:00
• Xornadas de Portas Abertas no Fiadeiro (Vigo)
• Luar na Lubre en Lugo na Praza de Santa María ás 20:15
• Susana Seivane en Lourenzá (Lugo)
• Cantigas e Agarimos, Cantigas da Terra e Eidos Asociación de Coros e Danzas, na Coruña no Teatro Rosalía de Castro ás 19:00
Comentarios (1) - Categoría: Novas - Publicado o 03-10-2008 10:57
# Ligazón permanente a este artigo
II Encontro Folclórico Frouma
II ENCONTRO FOLCLÓRICO FROUMA

Despois do éxito acadado no Encontro Folclórico que organizaron o ano pasado con motivo da presentación do portal de música tradicional www.frouma.com, este ano organizan o II Encontro Folclórico coa colaboración do Concello de Oleiros e a Deputación da Coruña, que pretenden sexa de caracter anual e que chegue a ser un referente na comarca das mariñas.

Este ano celébrase o día 4 de outubro as 19:00 h, nas Torres de Santa Cruz de Liáns (Oleiros) co seguinte programa:

-Frouma de Oleiros
-Alén do Mar de Oleiros
-Agrupación Inquedanzas de Tui
-Cántigas da Terra da Coruña

Esperamos que asistades todos, é importante para o grupo contar co voso apoio e gostaríanos que disfrutedes connosco da nosa música.

Un saudo. Asociación Cultural Frouma.

Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 03-10-2008 08:55
# Ligazón permanente a este artigo
Entrevista a Maruxa (Fuxan Os Ventos)
“Os galegos soñamos moito, pero tamén nos deron moitos paus. Hai que pasar páxina, agora non é o momento da canción reivindicativa e da canción protesta, pero a realidade é que hai moitas cousas que non están superadas, por exemplo, hoxe hai moita xente que canta en galego e despois fala en castelán”. Son as verbas dunha das integrantes de Fuxan os Ventos, na antesala da volta do grupo ós escenarios. Tras vinte anos sen facelo, a música tradicional do que no seu día foi pioneiro en amosar unha conciencia crítica e comprometida co país volverá soar en directo

Maruxa Fociños, Carme Vázquez, Xoán L. F. Saavedra, Tereixa Novo, Alfonso Fernández, Moncho Díaz, Antón Castro, Xosé Vázquez e Pedro Lucas compoñen a día de hoxe a mítica agrupación musical. Logo de sacar oito discos ó mercado e de levar vinte anos sen subir a un escenario, os Fuxan rexorden para ofrecer un concerto que, de seguro será inesquecible, no Auditorio de Galicia, en Santiago de Compostela, os días 18 e 19 de outubro, baixo o título Terra de soños e acompañados por unha banda dirixida por Xosé Lois Romero, así como polas colaboracións de gran parte dos músicos refrentes a día de hoxe na música galega como Mercedes Peón, Uxía, Guadi Galego; Xabier Díaz; Rodrigo Romaní; Pepe Ferreirós, Miguel Lustres ou Sabela, entre outros. Emocionada pola cita que se aveciña, Maruxa Fociños, en nome de todos os seus compañeiros, comenta como será este novo encontro co público.

Fuxan os Ventos volve ós escenarios. ¿Como vai iso? ¿Nerviosos?
Despois de vinte anos, a verdade é que digamos que un pouco as táboas si que as perdemos, pero ó mesmo tempo nós sempre fomos nós mesmos e penso que seguimos séndoo.

Cóntame cómo xurdiu esta decisión de volver.
Foi unha proposta de NonSi Servizos Culturais. Ó ser con orquestración e con colaboracións pareceunos un proxecto moi bonito. Ó principio, para dicir que si, custounos, aínda que algúns o dixemos pronto, como por exemplo eu, houbo xente que o dubidou bastante. É que nós agora temos cada un as nosas familias, cada un ten as súas circunstancias persoais, e a algún custoulle decidirse, pero ó final, non é que botaramos de menos os escenarios, pero sempre che queda aí ese proído de por qué non.

Como ti dis, ides estar acompañados por unha gran banda e por gran parte dos músicos galegos de hoxe en día. Non sei se isto se converte nunha especie de homenaxe da música galega a Fuxan ou viceversa...
Pareceunos moi interesante o feito de nós colaborar con eles ou de que eles colaborasen co nós. Son xente que case naceu cando naceu Fuxan. Nalgúns casos, non digo que lles dobremos a idade, pero case, a algúns estou segura de que si. Esta tamén era unha maneira de fundir ou xuntar as dúas tendencias, o que son os pioneiros, como fomos nós, coa xente que fai música hoxe en día. Penso que vai ser moi bonito, porque, por exemplo, con Uxía nós xa temos cantado e coñecemos a todos. Eu creo que a eles lles fai moita ilusión e a nós tamén.

¿Este é un espectáculo montado só para os concertos que vai haber en Santiago ou logo Fuxan ten pensado seguir de xira e volver definitivamente ós escenarios?
Temos propostas, pero en principio imos esperar a que pasen os concertos do Auditorio, para ver cómo saíron. Queremos curarnos en saúde primeiro.

¿Que é o que se vai atopar o público, os temas de sempre supoño?
Ó ser un concerto nestas circunstancias escollemos temas de todos os discos, procuramos máis ou menos que houbera unha escolla equitativa. Van estar representados todos os nosos traballos desde que empezamos a andaina.

O espectáculo chamarase ‘Terra de soños’. Eu non sei se este título se debe a que Galicia ten que seguir soñando porque aínda non se cumpriron os anhelos que para o país tiña Fuxan hai máis de tres décadas...

‘Terra de soños’ tamén é parte dun verso. Ían os ollos cantando cantando, por exemplo, do lobo, e nós pensamos que, efectivamente, é unha terra onde sempre se soñou, onde se segue soñando e pareceunos moi bonita esa idea polo que nada máis dicir o título pensa cada quen, independentemente do que para nós signifique iso. O que pasa é que aínda que é terra de soños, Fuxan sempre tivo bastante os pés nas terra e os galegos soñamos moito, pero tamén nos deron moitos paus. Nós somos conscientes diso, hai que pasar páxina, evidentemente, pero coido que aínda que hoxe non é o momento da canción reivindicativa e da canción protesta, ás veces, pasa que pensamos que temos moitas cousas superadas e resulta que non o están tanto. Refírome, por exemplo, á conciencia de galego. Hoxe hai moita xente que canta en galego e despois fala en castelán. Nós estamos sempre na liña de pensar como galegos, obrar como galegos e sentir como galegos. Nós mamamos iso, non sei se é o caso de todo o mundo, logo, entendo que hai xente que fai moitos esforzos porque non o mamou e xa sabemos todos que a educación empeza desde abaixo.

Falemos de ti. Se non me equivoco, creo que entraches en Fuxan a finais dos anos 70...
Si. Eu naquel momento acabara Maxisterio e estaba facendo o curso de Arte. A verdade é que xa antes de facer Maxisterio eu quería facer Arte. Unha irmá maior miña díxome que por qué non facía primeiro Maxisterio, xa que Arte tiña tan poucas saídas..., e segue sen telas, claro. Logo, estaba eu facendo o curso de Arte cando me chegou a proposta de Fuxan porque se fora unha das rapazas, pero estaba tan ensimesmada no tema da Arte, que supoñía un nivel de estudos superior ó que eu fixera para Maxisterio, que lles dixen que non. Eles insistiron e propuxéronme que fora ver un concerto e despois opinara. Daquela era a época na que Fuxan cantaba en todos os sitios, aldeas, parroquias, teleclubs, etc. Fun velos e claro, eu iso xa case mo supoñía...

