Pequena axuda para decidir onde tomar o aperitivo, alí onde te atopes.
Este blog pretende ser unha pequena "guía" dos bares que máis me gustan para tomar o aperitivo; eso si, sempre acompañado dun bo pincho, e fuxindo das tan socorridas "patatillas" ou olivas de baixa calidade.
A miña intención é que o blog estea o máis actualizado posible, e por iso en lugar de recurrir á memoria, vou a ir engandindo locais pouco a pouco, segundo os vaia visitando.
Espero que vos guste; e tamén os vosos comentarios para que a información sexa o máis correcta posible.
Media de loncha', media de cachito' y do' media' de pan tosta'o.
Hai dúas curiosidades nestas poucas palabras, escoitadas nunha barra dun bar calquera de Chipiona. A primeira, que a únidade de medida é a media. A segunda, que este é un perfecto acompañamento para o cola-cao ou o café con leite; pois aínda que as medias de pan torrado poden parecer normais para o almorzo, non o son tanto se a manteiga coa que se adereza é colorá ou se fai con aceite. E menos habituais son, eses medios bocadillos de xamón, ben sexa cortado en lonchas ou en taquiños quentados na tixola.
Tamén nos chamou a atención, á hora de tomar un café, a alta proporción de gran torrefactado que utilizan nas misturas, o cal resulta nun caldo moi negro e cun cheiro a queimado pouco apetecíbel. O que unido á altísima temperatura á que sirven o café con leite, fai que un se plantexe que non é unha mala opción deixar a cafeína a un lado por un tempo.
Como podedes supoñer, nesta visita a Chipiona non atopamos ningún pincho de balde; se non fose por algún que outro sitio onde si nos puxeron unhas olivas realmente boas, e polas que de seguro, aquí pagaría ben de cartos por elas, dado o difícil que é facerse con elas fora das súas zonas de orixe.
Pois aproveitando que cambiamos de coche, que temos uns días libres, e uns amigos con casa en Chipiona, decidimos votarnos á estrada e darnos unha volta polo sur.
A verdade é que coñecemos algo da zona, de cando fai uns aniños (seis ou sete) visitamos un pouco por enriba Sanlucar de Barrameda, El Puerto de Santa María e Rota. Aínda que daquela viaxe non recordo que nos bares puxeran pinchos de balde, igual me engano e alguén me da unha sorpresa ó dicirme que tamén nesta parte de Cádiz se poden atopar uns bares xenerosos que premian ós seus clientes cuns petiscos coas consumicións.
Esta viaxe vai a ser moi pequena: estaremos en Chipiona (que é onde quedamos a durmir) só tres días (de xoves a domingo), así que pouco tempo haberá para facer descubertas, así que calquera axuda será benvida.
Para celebrar que hoxe Depinchos cumpre dous anos, fomos ate Cerdedo, onde se celebraba a III Festa do Xabarín. Ó chegar, demos unha volta pola feira, onde se podían atopar produtos non só da Terra de Montes, senon tamén doutras zonas. E acabo de lembrar que, contentos que estabamos coas mercas que fixemos, esquecemos visitar a exposición de porco celta e algunha que outra cousa máis.
Como non sabiamos ben onde xantar, por medio de Chus, tiñamos sitio reservado no Mesón Carola (do que se fai eco Makeijan, que leva o seu irmá, así que non puidemos probar o xabarín da festa. Pero antes de xantar, e seguindo o noso costume, fomos ate O Comareiro para tomar o aperitivo, onde xa nos esperaba o noso amigo César, tamén de Cerdedo.
O local estaba ate os topes, case non fomos capaces de achegarnos á barra para pedir e recoller a empanada de xabarín que nos puxeron de pincho; nin para achegarnos á ventá a disfrutar das fermosas vistas que ten cara o río Lérez. Como estabamos no seu feudo, invitou César ós viños.
Foi un bo xeito, como dicía, de celebrar que, así como quen non quere a cousa, xa pasaron dous anos dende que empecei a contarvos algunhas das cousas que me pasan ó redor dos pinchos.
Grazas, unha vez máis, a todos os que visitades Depinchos.
Levo toda a vida pasando en coche por diante e preguntándome de onde virá o nome, porque as cousas como son: Chelsea (pronunciado tal como se escribe), non é un nome moi lóxico para un bar de Cuntis. Pero esta é unha das peculiaridades do pobo, a de poñerlle ós locais nomes un tanto desconcertantes...
Demos en dicir (Makeijan e máis eu) que o Chelsea debe ser un dos bares da xuventude da localidade, pois nas dúas veces que estivemos por alí (unha delas, fai xa uns cantos anos) tivemos a sensación de que a clientela era máis nova que noutros sitios. E como tiñamos no recordo que daquela xa ofrecían un pinchiño de balde, non dubidamos en voltar.
Aínda que pareceu facerse un tanto de rogar, non nos enganamos: de pincho, ovo recheo con maionesa e oliva. Nada orixinal nin especialmente elaborado, pero que axuda a que esa cervexiña sente mellor no bandullo, ou non? Desta volta, acordamos en pedir uns cortos de cervexa, a noventa céntimos cada un.
Por unha serie de cuestións que agora non veñen ó caso, estou facendo un Curso de Dirección e Xestión de Bodegas que me ocupa os venres pola tarde, sábados pola mañá, e algún que outro mércores dende finais de febreiro e ate o... 5 de xullo!
Aínda que organizado pola CEP, o curso en cuestión ten lugar nun lugar nin máis nin menos que no Pazo de Mugartegui, na sede da D.O. Rías Baixas.
Dende o primeiro día, demos en tomar o café da media tarde ou media mañá todos xuntos (somos quince, e case sempre se nos une o relator de quenda), e facémolo no único bar que hai na praza: O Pino.
A verdade é que non teño ido moito por este lugar, e iso, que en canto empeza o bo tempo, a súa terraza é das máis agradábeis e tranquilas da cidade. Os donos do bar, en idade de xubilarse, queren traspasalo, e non é xa a primeira vez que algún dos compañeiros de curso propón que o collamos entre todos...
Aínda que por razóns totalmente egoístas, espero que ese traspaso non sexa antes do verán, porque nos tratan moi ben. Moitos tomamos café (un euro), pero moitos outros non. Así que ademais dos máis tradicionais churros (ou galletas maría, segundo o día), tamén nos poñen empanada ou tortilla para picar. Algo que persoalmente me gusta, xa que un dos meus vicios (sempre que é posíbel) é o de acompañar o café con leite con pincho salgado, costume este ó que me afixen nos meus tempos de estudante en Salamanca.
