Ah, quem nunca curtiu uma paixão
nunca vai ter nada, não . . . .

"¡ Oh polbo de mirada de seda!, ti, cuxa alma é inseparable da miña, ti, o máis fermoso dos habitantes do globo terráqueo, que mandas sobre un harén de catrocentas ventosas, ti, en quen residen nobremente coma na súa morada natural, en perfecto acordo e unidas por lazos indestructibles, a doce virtude comunicativa e as divinas gracias, ¿porque razón non estás ao meu carón, o teu ventre de mercurio contra o meu peito de aluminio, ámbolos dous sentados sobre unha pena da costa, para contemplar ese espectáculo que idolatro?"