Que te ían convencer, ¿non?
Claro. A partir desas datas entrei a formar parte do grupo. A verdade é que foi todo moi ben e desde aquela nunca máis volvín marchar. O que pasa é que tivemos esta época pasada que foi de letargo, pero iso non quere dicir que nestes vinte anos non nos chamaramos e non nos falaramos.

É que foron vinte anos sen subir a un escenario, pero vinte anos nos que Fuxan non estivo durmindo, de feito, sacastes ó mercado neste tempo dous discos.
O problema de Fuxan sempre foi a amplificación, porque son varios instrumentos, varias voces, nun momento dun tema solos, logo dúos, logo entran todas as voces..., é dicir, que non é fácil amplificar un grupo así. Gravar un disco suponche preparar as cancións e facer os arranxos e as partes musicais, que ten a súa dificultade, pero á hora de gravar, se che sae mal volves repetir e punto, non é o mesmo que un directo. Para gravar, aínda que nos ocasionou os nosos trastornos porque agora temos fillos e cargas familiares e témolas que deixar atendidas, foi doado, porque che apetece xuntarte e facer un disco. Logo pasan outros anos, e volves estar outra vez en paro e cando volvemos retomalo xa nos volve ilusionar tamén, que foi o que nos pasou agora con este concerto.

Dicías antes que Fuxan foi un grupo pioneiro na canción galega. Está claro que foi un símbolo de loita, de resistencia, de compromiso co país. Ti que o ves desde dentro, ¿que dirían que representou?
Eu penso que Fuxan é un referente sobre todo polo labor que fixo de recollida e de achegarlle á xente todo ese material. Hoxe hai máis xente que se dedica a recoller cancións tradicionais e o mesmo se poderían ter coñecido igual, pero nós recollémoslle cancións a xente maior que hoxe sería imposible porque xa non están aquí. Fuxan sempre tivo un principio, e é que non estaba con soar dunha maneira no disco e en directo doutra.
Nese aspecto fomos bastante íntegros.

¿Por que ese principio? ¿Por unha razón de perfección?
Non. Porque todos viamos concertos en directo de cantantes famosos a nivel nacional e escoitabas o disco e case sempre o grupo soaba no disco bastante mellor que en directo. A nós isto non nos gustaba. Ademais, nós sempre nos encargamos do material, nós montabamos, desmontabamos. Digamos que nós cantabamos, que era o que mellor sabiamos facer e achegabamos as pezas e o folclore e o que se recollía e cousas tradicionais que xa estaban recollidas e mesturabámolas cos nosos arranxos particulares. Iso afectou ás nosas vidas, porque tamén nos comprometemos nós máis. Cando ti están falando da emigración, na que houbo moitas situacións delicadas e duras, ti tamén estás achegándote un pouco ás vivencias desas persoas que emigraron. O mesmo cos mariñeiros e cos outros temas. Eu penso que o que Fuxan intentaba era chegar á xente co maior compromiso posible de cara a todos os colectivos. Non sei se se conseguiu, pero penso que Fuxan espertou un pouco algunhas conciencias.

Espertou conciencias e falou de temas dos que na época non gustaba moito que se falara. Aínda así, sobreviviu a moitas censuras.
Malia todo o traballo feito, penso que moitos dos Fuxan tampouco o tiñan tan claro naquel momento. O que pasa é que estabamos vivindo un momento histórico, e os que tiñan algún medio para poder chegar á xente, como era a través de cantar, tiñan que facelo, por iso eles se viron na obriga de comunicar e de dicir cousas que naquel momento eran importantes.

¿Séguense entendendo hoxe en día esas cousas? ¿Todas esas cancións non están xa un pouco desfasadas a día de hoxe ou seguen sendo actuais? ¿Unha persoa nova pode perfectamente hoxe entender e gustar deses temas?
Eu penso que si.

O outro día nun chat, falábase da vosa volta ós escenarios e alguén preguntábase para cando Fuxan adaptaría os seus temas ós novos tempos. É dicir, para cando cancións de Fuxan sobre a problemática que hai con Reganosa, co Plan acuícola ou coas canteiras do Courel, igual que no seu momento o fixo coas Encrobas.
Non é que non sexa posible. Non é que hoxe non haxa cousas polas que protestar, pero temos outros medios para facelo. Creo que un grupo como Fuxan hoxe non se pode poñer a facer canción protesta. Nós estamos no noso estilo. Sería como se hoxe, por exemplo, Mocedades se pón a facer canción pop. Eu non os vería, pero iso non quere dicir que o que fixeran non estivera ben e que o traballo non fora digno. Hoxe pódense facer manifestacións e se fas actuacións podes facer alusións e falar do tema, que non pasa nada, e dicir que iso é unha inxustiza, si, pero hoxe facer este tipo de cancións..., non o sei, temos falado e non nos formulamos volver para facer cancións protesta. Ademais, tampouco volvemos estar nos escenarios coma antes. Trátase agora de facer un concerto recompilatorio e iso de todos os xeitos non impide que ó mellor mañá decidamos gravar un disco e se inclúa algún tema sobre o que ti dis, pode ser, pero non é unha meta do grupo .

Fuxan sobreviviu a épocas duras. Hoxe hai moitos grupos que cantan en galego, ¿as cousas son máis doadas agora?
Si, por suposto.

¿O panorama da música galega está ben logo?
Creo que está bastante mellor do que estivo, pero iso non quere dicir que xa toquemos teito. Hai que evolucionar e é difícil, sobre todo para un grupo coma nós que leva tanto tempo.


Fuxan os Ventos formouse en 1972 co nome de Folk 72 para participar no II Festival musical das San Lucas de Mondoñedo, onde gañaron o primeiro premio co tema ‘Fuxan os ventos’. Desde aquela adoptaron este nome para o grupo e comezaron a realizar actuacións.En 1973 o grupo participou no III Festival Ría de Ares, en Pontedeume, gañando tamén o primeiro premio e o mesmo pasou noutros certames.En 1976 publicaron o seu primeiro disco, Fuxan os ventos, con Philips-Fonogram, acadando prestixio internacional. Por Fuxan os ventos chegaron a pasar até 30 persoas.

www.elcorreogallego.es
Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 30-09-2008 11:28
# Ligazón permanente a este artigo
Entrevista a Emilio Cao
O músico Emilio Cao volve aos escenarios e prepara un novo disco, que ten máis cor que os anteriores, e fala de cousas cotiás e sinxelas

Podes atopar a Emilio Cao tocando a arpa nun mosteiro, ou nun concerto de rock and roll. É un home calmo, pero tamén enerxético. Transmite sensacións de espiritualidade e amabilidade, porque anda buscando ese equilibrio interior tan necesario. Pensa que o son da arpa aportou "dozura e tranquilidade" á música folk de Galicia. Segue sendo un amante do pop e do rock, igual que nos seus inicios musicais. En 1977 gravaba o seu primeiro disco, "Fonte do araño", e dende entón pasaron moitas cousas na súa vida, pero mantén vivas a curiosidade e a ilusión. Viaxou moito. Naceu e vive en Compostela. As súas cancións transpórtannos a mundos soñados nos que sentimos que podemos tocar o ceo.

Que é para ti o intimismo da música?

