| Blog do escritor Francisco Castro |
|
| Un espazo para a Información Literaria e o Debate Cultural |
|
| O meu perfil |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
NO DÍA DA PATRIA ( LA ) |
|
 Se un extraterrestre perdera o tempo en estudar aos galegos, botaría ben de tempo tentando entender como é posible que algúns políticos gastaran a eurada que gastaron ( das arcas públicas, por suposto ), durante anos, para pelexar nos tribunais para que o concello de A Coruña se chamase como non era. Dicían que tiña que ser La porque, como dixo certo alcalde agora santificado nos vaticanos, os cidadáns teñen o dereito a chamarlle á súa cidade como lles pete ( si home si, agora vou eu e convenzo aos vigueses/as para que asinen un manifesto para que Vigo non se chame Vigo senón, poño por caso, Liverpool, e daquela, como temos dereito a chamarlle a Vigo como queiramos os vigueses, agora pasa a ser Liverpool, e o Lagares, o Mersey ).
E o caso é que alí, nesa parvada, foron millóns das antigas pesetiñas para manter esa absurda disputa que, por fortuna, agora xa foi abandonada.
Se o tal extraterrestre emitise un xuízo díría: están tolos estes galegos.
Neste Día da Patria Galega que agora comeza ( é a 1.10 do 25 de Xullo cando redacto estas liñas ) por fin A Coruña se chama A Coruña.
Non era sen tempo. |
|
|
|
|
| ALICIA VOMITA |
|
 Vexo un documental do National Geographic Channel ( que se note que teño estudos ) no que falan do posible descobrimento dunha nova especie de homínido.
Para bautizalo, como é pequerrecho, pensaron en chamalo Hobbit.
A literatura está por todas partes.
En Portugal, para facer fronte á crise, inventaron un imposto novo. Puxéronlle de nome, "imposto Robin Hood".
A literatura está por todas partes.
Falamos da crise. Os pobres serán de cada vez máis pobres. Haberá máis paro. Consumiremos menos. Traballaremos ( ¡ e nin un só sindicato berrou aínda ! ) xornadas de 60 horas. Aprobaron unha normativa para reter á xente sen papeis ano e medio porque si. Din que o castelán está perseguido en Galicia. O goberno de España pode repatriar menores en situación de irregularidade ¡ a calquera país aínda que non sexa o seu! Na China seguen executando á xente por pensar distinto pero iso si, a Olimpiada farémola igual.
Este mundo non é o País das Marabillas.
Hai que botarlle moita literatura para que Alicia non vomite sen parar. |
|
|
|
|
| LIBROS NA RÚA |
|
Leo en A Nosa Terra unha entrevista con ese magnífico libreiro que é, e ex-ciclista que foi, Arximiro Blanco, responsable, na actualidade, da librería viguesa Mendinho. Cóñézoo de hai moitos anos, e sempre digo que o que precisamos na nosa industria do libro é xente coma Arximiro, militantes do libro, namorados da lectura e, sobre todo, activistas entregados á causa cultural de nós.´
Ao final da entrevista di algo co que estou absolutamente de acordo. Cuestionado sobre as feiras do libro deféndeas con enerxía. Eu tamén. Outra cousa é o actual modelo. Teriamos que esforzarnos en inventar algo máis, conservando o que temos. Pero, como el di, os libros deben saír, cando menos, unha vez ao ano á rúa. E iso é algo que nos permite facer as feiras do libro.
E diría máis: o libro debería de estar continuamente na rúa, cabo da xente, na vida das xentes, non só unha vez ao ano, senón en máis ocasións, cando o día das letras, cando o día do libro infantil, cando a semana de Andersen, cando queiramos e nos apeteza, porque sacar os libros ao encontro da xente non ten contraindicacións.
Só lle vexo, coma aos bicos, beneficios. |
|
|
|
|
| A DESVERGONZA |
|
Díxeno o mes pasado.
Pero a miña reflexión só chegaría aos escasos lectores deste blog.
Hoxe comprobo con ledicia que unha pluma tan estilosa ( e con tantos lectores ) como a de Carlos Boyero en El País ve este asunto coma min. |
|
|
|
|
| XUVENTUDE INQUEDA |
|
 Hoxe levei a un grupo de cativos ao I Mundialito Antiracista organizado por un mollo de rapazas e rapaces do meu barrio ( Teis, en Vigo ), coa idea de ter durante un par de días, sen interrupción, xogando a xente de todas as idades, equipos mixtos de nenos e nenas e homes e mulleres, de toda orixe e condición, contra o racismo e a prol da integración.
Cando souben da iniciativa non dubidei en animar un equipo e hoxe ir xogar.
Foi fermoso, moito, ver a tanto neno e a tanta nena, de tantos países distintos, compartindo un tempo de lecer e, sobre todo, unha idea común: que o mundo é grande e enorme e que hai sitio para estarmos todos e para estarmos xuntos.
De paso, entendín a inxustiza que moitas veces se comete cando se di iso de que a xuventude pasa de todo, que xa non se implican en nada, que non se mobilizan.
É mentira.
Aínda hai xente.
Aínda hai rapazada que cre na posibilidade dun mundo mellor e, en troques de se queixar, ponse a andar.
Parabéns a Roi, a Mari e a toda a xente da Xuventude Inqueda de Teis.
E grazas. |
|
|
|
|
| VERÁN |
|
Apagarei todas as luces.
