Somos tan responsables do que facemos coma do que, por medo, orgullo, covardía ou conveniencia, deixamos de facer.

Este pensamento vénseme á cabeza ao ver esta foto, porque nela se reflicte, de algún xeito, o esforzo que a metade dos seres humanos inverte en destruír o labor no que a outra metade se afana. E da cediza por acaparar en poucas mans os bens que a Natureza dona, xorden sempre regueiros de inmundicia negra que acaban lixando ríos, montes, mares e, mesmo, almas.


Concha L. F.
Foto: Xulio López

Espértame!
A luz do abrente
cae sobre min e estou durmida!
Onde estás?
Vexo mil luces
amontoadas na area
e cada amencer é un camiño sen retorno!
Que son? Un sono?
Ou son acaso un sono soñado?

Espértame!
Necesito aspirar o arume da vida,
sinxela e simple,
negra e cativa
cativa coma min,
con mil espazos nos que aniñan
espazos e distancias!
Eu son, sen máis, arume e luz…
Luz e beirarrúa, area e auga,
amencer e solpor
que se perde nun instante de inconsciencia.

Espértame,
pois o sono prendeu nas miñas pálpebras
e non quere fuxir.

Espértame!
Dáste conta?
Só quero que me espertes.
Quero ver a luz
do outono que me envolve.
Quero ver o meu sorriso
prendido nas follas
que o outono bambea.
Quero sentir o son das ondas
que me levan e me traen
ao mundo no que durme a distancia.

Quero ser!
Só ser!
Ser eu, simple e sinxela,
con sorrisos e con bágoas,
libre, eu, de maletas e discordias,
de sonos e de palabras.

Concha L. F.

Foto: Xulio López