Penso que a arpa xa é de por si un instrumento cuxa visualización pon a xente nunha onda de tranquilidade. Coa primeira arpa que tiven pasábame que só con mirala parecíame bonita. Para min é un espazo natural esa situación de intimidade. Nos concertos que dei este verán busqueina. Quero buscar un "OM" de ioga, buscar "un tempo" e facer outro diálogo coa xente.

Como lembras aqueles anos 70 dos teus inicios musicais?

Os meus comezos foron de rock. Era baixista dun grupo rock de Compostela. Esas liñas sígoas mantendo. Non me considero un músico folk ao uso. Gústame tamén o pop. Os meus comezos foron tocando en discotecas e ao aire libre. Teño un traballo vocacional. Sempre recordo un consello que me deron: "se tes un traballo vocacional non debes presumir nin queixarte." Lembro aquel momento con enerxía e claridade. Deixei os estudos e marchei vivir fóra de Compostela. Necesitaba esa dislocación.

Que é Galicia para ti? Estás contento de vivir neste país?

Sempre tiven a sensación de que para levarme ben co país teño que ter un pé dentro e o outro fóra. Para min foi importante vivir no estranxeiro. Nos comezos tivo que ver con esa necesidade de ter outra perspectiva e unha riqueza humana e musical que aquí non tiña. Agora teño un fillo co que comparto a miña vida. Este país está nun bon momento. Hai unha oportunidade para as novas xeración. Temos que resituarnos no mundo.

Como foi o teu primeiro encontro coa arpa?

Atopei nunha tenda de instrumentos de segunda man, na Coruña, unha arpa. Leveina para a casa. Despois duns días de admiración e respecto comecei a tocala. Son autodidacta e os autodidactas temos unha intuición máis desenvolvida e a sorte de non perder o aspecto lúdico da aprendizaxe. Cando saíu o meu primeiro disco eu nunca mirara outra arpa. Non tiña referentes ningúns. A arpa proporcionoulle á musica galega un punto de dozura e tranquilidade. Abre un espazo sonoro. Ofrece a lectura interior da música.

Traballaches de lavapratos en restaurantes de Barcelona e tocaches no metro de París.

Traballei no restaurante San Jaime de Barcelona. Penso que agora a xente nova non sabe o que perde ao non alternar traballos intelectuais con traballos físicos. Porque achega unha visión do mundo real, do esforzo directo, de cumprir horarios e ter responsabilidades. Tocar no metro de París era xenial. Eramos como unha familia. Á última hora do día quedabamos para comentar e falar. Non te coñecía ninguén, estabas dentro da multitude. O anonimato funciona moi ben para a creación.

Compostela é agora a túa casa. Cres que é unha cidade aberta ao mundo?

É unha cidade que dende os seus inicios ten unhas constantes cosmopolitas, de xente que entra e sae. Cando me din que agora hai "xente alternativa" penso que aquí antes a realidade era igual. Aquí chegaban princesas, pero tamén rufiáns, prostitutas e borrachos. Compostela é abarcable camiñando. Para o pequena que é ten unha dinámica de cidade máis grande. Aquí non me sinto agobiado. Condicióname o ceo, ter perspectiva. Vivo nun ático e agradezo ter o ceo como punto de fuga.

Sempre mantiveches amistade con músicos e cantantes de Portugal. O país veciño segue sendo unha referencia para ti?

Eu tocaba rock e cantaba en inglés e chamáronme do grupo Voces Ceibes para que os acompañase. Empecei a cantar con eles. Foron xenerosos. Eles estaban moi conectados con Portugal e con José Afonso, a quen coñecín e tratei. Era un referente. O único que lle faltou a José Afonso para ser Bob Dylan foi nacer en Estados Unidos. Síntome neto de José Afonso. Con él vimos como facer música mantendo o sabor e as raíces da túa terra pero sendo ao mesmo tempo música actual. Toquei moitos anos en Portugal.

Dedicaches o teu disco "Cartas Mariñas" á poesía de Manuel Antonio.

Durante moitos anos "De catro a catro" foi o meu libro de viaxe. Gústame iso dos "océanos do corazón", ese mirar para fóra e para dentro, ese vangardismo conectado co país. Coñecín xente que tivo relación con Manuel Antonio. O avó de Julián Hernández, o cantante de Siniestro Total, carteábase con Manuel Antonio. Tiven moita vinculación con Rianxo. Manuel Antonio tamén foi situarme cando eu era neno, e ía enriba dun carro a coller algas no mar para abonar. Era o rural galego dos 70.

Como vives agora o teu regreso aos escenarios e á música profesional?

Agora é "o tempo". Para subir a un escenario tes que ter enerxía e ganas de contar. Pasei unha época dura. Necesitei volverme situar. A vida civil tamén me encanta. A industria musical nestes anos cambiou moito, e estou situándome pouco a pouco. Este verán deuse unha circunstancia gozosa. Din concertos en Compostela e os de Siniestro Total convidáronme para tocar na presentación do seu disco. Síntome tan feliz nun mosteiro tocando a arpa como ao lado de xente tan irreverente e enerxética como Siniestro.

Como é o novo disco que estás preparando?

Ten moitos instrumentos e é moi rítmico. É un disco moi aberto, con moita máis cor que os que teño feitos. Hai algún tema instrumental pero son sobre todo cancións que falan da vida cotiá. Quixen evitar certa solennidade que vexo na música e na poesía galegas, e da que quero escapar. O discurso da música folk galega sempre foi "moi serio". Creo que lle faltou algo de irreverencia. A música pop, rock e punk si que colleron a bandeira da irreverencia, da travesura, do sentido do humor, de ser "algo malos".

O vento pode falar? A Natureza sabe expresarse?

A palabra ventá en case todos os idiomas ten que ver con "burato" e "vento". A ventá como un burato por onde entra o vento. A Natureza é un libro aberto e temos que volver a ela. Ter os pés descalzos na terra e mirar para riba e que o teito sexa o ceo. Son un fervente seguidor de Prisciliano. Quero fundar unha igrexa priscilianista. Gústame moito ese personaxe, o seu culto á Terra e ao sol. É a conexión precristiana co cristianismo.Gustaríame unha nova igrexa un pouco hippie e un pouco animista.

www.galicia-hoxe.com
Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 30-09-2008 11:23
# Ligazón permanente a este artigo
VI edicion do festival Fervesteiro 2008 (Esteiro)
Luns 15
Hora: 20:00
Lugar: Espazo libertario. Avda de Esteiro nº 10 baixo
Charla-debate:
“OS PUNTOS NEGROS DA COMARCA DE FERROL”. A charla sera impartida por varias persoas pertencentes a distintos colectivos sociais e ecoloxistas

Martes 16
Hora: 20:00
Lugar: Centro social Fervesteiro. Rua Adan e Eva nº5
Roteiro historico e reivindicativo:
“ESTEIRO EN MOVIMENTO”. Unha ruta polo barrio de Esteiro. Para lembrar o seu pasado, coñecer o seu presente e reivindicar un futuro para un dos barrios con mais historia de Ferrol

Mercores 17
Hora: 18:00
Lugar: Centro social Fervesteiro. Rua Adan e Eva nº5
Arte contra a especulacion:
“MURAL COLECTIVO” contra a degradacion especulativa que sufre boa parte do barrio de Esteiro.