Pecharei todos os ollos.
Cortarei comunicacións.
Aparcarei urxencias.
Renunciarei a case que todo.
Deitarei a epiderme ao sol e as súas melancolías.
Abrirei todos os libros.
Mergullado nun mar de letras, serei o mellor eu. |
|
|
|
|
| ASÍ NACEU, EN PARTE, A MIÑA ISABEL DE PORTUGAL |
|
De sempre admirei a música, pero sobre todo as letras, de Manolo García. Desde que estaba con Los Burros pasando por El Último de la Fila e todo o seu traballo en solitario.
Ao mellor as letras son tan boas porque se confesa apaixonado lector, e porque cando sae de xira, en troques de coma outros músicos levar unha chea de excentricidades, o que fai é levar varios libros que le á vez. Ao mellor é porque un dos seus lectores favoritos é Borges.
Lendo o outro día unha entrevista na que confesaba o seu amor lector, recordei que, cando estaba a crear o personaxe de Isabel de Portugal, a muller protagonista de As Palabras da Néboa, eu cantaba ( eu canto moito, canto todos os días e en todas partes; son un músico absolutamente frustrado ), unha e outra vez, aquela fermosa canción de Manolo García:
Cruzó el pasado en el camino
y lo miraba y no podía llorar.
Entre el crepúsculo y el alba
no hizo otra cosa que dejarse llevar.
Y refulgiendo cual luciérnagas,
caminando sin prisa sobre el tiempo,
huyen de un mundo material,
son espíritus barridos por el viento.
Y ahora van hacia su abstracción,
dales sólo paz y una sonrisa
cielo abierto y aire para respirar.
Caen las estrellas de su manto,
verdean los campos a un resquicio de luz,
la pradera ahora es su casa
donde la espiga brota entre la flor.
Si les miente la vida
se hacen parapetos con poemas.
Un día color de melocotón,
cuando todos seamos libres,
cuando las piedras se puedan comer
y ya nadie sea más que nadie
canta por mí si no estoy yo aquí.
Viene el día en que seremos puros
como un cielo de verano sobre el mar.
Cantaré por ti si no estás tú aquí.
Os que teñades lido a miña novela, xa sabedes por que me saía esa canción ao mesmo tempo que o personaxe. |
|
|
|
|
| A MIRADA. O TALENTO |
|
 Hoxe tiven a sorte de impartir un Obradoiro Literario dentro dun Curso de Verán da Universidade de Santiago e que se celebra estes días no MACUF na Coruña, dirixido formidablemente polo escritor Xosé Antón Neira Cruz, e que levou por título, A mirada literaria. Comunicar arte a través da palabra.
A sesión estaba inserida dentro do curso, Comunicar Arte, Comunicar coa Arte e que conta cunha nómina de conferenciantes, escritores, ilustradores, xornalistas, creadores... de primeira división.
Síntome honrado de ter participado.
Pero, sobre todo, síntome honrado de ter experimentado, unha vez máis, a mesma sensación que teño de cada vez que imparto un Obradoiro Literario: o descubrimento de que hai moitísima xente de talento, a fortuna de pasar unhas horas creando literatura cun mollo de persoas que manexan con excelencia a palabra, que saben de metáforas, de estruturas e de personaxes. E que se deixan levar polo risco do proxecto, atolado, de crear literatura en directo...
Hoxe, coma sempre, aprendín unha chea de cousas.
A todos, grazas. |
|
|
|
|
| ORTIGUEIRA 2008 |
|
 Deixei estes días desatentido este blog, porque marchei, como noutros anos, ao Festival de Ortigueira.
Alí gocei da música, sempre engaiolante, entre outros, de Sondeseu ( na foto ).
Volvín - e estaba moi necesitado - coas pilas cargadas, novamente alucinado da festa caótica, libertaria, de acampadas inverosímiles, de xentes felices unidas arredor da música, a cervexa e as propias gañas de vivir a aventura.
É o festival do estado que máis xente move. Non fachendea diso, coma o Rock in Río ou o FIB. O 50 por cento non pisa o festival. Pero tanto ten.
A comuñón que se sente anima a seguir. Unha noite máis. Un ano máis. |
|
|
|
|
| PIRATAS |
|
Hai tempo souben dun curioso fenómeno que se dá en moitas rúas das grandes cidades de latinoamérica. Refírome a que en países como Colombia, Venezuela ou Perú hai libros no top-manta, e autores como García Márquez ou Vargas Llosa poden ir paseando e de súpeto ver edicións piratas dos seus propios textos á venda por un prezo de risa.
Ata tal punto está instaurado o pirateo de libros neses países que cando o de Macondo ( xa sei que naceu en Aracataca, pero Márquez xa é para sempre de Macondo ) sacou a súa, de momento, última novela, as medidas de seguridade arredor dos almacéns da editorial foron importantísimos, para evitar que saíse un só exemplar que dese lugar a unha edición pirata.
Dáme agora por pensar que, se algo así acontecese entre nós, se os escritores/as galegos/as paseando por Príncipe en Vigo ou polo Franco en Santiago visen as súas obras pirateadas e vendidas por miles en edicións fraudulentas, iso querería dicir que son moi lidos, que hai un interese enorme na sociedade por adquirir os seus volumes e que, xa que logo, a alguén pode compensarlle vulnerar a lei.
Boto en falta aos piratas.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