Venres 19
Hora: 20:00
Lugar: Muralla de Bazan
Feira:
“FEIRA DE COLECTIVOS”. Punto de encontro e intercambio de informacion para os colectivos politicos e sociais da comarca. Venta de libros

Hora: 20:00
Lugar: Cines Duplex. Esteiro
Documental e debate:
“UNHA LOUSA SOBRE O CAUREL”.
Documental que recolle a problemática xurdida en torno as canteiras de lousa na serra do Caurel. Asistiran Mabel Rivera e Enrique Bannet productores da cinta. Entrada gratuita

Hora: 22:30
Lugar: Muralla de Bazan
Concertos:
- Lady evil (Metal-Ferrol)
- Mencer vermello (Rock proletario-Ferrol)
- Dub uten (Dub reggue- Ferrol)


Sabado 20
Hora: 20:00
Lugar: Muralla de Bazan
Feira:
“FEIRA DE COLECTIVOS”. Punto de encontro e intercambio de informacion para os colectivos politicos e sociais da comarca. Venta de libros

Hora:22:30
Lugar: Muralla da Bazan
Concertos:
- El viejo caracol (Rock fusion-Ferrol)
- Ulträqäns (Speed folk-A coruña)
- Infekzion de orina (Punk- A coruña)
- Os chiquilicuatres+Os jalochos (Punk fol-Riveira)


www.fervesteiro.org
Comentarios (0) - Categoría: Festivais - Publicado o 19-09-2008 11:40
# Ligazón permanente a este artigo
Guerreiros castrejos em exposição inédita
Mostra é inaugurada no dia 26 no átrio da Câmara Municipal de Boticas (Portugal)

"Guerreiros castrejos: Deuses e heróis nas alturas do Barroso" é o tema de uma exposição que vai ser inaugurada em Boticas, no dia 26 e que traz à localidade, 200 anos volvidos sobre a sua partida, um guerreiro castrejo.


A emblemática escultura, proveniente do Outeiro Lesenho, estará de volta a Boticas, pela primeira vez, desde o século XVII, graças à iniciativa conjunta do Museu Nacional de Arqueologia (MNA) e da Câmara Municipal daquela vila transmontana.

"Esta escultura integra a exposição que extravasa o âmbito regional, já que, conjuntamente com ela, serão mostradas outras esculturas monumentais castrejas do Norte de Portugal e da Galiza, incluindo aqui os célebres guerreiros sentados do Museu Arqueológico Provincial de Ourense, que nunca antes foram apresentados fora de Espanha", adiantou, ao JN, Luís Raposo, director do MNA.

A história dos monumentais guerreiros castrejos (são quatro ao todo) remonta ao século I.

"As esculturas defendiam uma povoação fortificada, no Outeiro do Lesenho. As legiões romanas do cônsul Décimo Júnio Bruto ficaram prostradas perante a magnificência das imponentes estátuas de granito", recorda, a propósito, o director do MNA e comissário científico da exposição.

"Os quatro guerreiros castrejos montaram guarda àquelas terras durante mais de 1700 anos. Até que, no início do século XVIII, uma equipa de arqueólogos encontrou dois guerreiros e transportou-os para Lisboa. Presentemente, fazem parte do acervo do MNA. Os dois restantes guerreiros apenas foram descobertos em meados do século XX. Todas estas esculturas foram recolhidas em Lisboa para integrar as colecções nacionais a assumirem o seu papel de ícones identitários, que mantiveram até hoje. Nunca mais as quatros estátuas regressaram às terras de Barroso", sublinha Luís Raposo.

Agora, mais de dois séculos após a separação, a Câmara Municipal de Boticas consegue apresentar na sua terra um dos quatro guerreiros castrejos.

Numa iniciativa inédita, uma dessas mais sumptuosas estátuas de granito volta a montar guarda na Vila de Boticas, inserida na exposição que ficará patente no átrio da Câmara Municipal onde poderá ser visitada até 13 de Outubro.

A importância do evento foi ontem realçada pelo edil de Boticas, Fernando Campos, que, numa cerimónia de apresentação da exposição no MNA, afirmou que este é um ponto de partida para a futura criação no concelho de um centro nacional de documentação da cultura castreja. Para a concretização do projecto, o autarca apelou ao contributo do Instituto Português dos Museus, na ocasião representado pela vice-presidente, Clara Camacho.

www.jn.sapo.pt
Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 18-09-2008 11:08
# Ligazón permanente a este artigo
Novo disco de Cantos na Maré

PAI Musica editará Cantos na Maré un CD que incluirá unha escolma dos concertos ao vivo feitos na praza da Ferraría e no Pazo da Cultura de Pontevedra dos anos 2004, 2005 e 2006. Nas 5 edicións xa feitas participaron artistas de Galicia, Portugal, Brasil, Angola, Guinea Viau, Cabo verde, Mozambique...

Cantos na Maré, Festival Internacional da Lusofonía é un evento internacional pioneiro que nace en Galiza como unha aposta musical singular: trazar un mapa común entre os diferentes territorios da lusofonía a base de ritmos, sons e melodías. O espectáculo caracterízase por ser un proxecto de aproximación de culturas e fomento da diversidade, que abre novas oportunidades de proxección á creación artística. Un dos eixes principais é o seu formato innovador, baseado na súa construción colectiva, onde artistas de diversas orixes conviven preparando un repertorio exclusivo que interpretan en conxunto. Este intercambio cultural activo é a base da filosofía do festival, resultando como valor engadido un produto musical exclusivo de altísima calidade artística.

Cantos na maré naceu coa intención de render unha homenaxe ao mar como lugar de encontro, como fonte de vida e de morte, de lendas e de tradicións. Naceu para celebrar o encontro de voces-sereas do Atlántico que contan, cantan e suman; as voces de poetas, letristas e escritor@s galeg@s, portugueses/as e brasileiros/as que están unidos polos sentementos e valores culturais deste fecundo universo galego-portugués.

Así, Cantos na maré significa unha ocasión para fundir e difundir o alalá, o fado, a morna, o samba, o forró e a marrabenta e destilar así un único sentir con perfumes moi variados de países como Brasil, Mozambique, Guiné Bissau, Cabo Verde e como non, de Galiza. Un paseo polos ambientes e polos ritmos destes fascinantes lugares imprimindo sempre un aire festivo e de intercambio, de afinidades que veñen dadas por este contacto atlántico e tamén pola lingua que nos une.

Supón tamén unha autoafirmación, unha necesidade de prenderse á terra, ás lendas que aínda están vivas, ás terras atlánticas máxicas e míticas, que se corresponden cunha certa e determinada visión do mundo, unha cosmovisión, que conteñen importantes elementos de comprensión das pautas culturais e psicolóxicas destas terras ricas en contrastes e moi atractivas aos ollos do mundo.

A banda base, formada por músicos dos países lusófonos, enriquecen a proposta musical con cavaquinho, percusión africana e instrumentos galegos máis universais.

Cada edición, os artistas ceden os seus dereitos a unha ONG.

www.pai-musica.com

Comentarios (1) - Categoría: Novas - Publicado o 18-09-2008 10:12
# Ligazón permanente a este artigo
aCentral Folque

aCentral Folque: CENTRO GALEGO DE MÚSICA POPULAR

Tras a incertidume do último ano, abre as súas portas aCentral Folque, Centro Galego de Música Popular. Tras o éxito do desaparecido Conservatorio de Música Tradicional e Folque nunha andaina de sete anos na súa sé de Lalín, o equipo de produción e docente volve á fronte para botar a andar este novo centro ubicado no barrio de Vista Alegre de Santiago de Compostela.

As oficinas administrativas estarán na Rúa Salvadas 22, baixo e as aulas impartiranse na Escola de Altos Estudos Musicais no Parque de Vista Alegre.

Neste curso impartiranse aulas de:
-Canto (Guadi Galego),
-Gaita (Edelmiro Fernández),
-Acordeón diatónico (Pedro Pascual),
-Frautas e requinta (Roberto Sala),
-Percusión Tradicional (Francisco Estévez ‘Chuco‘),
-Sanfona (Óscar Fernández),
-Linguaxe Musical (Benxamín Otero),
-Historia da música popular galega (Ramóm Pinheiro)
-Violino (Quim Farinha)

O equipo de aCentral Folque garantirá a continuidade de proxectos complementarios ao ensino regular en Santiago de Compostela cos cursos monógraficos, intensivos de verán e encontros internacionais de instrumentos.

Nos vindeiros días, colgaremos máis informacións e xeitos de matriculación na propia páxina web e en notas de prensa.

O prazo de prematrícula comezará o luns 15 de setembro e pechará o 1 de outubro. A matrícula formalizarase durante o mes de outubro.

Abrirá en breve tamén o prazo de matrícula para a AFI, Aula Folque Infantil de Pontevedra.

www.folque.com
Comentarios (0) - Categoría: Cursos - Publicado o 16-09-2008 09:36
# Ligazón permanente a este artigo
Aberto por Reformas de reformas

Aberto por Reformas, o programa da Radio Galega de encontro para os estilos musicais máis variados, unidos polo nexo da lingua galega. Xurxo Souto dirixe e presenta o programa, que os domingos presenta Vituco Neira.

Novo horario de emisión:

Luns a venres de 19:00 a 20:00
Domingo de 16:00 a 17:00
Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 11-09-2008 10:27
# Ligazón permanente a este artigo
Camaxe, folk galego con osíxeno belga
O grupo de folk galego-belga Camaxe publica o seu novo álbum 'Airexa', un traballo que chega tras 'Imaxes' (2005), froito do encontro entre os músicos Miguel Allo e Marc De Martelaer. Nas tendas a partir do 29 de setembro.

Camaxe O vindeiro 26 de setembro presentarase no Teatro Molière de Bruxelas o novo disco de Camaxe, Airexa, no que os músicos Miguel Allo e Marc De Martelaer volven redundar na fórmula ensaiada no seu primeiro disco: folk galego con aires do mundo.

Este novo disco, que sairá a rúa o 29 de setembro, chega tres anos despois do seu debut artístico e con novas incorporacións nas súas filas. Neste tempo, a banda reforzou a súa personalidade con outros tres piares: Baptiste Argouac, Filip Lambrechts e Gauthier Lisein.

Esta evolución dálle a identidade ao proxecto Airexa. Se inicialmente, a preparación dos temas e os arranxos correron a cargo Miguel e Marc, o grupo comparte agora esa función co fin de enriquecer o proxecto.

Como para "Imaxes" as composicións déixanlle sempre unha parte importante á gaita, pero crécense con novas influencias e unha madurez que marcan unha nova etapa. Nas cancións, Camaxe fala de temas actuais con arranxos máis abertos ao descubrimento doutras culturas musicais.

O universo no que se mergulla "Airexa" caracterízase polas paisaxes e a cultura galega. O grupo gravou este novo álbum na Illa de Arousa e contou con convidados da altura de Julien De Borman, Montse Ogando, Patrick De Schuyter, Rémi Decker, Sonia Lebedynski, Sonia Reborido e Tuur Florizoone.

www.anosaterra.org
Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 11-09-2008 10:00
# Ligazón permanente a este artigo
Entrevista a Narf
Narf vén de pasar quince días en Maputo, ocupado na organización do festival galego-luso-mozambicano 'Ahoje é ahoje'.

Fran Pérez leva anos de viaxe interminábel: Galiza, Maputo, Brighton, Cabo Verde, Lisboa... Marchou cunha guitarra e regresou cunha guitarra, algunhas cancións, ritmos nos oídos e saudades nos ollos. O Festival 'Ahoje é ahoje' axuntou teatro, música, artes visuais e letras, unindo tres países e dous continentes, co concurso de Mutumbela Gogo/Teatro Avenida, o Trigo Limpo teatro ACERT de Portugal, Prómédia, GESTO/Identidades, tamén portugueses, e o grupo musical mozambicano Timbila Muzimba, ademais de Narf e Manecas Costa.

Fran Pérez estará ocupado até final de ano: viaxará coa súa banda ao mercado de Vic, ao Womex, e ten encargada a composición da música para a próxima produción do CDG: a adaptación de A boa persoa de Sezuán, de Bertold Brecht. O seu espectáculo Alô Irmao, que realiza con Manecas Costa, trátase de compartir experiencias, de unir linguaxes, o mesmo que o festival mozambicano do que Narf vén de regresar.

Como foi a experiencia?
Foron uns quince días, en total. A primeira parte da viaxe consistiu na preparación do festival, e en encontros coa prensa. Eu fixen bastantes entrevistas na radio e na televisión, todo para provocar o maior impacto posíbel na cidade.

A resposta do público foi positiva?
Tivemos bastante sorte nese sentido. Nos dous concertos que demos, os teatro estaban cheos. O primeiro no centro franco-mozambicano, no que eu fixen o espectáculo 'Bumba' xunto cos Timbila Muzimba, xusto antes do seu concerto; e eles arrastran moita xente. E despois tamén tivo moito público o concerto de Alô Irmao, con Manecas, que é un artista que é coñecido en toda África, sobre todo a través da difusión que ten na RTP África.

Con que quedas do festival? Cal foi o mellor momento?
Seguramente o concerto de Alô Irmao, que foi máxico, digamos, moi emotivo. O espectáculo xa é emotivo de por si, pola súa temática que ten: 'Alô Irmao, onde nos vamos encontrar?'. Eu son un turista occidental, como di a letra da canción: 'movendo o capital de capital en capital, un intruso na noite tropical'. Como imos romper a barreira do que ti presupós de min e eu presupoño de ti?

Quería chegar a iso. Van rachando esas barreiras? Nótalo cando ti tocas en África ou Manecas aquí?
Esa é a filosofía. Tampouco teño afán didáctico ningún, ou exemplarizante. É simplemente dicir: 'ímonos poñer a facer cancións, e a ver que pasa'. E así é como plantexamos o concerto aló. Eu normalmente falo moito nos concertos, e desta vez só dixen 'boa noite', e empezou aquilo a fluír como se fose un río, despois apareceron os de Timbila, que se integraron nas cancións cunha naturalidade moi grande, e creo que foi iso o que fixo que a xente considerase ese concerto como algo máxico.

En Galiza, inserida dentro de Europa Occidental, como se ve a cultura africana? Segue percibíndose como algo afastado, exótico?

Si, quizais o termo máis aquelado é o de exótico. Eu o que procuro é que o que eu fago non teña nada de exotismo, nin deste paternalismo tan típico dos europeos con respecto a todo o africano. Ás veces non se fai por mal, senón por falta de encontros. Falta o coñecemento diario, que non sexa a través das malas novas nos informativos, do exótico, ou desta 'cooperación internacional'. Hai outra vía, que para min debería ser a fundamental: a relación un a un, que é como se fai o mundo. E así é como se consegue unha auténtica relación de igual a igual, e sen paternalismos. E ese paternalismo podería darse á inversa, porque se cadra somos nós os que temos que aprender deles; as persoas que sufriron as dificultades da vida, como eles e como os nosos avós, tamén saben valorar as cousas importantes da vida: a amizade, a alegría, que non son cousas que che veñan regaladas, hai que traballalas.

Como é a relación que teñen os africanos coa música? É moi diferente que a que podemos ter aquí?
Non, en realidade non. Escóitase o mesmo que podemos escoitar aquí, escoitan moita música de baile, máquina, de alí e de fóra. Escóitase moita música 'global': Ricky Martin, por exemplo. E de feito, a labor que está facendo esta xeración de músicos é moi importante, porque son os que están empezando a utilizar os idiomas autóctonos, coma o Machope, idiomas que saen do rural. Sóaeche a algo de aquí? (risas) Iso quizais nós pasámolo hai un tempo, pero eles están pelexando por poder compoñer música de todos os estilos nos seus idiomas maternos. E fano con personalidade, traendo os instrumentos tradicionais a expresións contemporáneas. Por iso a mestura que fago eu das guitarras eléctricas coas timbilas sorprende moito, porque ademais chama a atención que veña un tipo de Galiza cantando en machope, que non é algo aínda asumido totalmente. E o mesmo que nos pasa a nós se ven un finlandés e fala galego. A globalización cultural avanza como unha apisonadora en todo o mundo, chega moito antes que a solución aos problemas básicos.

En Europa Lisboa é unha das grandes portas á cultura africana, non si?
Si, e Francia, que ten avanzado moito. Lisboa é unha das cidades nas que existe unha relación máis natural entre Europa e África. Entre outras cousas, porque na xeración anterior moita xente pasou por África, no exército ou polo que fose, pero coñeceron persoas alá, teñen amigos africanos. E iso fai moi natural a relación. Tamén para min foi a porta.

En Galiza sempre se estivo en contacto con outros pobos e con outras músicas: aí están as habaneiras, ou as rumbas e cumbias que traían os emigrantes de América hai un século. Non é nada novo, non? Trátase de retomar unha vez máis esas relacións...
Aí falaches moi ben. Eu sempre falo de ser 'galego da Galiza imaxinaria'. É do máis natural, forma parte da nosa forma de ser, xa non só dos emigrantes, senón polo espírito de aventura que sempre tivemos. Na casa de meus pais, en Noia, era máis normal ver unha máscara africana ca un prato de Sargadelos, porque eran mariñeiros e traían as súas cousas. Non é nada novo, como dis, pero ás veces parece que esquecemos quen somos. E de feito as veces que fun a Mozambique nunca deixei de atopar galegos, principalmente os mariñeiros que alí traballan. O que si é certo é que nos últimos anos a música galega tense enfocado a través do nexo céltico, mirando ao norte e non tanto ao sur. Pero aquí as orquestras sempre tocaron cumbias, xa case forman parte da música tradicional.

E neses contactos que fas, vas á base da música: un home e unha guitarra, sen requintala con outras cousas: ritmo e melodía...
Si que é verdade que agora moitas veces téndese a buscar a fusión pola fusión, faise máis cociña que química orgánica. Eu estou procurando facer outra cousa, porque tampouco estou preocupado por ser moi ortodoxo cos ritmos. Non digo: 'voulle meter este ritmo de pandeirada', é máis ben que fago unha canción e nela recoñezo un ritmo, unha influencia. As sementes veñen polo aire; aquí o que hai é un terreo aboado pola miña galeguidade, polas influencias que recibín dende pequeno, as tradicionais, pero tamén os discos de Iggy Pop. E despois ao chegar a Mozambique atopo ao Timbila Muzimba, que fan unha música máis ligada á tradición, con instrumentos de pedra e de madeira, pero que escoitan música máis moderna do que eu. E con todo iso, xuntámonos e poñémonos a facer música, e sae o que sae. Así de simple.

Éche difícil levar esa sinxeleza, esa naturalidade a un disco, que sempre é un formato máis pechado? Por exemplo, quedaches satisfeito con Totem?
Con Totem si, porque é un proceso distinto. Estes espectáculos aínda non atopamos a maneira de podelos captar como realmente son, pero Totem recolle unhas cancións que eu viña tocando en solitario, e tiven o esquelete e a alma das canción tiven que pensar como podía ser a banda que ía tocar no futuro aquelas cancións.

E eses directos que estás facendo, pensaches convertelos nun disco ou un DVD?
Gustaríame moito, si.

Tes novas cancións? Estiveches compoñendo nestes últimos meses? Supoño que en todas estas viaxes vas arrastrando saudades...
Si, cando agroman esas sensacións xorden as cancións, pero esas cancións non saen necesariamente no lugar no que se inspiraron. En realidade, case nunca coinciden, sobre todo porque eu non planifico a música nese sentido, non digo: 'vou facer este estilo deste lugar'. Son as saudades as que provocan as cancións. Eu si percibo que a miña música ten cada vez máis influencias africanas, pero se lle preguntas a algún músico do continente se recoñecen algún ritmo africano, dirache que non, que iso que eu fago é 'afrorock'.

Tes algún proxecto musical inminente?
Si, pedíronme que fixese a música da nova produción do CDG, que é unha obra de Bertold Brecht. É un reto interesante, porque normalmente asociamos a Brecht coa música de Kurt Weill, e eu teño que suplantar iso. E despois os traballos que fago para Trigo Limpo; cada ano fago música para tres obras deles. É o meu oficio. Coa banda estaremos en Vic, naquela especie de mercado musical que teñen montado alí, e amosaremos Totem e algo de Alô Irmao, tamén, e despois estaremos no Womex en novembro. O que quero é repetir o que levo tempo facendo só, pero con banda, e así ir abrindo portas. A música que fago non ten problema por causa do idioma, antes ao contrario, tanto no mundo lusófono, como en Inglaterra, porque a xente comeza a estar un pouco farta de que todo o mundo lle cante en inglés.

E a Psicofónica?
É complicado. En realidade nunca paramos, seguimos reuníndonos, pero en vez de ensaiar quedamos para comer. Non é fácil, porque cada un estamos nun sitio. Pero nunca está dita a última palabra.

www.vieiros.com
Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 03-09-2008 08:57
# Ligazón permanente a este artigo
Emilio Cao, o regreso do cantautor
Despois de varios anos ausente do panorama discográfico, que non da música, o intérprete galego Emilio Cao retorna aos escenarios, cun novo disco porque 'ten algo que contar á xente'.

Entre os temas que compoñen esta nova produción 'hai algo de todo, non só música de raíz'. Os seus seguidores encontraranse con pezas intimistas e tamén 'con algunha sorpresa, xa que até o último instante os creadores dámoslles moitas voltas ás nosas composicións'.

Que supón este novo disco para Emilio Cao?
Eu non creo nas carreiras musicais. A música non se pode comparar cunha carreira de cabalos. É algo totalmente distinto. Cando sacas un novo traballo non pode ser por unha obriga ou porque cho esixa a discográfica. Ten que ser por que tes algo que dicir, algo que expresar. Non é unha cuestión de editar un volume cada ano ou cada dous. Para min, supón tomar unha lista de cousas que pasaron, unha recompilación de todo canto fixen e me aconteceu durante unha época da miña vida.

Con que se poden topar os que o escoiten?
Penso que é un disco moi aberto, no que hai temas moi distintos con tendencias moi variadas e influencias das máis diversas. É certo que se encontrarán con cancións moi intimistas. Noutros traballos meus teño cantado composicións de Uxío Novoneyra e doutros autores galegos, que me deixaron unha fonda pisada. Nesta ocasión hai uns temas que non son tan conceptuais. Ademais, até o último instante pode que haxa sorpresas, xa que como creador tamén teño a tendencia a introducir uns temas e deixar outros. Nos tempos en que vivimos cambiou o concepto de disco, até o extremo de que se extinguiu na súa forma tradicional. Moitos artistas colgan as súas creacións nas páxinas webs e a súa audiencia descarga de aí os temas que máis lle gusten. Logo tamén xogan cos cambios que permiten as novas tecnoloxías. Poden colgar unhas cancións novas e retirar outras. No meu caso a Internet pode resultarme negativa, aínda que o meu traballo poida ser escoitado en Australia e, incluso, esa audiencia teña logo a posibilidade de poñerse en contacto comigo.

Vostede foi un dos impulsores da nosa música tradicional fai xa 30 anos...
Non me considero tal. Sinxelamente fixen un traballo de entrar na pel e poñerlle música. Non fun un recuperador senón que contribuín, coma moitos colegas meus, facendo arranxos, traballando para que a xente puidese escoitar a música de sempre, aínda que dende outra perspectiva. En todo caso, creo que grandes recuperadores e impulsores da nosa música tradicional foron Mini e Mero, os dous compoñentes de “A Quenlla”. Ademais, todos os que estamos neste mundo somos o anel dunha longa cadea. Nos proseguimos o traballo que outros comezaron e a bo seguro que haberá outros continuadores deste labor.

Como foi a evolución da música galega dende o seu punto de vista?
Eu son moi optimista e teño que dicir que foi alucinante o que pasou ao longo de tantos anos. O máis importante que se puido conseguir foi que a nosa música acadase un alto grao de aceptación social, a máis de ser moi respectada dentro e fóra de Galicia. Todo elo conseguiuse grazas ó labor de moitos grupos e xente que fixo un traballo excelente. Aquí non podemos esquecer a función que desenvolveron as escolas de gaitas, a Universidade Popular de Vigo, con Rodrigo Romaní, e tamén autores que marcaron toda unha época, como foi o caso de Bibiano, Benedicto e tantos outros. A nosa música abriuse coma se fose un grande abano e agora gozamos do recoñecemento que todos merecemos.

Aínda que a arpa vai moi unida a vostede, o seu encontro con ela foi casual...
Así foi. É coma se coñeces a alguén na parada do autobús e logo acaba habendo unha relación sentimental. Eu, como músico que son, entrei nunha tenda de instrumentos na Coruña e merquei unha arpa. Daquela non deixaba de ser un instrumento máis para mín. Pero, eu, que carezo de formación musical académica, empecei a tocala como fixen con moitos instrumentos, aínda que é certo que a relación con ela é moi profunda.

A súa relación con artistas portugueses tamén deixou a súa pisada...
Dende logo que si e non podía ser doutro xeito. A nosa cultura vai moi parella a lusofonía. Vivímola dun xeito moi parecido. De feito, eu considero a José Afonso coma o meu “avó musical”. Pero tamén houbo outros autores como Carlos Paredes e Fausto. Penso que debemos abrirnos musicalmente a Portugal. Galicia debe de ser a porta de entrada da música de raíz que se fai en países como Guinea Bissau, Angola, Mozambique. Teríamos que multiplicar as conexións. De feito, fai anos eu actuaba antes en Lisboa que o podía facer en Madrid ou Sevilla.

A música galega non goza da mesma difusión que a que vén de fora...
Iso é así. Pero é un fenómeno global. Existe unha cultura que ven dos Estados Unidos e que crea unha música moito máis uniforme, máis plana, máis dixeríbel. Tamén temos que crer na nosa música, ser flexíbeis aos cambios que veñen de fora. Sirva como exemplo que a xente para facer interpretacións non é preciso que se vista coma o facían os seus avós, cando hai mozos de vinte anos que así o fan. Hai que asumir o aspecto xeracional na música de raíz. O pop é serio pero tamén é moito máis irreverente. Ás veces, penso que tratamos as cousas con demasiada seriedade que nada ten que ver coa sensibilidade, que é a capacidade que temos para captar emocións. Pode ter a mesma sensibilidade un señor que toca unha batería con vinte tambores que outro que toque a arpa.

E certo que a música tradicional do noso país depende moito das institucións?
Así é, pero tiña que deixar de selo. Non temos por que estar en contra de ninguén, pero tampouco podemos obedecer a un poder establecido. Temos que tratar de ser rebeldes. A música é unha arte e non pode ir unida a ningún poder, nin moito menos estar manipulada. Afortunadamente, cada vez hai máis xente que vive da música en Galicia. Iso pode ser un incentivo para que se deixe depender das institucións, aínda que teñamos boas relacións con elas, que sempre é positivo.

www.anosaterra.org
Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 03-09-2008 08:54
# Ligazón permanente a este artigo
Homenaxe á cultura mariñeira en Ferrol
Gravación dos concertos deste encontro que achegou a Galiza algunhas das correntes actuais máis significativas no eido das músicas populares e urbanas dos portos do mundo. No vídeo, os artistas convidados ao ciclo reflexionan sobre o presente destes sons, tradicionalmente chegados do mar, clave da mestizaxe cultural entre os pobos.




www.anosaterra.org
Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 03-09-2008 08:52
# Ligazón permanente a este artigo
Voltan os Axouxeres

Comeza a segunda edición do programa dos Axóuxeres, que chega este ano a bebés e familias de 30 vilas e cidades galegas

A iniciativa porase en marcha nesta primeira fin de semana de setembro con festas en Lugo e na Coruña

Músicos e actores da compañía Galitoon ofrecerán un espectáculo dunha hora de duración que convida a facer unha viaxe polos cinco sentidos
As festas, que pretenden incentivar e apoiar a transmisión familiar do galego, deixarán paso a partir do outono aos Encontros dos Axóuxeres, que terán lugar en 25 vilas galegas nun formato reducido

Trinta cidades e vilas de Galicia contaxiaranse da maxia das Festas e dos Encontros dos Axóuxeres a partir desta fin de semana e durante os meses de outono e inverno. A secretaria xeral de Política Lingüística, Marisol López, presentou hoxe en Santiago a segunda edición desta iniciativa, que ten como finalidade prioritaria fomentar a transmisión da lingua galega no seo da familia e dar así cumprimento a un dos obxectivos recollidos no Plan xeral de normalización da lingua galega.

A Festa dos Axóuxeres é un espectáculo deseñado para que participen nel de xeito activo bebés e cativos e para que os familiares que os teñen ao seu cargo compartan con eles esta experiencia. Seis músicos e sete actores, xunto cun equipo de producción integrado por outras seis persoas, darán vida a este evento, que comeza o vindeiro sábado, 6 de setembro, na cidade de Lugo, e que ao longo deste mes tamén se trasladará á Coruña, Ourense, Vigo e Santiago.

Os asistentes ás citas coa Festa dos Axóuxeres poderán mergullarse nun espectáculo dunha hora de duración que convida a facer unha suxestiva viaxe polos cinco sentidos, con arrolos, cancións, coreografías, xogos, adiviñas e recursos propios das artes escénicas, entre outros moitos medios, adaptados todos eles ás idades do público ao que vai dirixido preferentemente este programa.

As Festas dos Axóuxeres deixarán paso a partir de outubro e durante os meses de outono e inverno aos Encontros dos Axóuxeres que, nun formato reducido e de proximidade, chegarán a 25 vilas galegas.

Boa acollida
A secretaria xeral de Política Lingüística, Marisol López, lembrou a boa acollida que tivo a primeira edición desta iniciativa, encadrada na campaña Xeración E logo!, coa que a Xunta está a distribuír entre as novas nais materiais para favorecer a transmisión do galego na casa. “As Festas e os Encontros dos Axóuxeres tiveron unha excelente acollida por parte dos máis pequenos e das familias, e por iso non tivemos dúbida en establecer para este outono unha nova xeira dos Axóuxeres”, sinalou.

Marisol López fixo fincapé en que con este proxecto o que se pretende é “contribuír a alentar os pais, as nais e os avós a incorporar desde o principio o galego nas relacións cos máis pequenos, cos acabados de nacer, para que a lingua se manteña tamén na casa, no ámbito dos afectos e desde a adquisición das primeiras palabras”.

Baixo carpa
Nas cinco primeiras cidades galegas nas que desembarcará esta iniciativa o espectáculo realizarase baixo carpa, nunha superficie de 500 metros cadrados, e sempre co mesmo horario, ás 12.00 horas. A entrada será de balde. A Festa dos Axóuxeres celebrarase os días 6, 7, 13, 14 e 20 de setembro en Lugo, A Coruña, Ourense, Vigo e Santiago, respectivamente.

En Lugo, a cita será na praza da Horta do Seminario; na Coruña, na explanada do pavillón de Riazor; en Ourense, no parque Barbaña; en Vigo, na praza do Rei; e en Santiago, no miradoiro da Alameda.

A empresa Galitoon Productions encargarase de desenvolver esta iniciativa. A directora artística do espectáculo, Andrea Bayer, explicou que o programa contará coa participación de Elena Paz na presentación, e co músico Xosé Liz, xunto coa actuación, como artista convidado, de Xabier Díaz, entre outros. Ademais, na rolda de prensa desta mañá participou tamén Totó, o boneco creado para este espectáculo, un bebé que está aprendendo as súas primeiras palabras. Toda a información sobre este evento pódese consultar no enderezo www.xunta.es

www.xunta.es

Comentarios (0) - Categoría: Novas - Publicado o 02-09-2008 08:54
# Ligazón permanente a este artigo
Chega a fin de semana
Sexta feira 29 (Venres)
• Leilía e a Requinta de Xían en Melide no Cantón de San Roque
• Brath ás 23:00 nas Murallas de Salvaterra do Miño
• Xacarandaina en Monforte de Lemos na praza da Compañía
• Faltriqueira en Portonovo
• Tino Baz na Baiuca Vermella (Ponteareas) ás 21:00
• Uxía, Tataratrío, Banda Folk Ribas de Sil e Loba Loo en Allariz
• Os Veraneantes e Troula Gaiteira no Rebumbio de Mos
• Festival Música na Noite (Teo):A Ponte Vella, S.R.Calo, A Mamoa, Charanga BMV,...
• Serán en Sabaxáns (Mondariz)

Sábado 30
• Treixadura en Santalla (A Pontenova) ás 15:00
• II Mostra de Xogos e Deportes Tradicionais en Santalla (A Pontenova)
• Aberto de Bilharda no Parque das Pombas (Ponteareas) ás 18:00
• Brincadeira e Pé de Boi en Melide no Cantón de San Roque
• Brañas Folk en Cambre (A Coruña)ás 22:00 no Parque Ramón Barba
• Quempallou e Leilía en Sobrado dos Monxes ás 22:30
• Cristina Pato e Mutenrohi en Pontedeume
• Narf e Deluxe no Parque reina Sofía de Ferrol ás 22:30
• Sondeseu en Boiro ás 22:30 na Ermida San Ramón de Bealo
• Romaría de Santa Margarida (A Coruña)
• Festival Maradentro en Allariz
• III Festival Antifascista na Tiradoura (Cangas): The Turre's Band, Soak, La Vaga Banda, Malas Pulgas, Keimakasas e Son de Fontes.
• I Festival Belelle Folc no Roxal (Neda-Fene): Cantareiras de Troupele, Zirikollos, Berros do Castro, Zarambeques e Amacuca
• XIII Encontro Folclórico Malveiras (Vilagarcía) na Praza da Peixería ás 22:15
• III Festa da Pandeira (Piornedo)
• Festival Música na Noite (Teo): Zenzar, Berrogüetto, Pablo Seoane Grupo e A Quenlla
• Festival Rebumbio (Mos): Ultraqans, Sonoro Maxín, Chiquilicuatres,...
• Festival Lua Meiga (O Viso-Redondela): Tiruleque, Pradairo e Pepe Vaamonde Grupo
• XVIII Concurso de Gaita Galega "Constantino Bellón (Ferrol) ás 20:30 no Teatro Jofre (presentación do dobre 2007 )

Domingo 31
• Ruote, Entrecaixas e Cantigas e Agarimos en Melide no Cantón de San Roque
• Festival Lua Meiga (O Viso-Redondela)
• Aló Irmao (Narf/Manecas Costa) e Pesdelán ás 22.30 na Quintana (Compostela)
• Berroguetto na Capela (A Coruña)
• Banda Potemkin, Skaralhados, Momentos de duda, Bergallazo e Matxetazo na parrotxa en Sta. Cruz de Arrabaldo (Ourense)
• Final XVIII Concurso de Gaita Galega "Constantino Bellón (Ferrol) ás 20:30 no Teatro Jofre

Axenda completa
Comentarios (5) - Categoría: Novas - Publicado o 29-08-2008 10:58
# Ligazón permanente a este artigo
I Festa Internacional da Rede Europea De Orquestras Folk
Venres 29 de agosto ás 21:30 na TVG

Emisión pola TVG da 1ª Festa Internacional da Rede Europea De Orquestras Folk, que tivo lugar no Parque de Castrelos de Vigo o 6 e 7 de agosto de 2008.

Orquestras participantes:
- Transpiradansa (Belxica)
- Gabú (Guinea Bisau)
- An Avel (Bretaña)
- Sondeseu (Galiza)


Modificación da programación:

A partir das 22.00 "Especial Alalá":
Os mellores momentos e as actuacións máis significativas do programa que presenta Pilar García Rego.

Ás 22.55 horas, a TVG ofrece a "I Festa Internacional da Rede Europea de Orquestras Folk", integrada por formacións de Bretaña, Bélxica, Finlandia, Escocia, Italia, Francia e Galicia, que ten por obxectivo desenvolver actividades de formación e intercambio entre as distintas orquestras, desde Vigo, sede permanente desta iniciativa cultural

Como actuación destacada deste primeiro encontro, a canle autonómica galega emitirá desde Castrelos o concerto da primeira orquestra folk nacida en Galicia, SondeSeu. Creada a partir dunha experiencia do Conservatorio de Música Tradicional da cidade olí­vica, son máis de corenta os músicos que integran esta orquestra viguesa, que exerce unha gran responsabilidade con respecto á cultura galega. Na súa música combínanse instrumentos como zanfonas, arpas, gaitas e violíns, entre outros, para acompañar tanto temas tradicionais coma composicións orixinais da formación.

A partir da 01:15 "Especial Ponte nas Ondas" (Encontro de patrimonio Inmaterial Galego-Portugués)

Comentarios (2) - Categoría: Novas - Publicado o 29-08-2008 00:47
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal
free web counter

contador de malmequeriáns dende o 1 de marzo 2007








Galiza

Malmequer